Lieve allemaal,

Het is een beetje lang geleden maar er is hier zo veel te doen dat ik niet aan internetten toe kom.

Vorige week dinsdag brak er malaria uit in het weeshuis en dan vooral in Family 2 (mijn kamer). Godfrey en Nelly waren beide heel ziek. Sneu om te zien maar zodra ze aan de medicatie zijn gaat het meestal weer snel beter.

Die middag met Lisa naar Bondo gegaan, was gezellig om een keer met zijn tweeën boodschappen te doen ipv alleen dus we gaan voortaal iedere dinsdag middag (dan is er markt in Bondo).

Ik eet ook bijna iedere avond bij haar. We koken samen en rond een uur of 20.00 loop ik naar mijn eigen huis. Veel gezelliger en ook handig want ik heb nog steeds geen elektriciteit en koken in het donker is niet ideaal.

Op woensdag zijn behalve Godfrey en Nelly ook Fidel en Rose ziek. Daarnaast heeft Rose ook nog hele rare uitslag in haar mond en op haar tong die haar enorm veel pijn doet. Ze weigert te eten en te drinken en als je haar toch iets probeert te geven gilt ze alles bij elkaar. Ik nam haar mee naar de dispensery en na 3 uur wachten waren we eindelijk aan de beurt. Er was namelijk geen dokter aanwezig. Alle patiënten waren naar huis gestuurd maar toen ik kwam zei de zuster dat de dokter onderweg was (polle polle). Toen er een moeder binnenkwam met een baby die bijna dood ging van de malaria werd er echter haast gemaakt. De dokter werd weer gebeld en na 5 minuten kwam hij aanrennen. Hij pakte meteen de baby over van de moeder en rende ermee naar een ‘behandelkamer’. Nelson (de dokter) is echt een aardige man. Hij had geen dienst maar komt toch. Hij neemt altijd uitgebreid de tijd om naar de zieke (kids) te kijken ook al wachten er soms 50 mensen. En hij is ongeveer de enige man in Nyang’oma die me niet ten huwelijk heeft gevraagd dus ook dat is mooi. Dus nadat de baby aan het infuus lag en verschillende injecties had gehad waren Rose en ik aan de beurt. We kregen drie verschillende middeltjes mee en ook malaria medicatie omdat hij aan de hand van een bloedtest ontdekte dat ze ook malaria had. Mijn broekzakken en handen waren vol met medicijnen dus ik liep met Rose op mijn rug terug naar het weeshuis.

Op donderdag ging de malaria plaag verder. Negen van mijn 12 kinderen waren ziek, wat een feest! Alleen maar huilende, koortsige, overgevende, diaree kinderen.. Het was echt een trieste bedoeling. Juliette en ik hadden het super druk de hele dag met dagelijkse verzorging, troosten, opruimen van kots, poep en plas en eten drinken en medicijnen geven. Op een gegeven moment kwamen er twee Amerikaanse meisjes van die grote groep dus Juliette en ik keken elkaar al opgelucht aan omdat we dachten dat de hulp troepen gearriveerd waren. Maar helaas, ze maakten het onbedoeld alleen maar erger. Het was etenstijd en letterlijk iedereen was aan het huilen. En wat deden zij; foto’s maken van zielige schreeuwende zieke kids. (op 3 cm afstand van het gezicht van zo’n kind dus die kinderen begonnen alleen maar harder te schreeuwen). En dan riepen die vriendelijke vrienden uit Amerika ook nog constant: “AHHH YOU ARE SOOOO CUTEEE!” arrrgghhhhh… Ik was blij toen ze weer weg waren.

’s Avonds ging ik langs bij de zusters. Even bijkletsen en lachen over van alles en nog wat. Ik vertelde ze dat die Amerikanen al 2 weken niet hadden gedouched omdat ze niet wisten hoe ze op de Afrikaanse manier moesten douchen. De zusters lagen helemaal dubbel.

Ik had met Maureen een gesprek over Manuel, zijn buik is soms zo groot en hard dat zijn organen misschien enorm gezwollen zijn. Ze wil Nelson er naar laten kijken en dan moet Manu misschien naar het Bondo District Hospital zodat ze het verder kunnen onderzoeken..

Vrijdag was gewoon weer een standaard dag weeshuis. Gelukkig geen nieuwe zieke kinderen. Iedereen was aan de betere hand dus dat was mooi.

