Lieve allemaal,

Hierbij alweer mijn laatste blog (zoals het er nu naar uit ziet). Gister avond ben ik thuis gekomen na een lange reis. Fijn om weer thuis te zijn en woow wat is er veel keus aan eten in Nederland (subway, croissantjes, appeltaart, nacho’s, chocola, boterhammen met pindakaas… etc). Toch is het gek om niet meer in Kenia te zijn, mijn laatste week was mooi maar pfoe wat was het afscheid moeilijk..

Vorige week zondag ging ik na het blog-posten mijn kids welterusten zeggen. Het internet had weer eens enorm gefaald maargoed niks aan te doen. Ze lagen net allemaal in bed toen ik aankwam en toen ze me zagen begonnen ze allemaal te gillen en te springen in hun bedjes. “hello hello hello” of “mama mama mama” of gewoon “aaaaaaaaaaahhhhhhh”. Manuel probeert tegenwoordig te gaan staan maar het lukt hem niet omdat hij totaal geen kracht in zijn beentjes heeft. Hij trekt zich nu steeds op aan de rand van zijn bedje en zit dan op zijn knieën met zijn lijfje helemaal uitgestrekt zodat hij alles goed kan zien. Hij was écht heel vrolijk de laatste weken en ook zijn gezondheid gaat goed vooruit. Hij is 2 kilo aangekomen sinds ik er was dus dat is echt mooi. Ik kan er echt van genieten als hij kraaiend in zijn bedje zit. Hij begint te praten en zijn eerste woordjes zijn; Hello en natuurlijk; mama. Ik moest even slikken toen hij het de eerste keer tegen me zei..

Maandag gewoon weer lekker een vol dagje weeshuis. Ik oefende met Manu met staan. Hij kan het alleen als hij zich constant vasthoudt. Het ziet er echt lief en grappig uit. Vooral omdat zijn buik zo dik is en zijn beentjes zo dun en ongespierd. Hij kan kruipen maar eigenlijk is het tijgeren want hij gebruikt zijn beentjes niet. Het ziet eruit alsof hij een volleerde soldaat is en hij kreunt erbij alsof hij de zwaarste leger training ooit krijgt. Maar als hij zijn plaats van bestemming bereikt gaat de vlag uit en kraait en lacht hij alles bij elkaar.

Grappig om te zien dat deze kids zich een hele dag kunnen vermaken, ook zonder speelgoed.. Godfrey zit hele dagen lang naar zijn hand te kijken, en als hij die dan beweegt en zijn ogen en hoofdje het handje volgen begint hij te schaterlachen en Barack kan de hele dag rondjes rennen in de box (buiten, met beton afgezet gebied zodat die apen niet weglopen als de moeders bezig zijn).

Op maandag avond kwam de stiefmoeder van Manuel op bezoek, ik helemaal blij omdat ik weet hoe druk ze het heeft. Ze bracht 2 lolly’s mee voor Manu en zat een half uurtje met hem op schoot. Ik liet Tabita vertalen toen ik zijn nieuwe kleertjes liet zien die ik voor hem had gekocht. Ze vond het mooi om te zien dat ik zo gek op Manu ben. Daarna moest ze alweer gaan want thuis wachtten 8 kids op eten. Ik vroeg Tabita of ze wilde vragen of de stiefmoeder Manuel als hij naar huis gaat echt naar de dispensery wil mee nemen voor de AIDS check-up en of ze hem echt zijn medicijnen zal geven. Ze beloofde het en ik geloof haar, fijn dat zijn stiefmoeder zo goed is.

Dinsdag ochtend weeshuis. Ik speelde buiten poppenkast met de kids toen er een grote vrachtwagen aan kwam rijden met een enorme watertank (zo’n rond zwart ding voor wateropslag). Plan International doneert deze tank aan het weeshuis. Heel fijn want dan kan er in het regenseizoen meer water opgevangen worden en dan hoeven er in het droge seizoen geen dure vrachtwagens met schoon water te worden besteld. De kinderen vonden het dood eng en vooral Evet was in paniek. Het viel me op dat ze de laatste tijd haar ogen veel verder open heeft. Ze heeft ook meer zelfvertrouwen en durft van zich af te bijten als iemand haar speelgoed pakt of haar pijn doet. Echt leuk om te zien dat ze drie maanden geleden een hartstikke onzeker zwak mensje was die niet kon staan en nu is ze zo.

