Lieve allemaal.

Ik ben inmiddels al een tijdje in Nyang’oma, sorry dat deze blog zo lang op zich liet wachten maar ik heb al sinds ik hier ben geen elektriciteit (nog steeds niet) dus ik moet zuinig doen met de batterij van mijn laptop.

Ik ben afgelopen woensdag met de bus naar Bondo vertrokken. Dat koste nog enige moeite want die zusters in Nairobi wilden niet dat ik alleen zou gaan. Twee van die nonnen daar zouden ook ergens die week met de bus naar Bondo gaan dus daar moest ik op wachten. Daar kwam nog bij dat er door het regenseizoen overstromingen waren geweest rond Kisumu die de wegen tot modderpoelen hadden gemaakt volgens de zusters. Dat zou het gevaarlijk maken om met de bus te gaan en daarom hadden ze me het liefst op een binnenlandse vlucht naar Kisumu gezet. Dat wilde ik niet, veel te duur en ik vind zo’n piepklein vliegtuigje dood eng. Dus maar afwachten hoe slecht de wegen waren en vooral afwachten tot die twee nonnen klaar waren in Nairobi.. Kon wel eind van de week worden, wat mij redelijk chagrijnig maakte want ik vond het echt stom daar. Ik zat alleen maar te wachten tot de dagen voorbij waren en ik kende niemand en kon ook niet echt iets gaan doen omdat we dan misschien wel konden vertrekken. Ik sliep uit tot een uur of twaalf, ging daarna lunchen in de eetzaal beneden wat dus eigenlijk mijn ontbijt was. Ik was even vergeten dat ze in Kenia altijd warm lunchen dus ik kreeg aardappelen en een hele tilapia als ontbijt. (zo een met alles erop en eraan en van die leuke uitpuilende ogen). Ik werd er niet echt vrolijk van en mijn maag ook niet geloof ik dus ik besloot het ’s avonds goed te maken door pizza te gaan eten in weer dat zelfde restaurant.

Daarna langs gegaan bij de zusters in hun “convent” en toen hoorde ik dat we de volgende ochtend al naar Bondo zouden vertrekken. Fijn, eindelijk weg daar en op naar mijn kinders en moeders. Wel mooi dat ik toch nog even een pizza had mee gepakt want je weet maar nooit of de pizza-kok in Kisumu wel komt opdagen.

Dus daarna spullen weer ingepakt en gaan slapen, moest de volgende dag al om 6 uur op want moest om half 7 buiten klaar staan met mijn spullen. Het duurde natuurlijk nog even voordat de twee zusters, in een bijna onmogelijk sloom tempo naar de auto kwamen maar toen konden we gaan. Bij easy coach (bus maatschappij) deden ze ook lekker rustig aan (=polle polle in het zwahilli) maar om 7.45 uur waren we dan toch echt onderweg naar Bondo. Onderweg geen modderpoel of overstroming te bekennen, alles was allang weer opgedroogd door de hitte overdag. De weg tussen Ohero en Kisumu was wel heel slecht. Ze zijn asfalt aan het aanleggen dus je moet naast de weg rijden opv erop. Dat was smal en enorm druk. Ik dacht dat ik een gevaar in het verkeer was maar onze chauffeur was echt een gevaar op de weg, ohja er was geen weg. Toen we in Kisumu aankwamen en ik 10 bijna-dood-ervaringen en 6 hernia’s verder was hadden we het ergste gelukkig gehad. Het was nog ongeveer anderhalf uur naar Bondo en daar zou iemand me ophalen. Tot mijn verbazing (en vreugde) zag ik Sheila naast de chauffeur in de auto van het weeshuis zitten en niet een van de zusters van Nyang’oma. Ik kreeg een dikke knuffel en we konden meteen bijkletsen over van alles. De twee nonnen uit Nairobi begonnen helaas een scène te schoppen over dat ze naar Lwak gebracht wilden worden en geen boda boda wilden pakken. Sheila zei dat ze Zr. Margreth maar moesten bellen voor toestemming maar dat wilden ze niet dus ze eisten dat Sheila dat deed (die vervolgens de volle laag van Zr. Margreth kreeg omdat het natuurlijk weer benzine koste). Maargoed een bevel van een zuster in Kenia negeer je niet dus hup naar Lwak (35 min rijden). Daar aangekomen de zusters eruit gelaten en weer 35 min terug gereden naar Bondo en toen nog door naar Nyang’oma. Om 18.45 uur, 11 uur later dus was ik dan eindelijk op de plaats van bestemming. Eerst naar het weeshuis gerend en de moeders gedag gezegd. Ze waren enorm blij me te zien en ik werd door iedereen omhelsd en opgetild en fijn geplet. Ze maakten van die “aaiaaiaaaai”geluidjes met hun tong die alleen afrikanen kunnen maken en begonnen allemaal te zingen en te dansen. Tabita heeft eigenlijk twee weken vakantie maar ze was speciaal voor mij naar het weeshuis gekomen om me te zien. Ik vind haar de liefste van allemaal. Daarna natuurlijk snel door gegaan om mijn kids te zien. Michael was helaas de week ervoor naar huis gegaan maar de rest was er nog en we hadden er Lilian van de nursery bij gekregen. Alle kids begonnen te gillen en te springen van blijdschap toen ze me zagen. Barack klom uit zijn bedje en ook Nelly en Baby Jane kwamen eruit. Ik tilde Evet op de grond want ik wilde met mijn eigen ogen zien dat ze kon lopen. Ik was zo trots toen ik het zag! Ik weet nog goed dat alle moeders vorige keer zeiden dat het nog minstens een jaar zou duren voordat ze kon lopen maar ze kan het nu!