Die zaterdag ging ik met Lisa naar Busia. Dit is op de grens met Uganda en Lisa zei dat ze daar graag heen wilde want daar hebben ze mooie goedkope stoffen naar het schijnt. Dus ik ging mee, om 7 uur in de bus richting Uganda. Het was een lange rit, onderweg een kapotte band die verwisseld moest worden.. Daar eindelijk aangekomen moesten we over de grens met Uganda zien te komen. De vorige keer dat Lisa wilde gaan had de grenswachter gezegd dat ze 50 dollar moest betalen.

Ik had een Keniaanse vrouw gevraagd of ze ook de grens over ging en of ze samen met ons wilde gaan. De kans dat we afgezet zouden worden was dan kleiner dachten we. Dus wij heel geforceerd druk kletsend met die vrouw de grens over. We werden tegen gehouden door een mannetje met een geweer maar onze Keniaanse vriendin nam het voor ons op en dus konden we zo doorlopen. De stoffen vielen enorm tegen en we moesten om 12 uur de bus terug pakken want dat was de enige die naar Bondo terug ging die dag.. Dus wij lichtelijk teleurgesteld op tijd bij de bus, duurt het natuurlijk nog een uur voordat hij echt vertrekt. Onderweg nog twee keer een kapotte band dus het schoot niet echt op. ’s Avonds laat waren we weer thuis, nog even snel mijn kids welterusten gezegd en toen gaan slapen.

Zondag ochtend 7.00 uur natuurlijk weer naar de kerk. Deze keer moest ik wel.

Na de mis sprak ik rond een uur of 11 met Sheila af, ze zou me naar de stiefmoeder van Manuel brengen. Ik wilde daar graag op bezoek, kijken hoe ze leven en vooral kijken wat voor vrouw het is. Dus op de boda boda richting Victoria meer want daar woont ze vlakbij. Daar bij het huisje van de stiefmoeder aangekomen krijgen we een warm ontvangst. Ik vind haar meteen leuk. De “vader” van Manuel had drie vrouwen (dat is hier legaal). Twee van die vrouwen zijn overleden waarvan één dus de moeder van Manuel is. De “vader” is ook overleden (lang leve aids… ahum..) Deze overgebleven vrouw zorgt nu voor de kinderen van al deze vrouwen. Negen kinderen in totaal maar Manu zit in een weeshuis dus momenteel zorgt ze voor acht kinderen. Hard werken verteld ze. Ze heeft een klein restaurantje waar ze chapati’s en thee verkoopt aan de vissersmannen. Verder verhuurt ze één van de huisjes (Iedere vrouw had haar eigen hutje), ze verbouwd mais en ze houdt kippen. Ze verteld dat alle acht de kinderen op dit moment naar school gaan. Als ik haar vraag of ze in de toekomst een nieuwe man zou willen zegt ze nee. Ze zegt dat het haar taak in het leven is om voor deze negen kinderen te zorgen en dat er dus geen man in dat plaatje past. Ik heb echt bewondering voor haar, ze offert zich volledig op voor haar eigen maar ook voor andermans kinderen.

De vader in dit gezin is niet de echte vader van Manuel. Deze “vader” is namelijk in 2007 overleden en Manuel is in 2012 geboren dus dat zou wel erg knap zijn..

De echte vader van Manuel weigert zijn verantwoordelijkheid voor zijn kind te nemen.. gelukkig heeft Manu zo’n goede stiefmoeder. Ik kan hem nu met een iets geruster hart achterlaten.. Ik heb die stiefmoeder wat kleren voor haarzelf en haar kinderen gegeven en ook wat knuffels, ze waren helemaal gelukkig.

Maandag ochtend gewoon weeshuis en ’s middags was ik uitgenodigd voor het “afscheidsfeest” van de Amerikanen (ik had er inmiddels een paar leren kennen die wel écht aardig waren). Zr. Margreth, Maureen en ik zouden opgehaald worden, die auto kwam natuurlijk een uur later dan afgesproken. Het “feest” bestond voornamelijk uit speeches en jawel ik kreeg ook twee keer de microfoon in mijn handen geduwd om te speechen.. Die microfoon werkt natuurlijk negen van de tien keer niet maar het gaat om het idee.

Na 100 speeches van allerlei personen was het tijd voor eten. Ugali met vers geslachte geit (ik vond het vel en de poten ergens in een hoekje van de keuken). Gelukkig had één van mijn Amerikaanse vrienden het briljante idee om avocado salade te maken dus dat hebben we toen samen gedaan.

Dinsdag echt een baaldag in het weeshuis. Ik was ’s ochtends de kleinsten van mijn kamer pap aan het geven toen Zr. Margreth schreeuwend binnenkwam. “Good morning Zr. Margreth”… geen reactie..