Alleen af en toe, zoals met die watertank, wordt ze weer het kleine meisje met de dicht geknepen oogjes. Gelukkig doet even knuffelen haar goed. Ze hangt soms samen met Rose de hele dag aan mijn benen omdat ze knuffels en aandacht willen en samen willen spelen. Als ik dan vervolgens met aan ieder been een kind rond loop liggen ze allebei in een deuk omdat ze dat een leuk spelletje vinden.

’s Middags ging ik voor de laatste keer naar Bondo, veel fruit, snoepjes en koekjes gekocht voor de kids en alvast een buskaartje gereserveerd van Bondo naar Nairobi voor mijn terugreis. ’s Avonds ontdekte ik vieze mini wormpjes in mijn water. Ik liet het de moeders zien en jawel hoor; Bilharzia. Achja na twee keer malaria overleven we dat ook wel. Ik gebruikte dat water alleen voor “douchen” en de afwas dus heel gevaarlijk kan het niet zijn.

Dinsdag avond en woensdag had ik enorme buikpijn (nee, niet van de bilharzia) dus ik had niet echt geslapen. Ik sliep bij Lisa want die heeft 6 bedden in haar kamer en dan hoefde ik niet steeds ’s avonds in het donker naar mijn eigen huisje te lopen. We hadden een leuke Duitse film gekeken (jaja, mijn Engels en Duits wordt beter in Kenia). Lekker met ananas als snack vanuit onze bedden een dvd’tje kijken. Woensdag wel gewoon naar het weeshuis gegaan maar met pijn en moeite. Ik denk dat mijn maag en alles daar om heen nogal graag naar huis wilde. ’s Middags is het tijd voor de nagel-knip-ronde in het weeshuis. Sommige kids vinden het echt heel leuk en proberen hun vingertjes in het nagelschaartje te stoppen als ik een ander kindje knip.

Sheila had de dag ervoor de vader van Emanuel gebeld en gezegd dat er een Mzungu uit Holland was die ontzettend gek op zijn kind is en dat het leuk zou zijn als hij zou langs komen voordat ik naar huis zou gaan. Dus woensdag avond was daar de vader van Manu. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten omdat mij was verteld dat hij niet echt zijn verantwoordelijkheden neemt zoals de stiefmoeder van Manuel doet. Ik gaf Manu nette kleertjes want dat moet altijd als ze ‘bezoek’ hebben en gaf hem aan de vader. De man kon geen Engels maar had een vriend meegenomen die kon vertalen. Hij was best aardig en speelde leuk met Manu. Na een tijdje liet ik ze even alleen en toen na een half uur moest de vader weer weg. Hij vroeg of ik nu de nieuwe moeder van Emanuel ben en ik zei ja. Hij moest lachen en vond het wel mooi.

Donderdag gewoon weer weeshuis. De buikpijn kwam steeds ’s nachts terug maar overdag ging het wel. Aan het einde van de ochtend kwam Tabita helemaal enthousiast en door het dolle heen naar me toe. De vader van Manu was er weer en hij vroeg naar mij. Dus ik hup met Manuel op mijn arm naar de ‘hoofdingang’ en daar zat de vader met een grote kartonnen doos op schoot “For you!!” Hij gaf me de doos en er zat echt een super grote verse tilapia in. Alle moeders stonden vol bewondering om me heen en vertaalden voor mij. De vader wilde mij een cadeau geven omdat ik zo goed voor zijn kind had gezorgd en hem zo veel liefde en aandacht gaf. Ik was helemaal verbaasd en onder de indruk en het is misschien moeilijk voor te stellen maar zo’n vis is écht een groot, bijzonder (en duur) cadeau in Kenia. (je kan je niet voorstellen dat iemand je in Nederland een vis cadeau geeft maar goed). De vader is visser en woont aan het meer dus hij was hem na de vangst meteen komen brengen. De rest van de dag liep ik met een grote grijns op mijn gezicht rond en vertelde ik iedereen die ik tegen kwam dat ik een vis van de vader van mijn kind had gekregen.