Iedereen leek blij en gelukkig behalve Manuel. Ik had hem al die tijd al vast en hij keek me alleen maar met van die grote ogen aan alsof hij wilde zeggen: “oh ja eerst ga je weg en nu ben je ineens weer terug zeker?!”. Hij is ziek vertelden de moeders, alweer. Iets met zijn maag dit keer. Dat arme ventje heeft ook altijd wat. Na een tijdje iedereen weer terug in bed gelegd. Baby Jane begon meteen weer met het geven van 100 kusjes, schattig!

Toen naar mijn huisje en ein-de-lijk eten. Ik had sinds de pizza de avond daarvoor alleen een yoghurtje en twee cakejes op die ik langs de weg had gekocht toen we pauze hielden tijdens die lange busreis. Na het eten gelijk gaan slapen want er was geen elektriciteit en ik was kapot.

Donderdag de hele dag in het weeshuis gewerkt. Het leek net alsof ik nooit weg was geweest. Overal kids en overal poep en plas. Manu begon iedere keer te huilen als ik hem ergens neerzette maar kon gelukkig ook weer heel hard lachen. Misschien heb ik hem de vorige keer toch iets te veel verwend, hij wil alleen maar gedragen worden of bij mij zitten. Juliette zei dat ze het echt zwaar hadden met Manuel toen ik weg was omdat hij natuurlijk in één keer veel minder aandacht kreeg. ’s Avonds na het eten bij Lisa en Luther langs gegaan. Haar ouders en opa en oma waren twee weken bij haar op bezoek. Even gezellig bij gekletst en daarna weer gaan slapen.

Op vrijdag ochtend gewoon weer weeshuis. In een dorp verderop wonen 15 Amerikanen van mijn leeftijd die in Bondo in het ziekenhuis en hier in de dispensery werken. Een meisje kwam langs in het weeshuis. Ze was wel aardig maar ook wel een beetje typisch Amerikaans: “O MY GOD, WOUW, AMAZING, blabla” je kent het wel. Tijdens mijn lunch pauze maar even bij de dispensery gaan kijken om de rest van de groep ook gedag te zeggen.

Tijdens de lunch gaan zij altijd naar hun huis dus na een tijdje kwam een busje voor rijden die ze kwam ophalen. Er was net een vrouw binnen gekomen met een hele diepe wond/snee in haar gezicht. Het moest gehecht worden en Zr. Maureen bood aan dat een paar van hen dat wel mochten doen. Al die Amerikanen dachten dat ze in dat busje mee moesten. Ik zei tegen een paar dat ze ook best de motor taxi naar huis konden pakken als ze wilden hechten. “Oh my God, really?!” ze waren helemaal in shock en vroegen of ze zo’n ‘taxi’ dan moesten bellen van te voren en hoe dat werkte K .

Uiteindelijk durfden er twee te blijven, de rest ging toch maar met de bus mee. We gingen eerst bij een hoogzwangere vrouw kijken. Een van de zusters voelde hoeveel ontsluiting ze had terwijl die zwangere vrouw lag te gillen van de pijn. De zuster vroeg of wij ook even wilden voelen.. (jaja met handschoentjes, niet schrikken). Het leek me wel vet om te doen maar de vrouw had zo veel pijn dat ik het een beetje zielig vond om dan ook maar te gaan voelen. De twee Amerikaanse waren het met me eens en vonden het volgens mij net als ik ook een beetje eng. Het is nou niet dat ik iedere dag in de vagina van een wildvreemde sta te grabbelen. Dus nadat we vriendelijk hadden bedankt zijn we naar de vrouw gegaan die gehecht moest worden. Maureen gaf plaatselijke verdoving en deed daarna één hechting voor. Toen mochten de twee Amerikaanse meisjes en ik om de beurt een hechting doen. Best wel vet dat ik gewoon een hechting in het gezicht gedaan heb! In Nederland moet je daar volgens mij heel wat jaartjes voor studeren en vervolgens 100 keer oefenen op nep huid en onzichtbare plekken zoals iemands kont voordat je een wond in het gezicht mag hechten.

Die vrouw zelf vond het alleen maar prachtig dat ze door 4 verschillende mensen werd gehecht waaronder drie Mzungu’s.