Ze flipte helemaal de pan uit tegen Juliette. Ze heeft nogal duidelijk een voorkeur voor een aantal moeders en daar hoort Juliette niet bij. Ze doet altijd alles fout volgens Zr. Margreth. Sneu om te zien omdat ze zich duidelijk uit de naad werkt voor haar zes hongerige kinderen thuis en ook omdat ze in mijn ogen totaal niet alles fout doet. Zr. Margreth beweerde dat Juliette de drie kleinste van onze kamer ‘mishandeld’ (Godfrey, Lilian en Manuel). Ik ben er vrijwel iedere dag en Zr. Margreth is bijna nooit echt bij de kids en het is echt totaal niet waar dat Juliette dat doet. Ze is de enige moeder die voor de kids zingt en met ze danst en dan zou ze ze mishandelen.. echt niet.

Zr. Margreth dreigde haar te ontslaan (alweer) dus Julliette begon te huilen. Ik begrijp haar wel. Ze werkt 24 uur per dag, 7 dagen in de week, kei hard en krijgt nooit een complimentje, alleen maar valse beschuldigingen. Ze zou best een andere baan willen maar ze heeft geen kans om die te zoeken omdat ze altijd in het weeshuis is en ontslag nemen zonder nieuwe baan betekent de dood voor het hele gezin. Sneu om te zien omdat ik weet dat ze er plezier in heeft om met deze kids te werken.

Gelukkig heeft Zr. Vincent geen voorkeuren en is ze altijd oprecht geïnteresseerd en behulpzaam naar de moeders.

Woensdag was Zr. Vincent er weer (ze was de dag ervoor naar Kisumu) dus de rust en vrede was ook weer wedergekeerd. Baby Jane noemt met tegenwoordig mama, lief!

’s Avonds moest ik de haren van Luther knippen, het was toch iets moeilijker dan ik dacht haha. Lisa en ik hadden een deal gemaakt dat we sowieso zouden zeggen dat het mooi was, hou slecht ik het ook zou doen dus volgens mij denkt hij dat ik echt een nieuw knip-wonder ben. (het resultaat is oprecht niet eens zo heel slecht hoor!)

Donderdag was Tabita weer terug van haar vakantie, leuk. We konden meteen weer bijkletsen.

Ik had in Bondo sinaasappels gekocht voor de kids, vonden ze heerlijk.

’s Middags met Manu naar de dispensery voor de HIV check up. Nelson vertelde me dat Manu AIDS heeft.. Ik vroeg in welk stadium hij was en op welke leeftijd hij ongeveer AIDS zou krijgen en hij heeft het dus nu al.. even slikken.. Hij zit nu in stadium 2 van de 4 en stadium 3 en 4 schijnen maar kort te duren.. Ik vraag me af of hij ooit volwassen zal worden of dat hij dat niet eens gaat halen..

De organen zijn volgens Nelson niet gezwollen dus dat is wel weer een meevaller.

Vrijdag was een leuke dag weeshuis. Alle kids waren vrolijk en energiek. Op een gegeven moment lag ik op mijn rug met Manu op mijn buik ‘te genieten van het leven’. Na een tijdje viel hij in slaap, lief om te zien.

Gister de hele dag Kisumu met Lisa, ik heb speentjes gekocht voor de wat kleinere kinderen, ze zijn er nu al verslaafd aan. En verder heb ik een paar lieve knuffels gekocht voor de grote kids voor ’s nachts. En een flesje voor Lilian, ze drinkt heel slecht en ik hoop dat ze uit een flesje beter zal drinken dan uit een beker. En ten slotte had ik ook nog ergens baby-billen-poeder gevonden dus dat heb ik ook maar mee genomen.

Vanochtend was er een kerk mis van 9.00 uur tot 13.30 uur maar ik ben er om 12.00 uur van door gegaan. Alles was in het Luo dus ik begreep er vrij weinig van en na drie uur had ik al mijn zondes ook wel overdacht. Verder kleren gewassen en zelfs mijn huis gepoetst, hoe is het mogelijk. En natuurlijk bij mijn lieve babboes langs geweest. Manuel is altijd aan het gillen en schaterlachen van plezier als ik binnenkom en de rest staat ook altijd te gillen en te springen.

Als ik uit het zicht van Manuel verdwijn begint hij echt super hard te huilen en te krijsen, volgens mij is hij bang dat ik er weer in één keer van door ga..

Nou vriendelijke vrienden daar in het koude Holland, ik heb wat foto’s voor jullie geupload(zie link hier onder). Tot over 2.5 week alweer.

Xxxx

Liefs,

Floor

https://picasaweb.google.com/117881571790345381000/Uploaden20?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPSrmJnxu9CkFw&feat=directlink