’s Middags heb ik de tilapia samen met Tabita gefileerd. Ik nam 1/5^e mee voor Lisa en mij en de rest gaf ik aan de kids want hij was veel te groot voor mij alleen. Dus ’s avonds héérlijke verse tilapia gegeten met Lisa.

Vrijdag moest ik wat dingen organiseren voor mijn afscheidsfeestje voor de moeders op zaterdag. Ik had een krat soda’s gekocht en mais om popcorn van te maken. Thuis hadden we heul veel kleren uitgezocht die Harm/papa/mama/ik niet meer dragen. Ik wilde alles eerlijk verdelen en een beetje op maat van de moeders (en hun kinderen) sorteren. Dus buiten op het gras alles georganiseerd en stapels gemaakt. Daarna moest ik nog de sleutelhangers uit Nederland (klompjes) inpakken en toen kon ik weer naar het weeshuis.

’s Middags kwam er een man langs die een mudfisch (=moddervis) voor het weeshuis had gevangen. (om aan het weeshuis te verkopen). Dat beest was echt enorm (1.5 meter) en levend. De visser vertelde dat deze beesten zowel op land als in het water kunnen leven. Ze kruipen in de modder in het meer/de rivier en als het gaat regenen en de boel overstroomd gaan ze met de stroom mee het land op. Als de regen verdampt is zitten die viezelijke beesten dus ergens in de grond en als het dan weer regent (en ze hebben zin) dan gaan ze weer terug naar de rivier of het meer.

De visser hakte de kop van het beest eraf en sneed de rest van het lijf daarna in stukken. Het gekke, en enge, was dat die vis nog een half uur bleef leven terwijl hij allang in mootjes was gehakt. De kop lag in een bak te happen en te zuchten en het lijf was aan het krioelen terwijl het in stukken werd gehakt..

’s Avonds samen met Lisa pizza gebakken (lang leve haar oven) en film gekeken en de volgende dag weer weeshuis. Zr. Margreth had een motor voor het weeshuis en de bakkerij gekocht. Nu kunnen de broodjes veel sneller naar de verschillende verkooppunten gebracht worden want eerst moest alles per fiets. Toen de kids hun middagdutje deden hield ik mijn afscheidsfeestje voor de moeders. Eerst even speechen natuurlijk en toen deelde ik de cadeaus uit. Ze waren helemaal blij en iedereen ging meteen alles passen dus op een gegeven moment liep Mama Mary in een oude trainerstrui van Vinea, Beatrice in een shirt van Harm, Tabita met een blouse van mama en Cecilia (de blinde die de luiers wast) in echt een oerlelijke broek en overhemd van papa. Iedereen lag helemaal in een deuk maar we zeiden natuurlijk dat het prachtig stond. Nadat iedereen alles gepast had en uit-gelachen was kreeg ik een aantal speeches en een hele mooie stof als afscheidscadeau. Daarna popcorn die Mama Mary voor me gemaakt had en de soda’s. na een tijdje begon het baby-orkest te gillen en werd het tijd om ze uit bed te halen.

Ik had die ochtend mijn jurkje opgehaald die de naaister in Nyang’oma had gemaakt uit een stof die ik in Busia had gekocht. Het was echt super mooi geworden dus van mijn laatste geld bestelde ik er nog zo een maar dan van de stof die ik van de moeders had gehad.

Op zondag voor de laatste keer naar de kerk. Lisa en ik zaten bijna te slapen want Lea en Franzy (twee Duitse vrijwilligers van de zelfde organisatie als Lisa) waren blijven logeren en Lea had de hele avond aan één stuk door getetterd dus we hadden weinig geslapen. Na de mis mijn laatste spullen gewassen, tas ingepakt, hele huis gepoetst, geveegd en gedweild en toen met de kruiwagen mijn tas naar Lisa gebracht. Ik zou ook de laatste paar nachtjes bij haar slapen zodat ik maandag dan gewoon kon genieten van mijn laatste dag weeshuis en dan hoefde ik niets meer op te ruimen in mijn huis.