De zwangere vrouw beviel die nacht van een piepklein dochtertje (in Nederland zouden zie die 2 maanden in de couveuse stoppen maar hier kon ze de volgende dag al naar huis). Bij de volgende bevalling in de dispensery mag ik erbij zijn, ik ben benieuwd!

Vrijdag middag naar Bondo gegaan voor boodschappen dus ik kan weer voor mezelf koken. Ook nog even een leuk shirt voor mezelf gekocht (40 shilling= ongeveer 25 euro cent). En een nieuwe pyjama voor een paar kids en wat van die plastic luierbroekjes zodat ze niet zo snel “doorlekken”.

Zaterdag gewoon een standaard dag weeshuis. Baby Jane en Martin gedroegen zich als hondjes en wilden steeds spullen ophalen die ik weggooide. Ik leerde ze het woord ‘apport’ dus dat riepen ze steeds als ze achter een balletje/knuffel aan waggelden om het vervolgens weer terug te brengen naar mij.

Zondag moest ik eigenlijk weer om 7 uur naar de kerk maar toen ik mezelf om half 7 ’s ochtends de keuze kerk of bed gaf was de beslissing snel gemaakt. Na een uurtje extra slaap ben ik naar het weeshuis gegaan. De vader van Frederik zou die dag komen om hem op te halen en mee naar huis te nemen en daar wilde ik bij zijn.

Toen Michael de week daarvoor werd opgehaald was het helemaal misgelopen vertelde Sheila. Normaal belt Zr. Margreth de vader om af te spreken wanneer hij komt en om te vertellen dat hij zelf kleren mee moet nemen voor het kind. Dat had ze niet gezegd tegen de vader van Michael. Die man was dus helemaal uit Nairobi gekomen om Michael op te halen en toen hij de papieren had ondertekent en hem mee wilde nemen was Zr. Margreth helemaal uitgevallen want de kleren die Michael aan had waren van het weeshuis en moesten in het weeshuis blijven. Wat haar betreft zou het arme kind naakt naar huis gaan. Toen heeft één van de moeders hier in het container winkeltje op de compound kleren voor Michael gekocht zodat hij wat had om aan te trekken..

Toen ik dat hoorde vond ik het echt heel erg vooral omdat ik weet dat het hele weeshuis vol ligt met kinderkleren die voor 99% gedoneerd zijn door anderen. (zo had ik vorige keer twee grote zakken bij me). En dan is Zr. Margreth in staat om dat kindje zo naar huis te sturen terwijl Michael er niks aan kan doen.. Dat begrijp ik echt niet.

Ik wilde dat het met Frederik anders zou gaan en dus wilde ik erbij zijn. De ouders van Lisa hadden me een broek voor hem gegeven zodat ik die aan de vader kon geven (en zodat Zr. Margreth niet kon zeggen dat hij van het weeshuis was). Dus toen de vader kwam had ik dat gedaan. Nadat alle papieren waren ondertekent en de vader me ten huwelijk had gevraagd (heel irritant dat bijna alle mannen dat hier doen) ging Frederik dus naar huis, op de boda boda.

Toen ik hem erop tilde en het ding werd gestart begon hij natuurlijk enorm te huilen. Hij was gewend aan 10 moeders en 30 andere kinderen. Niet aan een man en zo’n enge motor. Maar hup daar gingen ze. Ik hoop dat het goed met hem zal gaan.

Vanochtend de hele ochtend in het ziekenhuis geweest met Manuel. Hij heeft een raar soort bultjes op zijn hoofd, hals en nek. Eerst in de mega lange rij voor de dokter (en ondertussen wachten op zijn dossier dat ergens uit een grote hoop gevist moest worden). Vervolgens (2 uur later) in de rij voor het lab om bloed af te laten nemen. Daarna in de rij voor de uitslag van die bloedtest. Toen opnieuw in de rij voor de dokter die moest bepalen welke medicijnen hij dan nodig had aan de hand van de uitslag van de test. En ten slotte nog in de rij voor de “apotheek” die de medicijnen weer ergens vandaan moest toveren.

Na dat alles bleek ook nog eens dat een van de HIV medicijnen al een week niet meer geleverd werd en dat heel HIV-positief Nyang’oma en omstreken inclusief Manuel zonder dat medicijn zit, heel fijn allemaal.

Toen we weer terug kwamen in het weeshuis kreeg Manu één of andere diaree aanval waarbij alles uit zijn broek stroomde (heerlijk die katoenen luiers) en toen was mijn fantastische ochtend dus helemaal compleet.

Nu hopen dat internet een beetje mee werkt en dan zo weer terug naar het weeshuis.

Alles gaat hier verder prima, fijn om hier te zijn en niet in Nairobi aangezien ik hier gewoon iedereen ken dus het voelt weer als vanouds. Ik hoop dat mijn elektriciteit het binnenkort weer gaat doen maar anders overleef ik het ook wel.

Liefs,

Xxxx

Floor