Met de lunch ging ik naar de zusters om afscheid te nemen. Ik had stroopwafels en sleutelhangers voor ze mee genomen en ik kreeg een houten beeldje van een leeuw met een briefje erbij dat ik “as brave as this lion” ben en dat ik door moest gaan met deze goede instelling en dat ze me gingen missen. Lief van ze.. ik ga hun ook missen. Ze zijn allemaal totaal anders maar toch allemaal leuk, lief of grappig.

’s Middags gewoon weer weeshuis. De kids waren lekker vrolijk dus dat was leuk. Mooi (en soms vervelend) om te zien hoe veel ze van mij en elkaar overnemen. Heel mijn kamer noemt me tegenwoordig mama en Nelly probeert heel mijn kamer aan te leren om ook zand te eten.. niet zo fijn haha.

Maandag was het dan echt zo ver, mijn aller aller laatste dag weeshuis. Mijn laatste dag met de moeders, mijn laatste dat met mijn kinderen. Het maakt me echt verdrietig om ze achter te moeten laten. Het idee dat ze weer denken “hee waar is ze nou?” dat ze niet begrijpen waar ik ben en dat ik ze weer in de steek laat. Ik zou ze zo graag mee nemen..

Ik was de hele dag een beetje verdrietig, als Manu of één van de anderen “mama” zei kreeg ik tranen in mijn ogen. Of als ze samen lol hadden, als ze naar me toe kwamen voor een knuffel of een kus, als ze aan mijn benen hingen, op mijn schoot zaten of als ik ze in mijn armen hield, steeds moest ik even slikken.

Ik wil ze niet achter laten maar ik wil ook niet mijn hele leven in Kenia blijven. Ik wil ze zo graag mee nemen. Al zijn het er maar twaalf, of vier, of één. Ik zou zo graag mijn lieve kleine Manu meenemen..

Lilian eet slecht, al weken. Ze eet geen vast voedsel en weigert haar porich (pap) vaak. Gelukkig is het echt een dikke baby dus ze kan wat hebben maar het is echt niet goed. Ze huilt de hele dag, zo’n klagerige huil en het houdt maar niet op. Zr. Margreth en Zr. Vincent hebben besloten haar mee terug naar de nursery te nemen. Misschien dat ze daar wat opknapt. Eigenlijk is ze al te groot voor de nursery (8 maanden oud).. ik hoop dat het snel beter met haar gaat.

Tabita en Juliette schreven allebei lieve brieven voor mij en mijn ouders. Ik moest huilen toen ik ze las. Sheila kwam afscheid nemen; weer huilen. Ik ging langs alle kamers om doei te zeggen tegen moeders en kids. Ik wilde als laatste afscheid nemen van mijn eigen kids dus ik ging eerst langs de andere kamers. Daarna voor de aller laatste keer mijn lieve schatjes in bed stoppen. Ik huilde zachtjes terwijl ik ze hun knuffelbeesten gaf. Tabita en Juliette lieten me rustig mijn gang gaan. Na 100 kusjes en 12 paar vragende oogjes zei ik dat ik wilde gaan. Ik gaf Tabita een knuffel en ze begon echt onwijs hard te huilen.. en ik huilde natuurlijk mee, ze voelt echt als mijn Afrikaanse moeder en als er iets was ging ik altijd naar haar. We hebben samen zo veel gedeeld en gelachen.. Daarna knuffelde ik Juiliette, zij was rustig, gelukkig nog iemand die de emoties onder controle had haha.

Daarna nog snel een kus voor Evet, Baby Jane en 10 voor Manu. Ik fluisterde dat het me echt spijt. Huilend ging ik weg en alle kids waren vrolijk (begrepen er niks van dat wij huilden) en riepen “Bye, see you, bye, see you” Manu zat kraaiend in zijn bedje.. het was mooi en ik was blij dat niet iedereen aan het huilen was. Maar goed dat ze er niks van begrepen..

Daarna liep ik half huilend naar Lisa, fijn dat ik haar had zodat ze me wat afleiding kon geven. We aten sossi (heel lekker keniaans nep-vlees) en na het eten ging ik nog één keer naar de zusters om de sleutel van mijn huisje af te geven en om afscheid te nemen. Ze zaten nog te eten toen ik kwam dus ik dronk een kop thee mee en we kletsten over van alles. Aan het eind wilde Zr. Melanie wat zeggen. Het is gebruikelijk dat je dan begint met “Excuse me sisters..” zodat iedereen weet dat hij zijn kop moet houden. Na Melanie wilden er nog 7 anderen wat zeggen (de een had wat te vertellen over de scholen, de ander naar ging voor een maand naar kisumu, die ging weer daar heen etc) en ook ik moest even speechen natuurlijk. Op een gegeven moment zei Zr. Bernadette ( de gorilla) “Excuse me sisters….. I am going to st. Mary school for the deaf tomorrow.” Ze is de headteacher en is daar iedere dag dus het was sarcastisch natuurlijk. Iedereen lag helemaal in een deuk (humor niveau ligt niet schrikbarend hoog maar het was wel grappig) en zij bleef heel neutraal kijken. Ik mag haar echt, in het begin vond ik haar dood eng maar eigenlijk is ze heel lief en vooral grappig. Na het bidden ging ik iedereen langs voor een afscheidsknuffel. Maureen en Vincent liepen met me mee naar buiten, ik vind hun het leukst. Toen ik Maureen een knuffel gaf hadden we beiden tranen in onze ogen.

Daarna naar Lisa, de 3^e en laatste film afkijken met popcorn die over was van mijn afscheidsfeestje.

De volgende ochtend stond ik al om half 6 naast mijn bed. De laatste spullen ingepakt, ontbeten en Lisa wakker gemaakt. om half 7 op zoek naar twee boda boda’s die ons en mijn bagage naar Bondo konden brengen. Lief dat Lisa mee ging om me weg te brengen.

In Bondo moest ik natuurlijk nog anderhalf uur wachten op de bus. Lisa ging al eerder terug naar Nyang’oma want ze moest gewoon les geven. Om acht uur vertrok de bus naar Nairobi, onderweg lekker veel geslapen maar ook goed om me heen gekeken om voor de laatste keer van het land van mijn kinderen te genieten. In Nairobi werd ik opgehaald door Zr. Ann, we moesten nog langs één of andere pater en toen in de file naar huis. We waren om 19.00 uur bij Rosa Mystica (het guest house) en toen moest ik nog naar het winkel centrum rennen om geld voor de taxi te pinnen en om een afhaal pizza te halen die ik vervolgens in mijn bed heb opgegeten hihi. Om 23.45 uur kwam de taxi die me naar het vliegveld bracht. Bij het opstijgen voelde ik me echt verdrietig, de afstand tussen mij en mijn kinderen werd alleen maar groter..

In Istanbul kreeg ik een beetje een cultuur shock want iedereen liep in navel-truitjes en mega korte broekjes/rokjes en ik was gewend dat iedereen lange rokken droeg. Gister was ik om 17.00 uur in Nederland en het is fijn om iedereen weer te zien, een warme douche te hebben en kakkerlak en rat vrij te zijn. Toch mis ik mijn kinderen nu al echt heel erg, het is zo’n gek idee dat hun leven daar gewoon door gaat en dat ik ineens een heel ander leven hier heb..

Het was echt een mooie reis en een hele mooie ervaring die me mijn hele leven bij zal blijven.

Hopelijk tot snel lieve mensen, bedankt voor alle lieve reacties, berichtjes, mailtjes en jullie bijdragen voor mijn lieve kinderen, ik hoop en denk dat ik het goed besteed heb.

Liefs,

Xxx

Floor