Lieve allemaal,

Afgelopen week was niet de leukste week weeshuis helaas..

Op maandag voelde ik me ziek, buikpijn en hoofdpijn. De zoon van Tabita lag met malaria in de dispensery en ze was bij hem om voor hem te zorgen dus Juliette en ik waren alleen. Een drukke dag want Tabita werkt altijd hard dus je merkt het meteen als ze er niet is.

In de loop van de dag begon ik me steeds zieker te voelen. Juliette stuurde me aan het eind van de middag naar de dispensery. Toen ik er heen liep bedacht ik waar ik allemaal last van had zodat ik dat tegen de dokter kon zeggen en toen schoot me ineens te binnen dat het totaal plaatje wel verdacht veel op malaria leek.. en ja hoor.. Ik had wéér malaria. Enorm balen maar ik had wel het gevoel dat ik er deze keer snel bij was dus dat was wel fijn. Ik kreeg weer medicatie mee, 25 pillen per dag.

Die nacht veel koorts aanvallen en buikpijn gehad dus niet zo veel geslapen en ook die dinsdag ging het niet fantastisch. Ik heb een beetje heen en weer gelopen tussen weeshuis en mijn eigen huisje zodat ik soms even kon slapen. De moeders waren helemaal bezorgd om me en op een gegeven moment kwam Sheila me een cola brengen die ze voor me had gekocht: lief!

’s Avonds heel geforceerd wat gegeten. Ik had er eigenlijk totaal geen zin in maar ik wist dat je heel duizelig wordt als je de medicijnen op een lege maag neemt dus ik moest wel.

Woensdag ging het al iets beter. Ik ging gewoon de hele dag naar het weeshuis want ook Juliette had nu malaria dus het was weer lekker druk. Lilian was ziek dus ik nam haar mee naar de dispensery: geen dokter; kom morgen maar terug..

Op donderdag dus weer naar de dispensery. Eerst met Lilian en daarna met Manuel voor zijn AIDS-check up. In de dispensery hoor ik dat er een baby van het weeshuis is overleden die nacht.. Welke baby vraag ik? Ze weet de naam niet meer, eentje van een tweeling. Snel noem ik alle namen op van de tweelingen. Ze weet het niet zeker maar gelooft dat het Jacinta is. Als ik de nieuwe medicijnen voor Manu heb ga ik snel terug naar het weeshuis. Ik vraag Tabita of het echt waar is dat er iemand dood is want ik wist wel dat een paar baby’s van de nursery malaria hadden maar dat er iemand dood zou gaan had ik echt niet verwacht.

Ze verteld me dat het klopt en dat het Edwina is (6 maanden oud)... Pff heftig, dat had ik al helemaal niet verwacht. Edwina was altijd sterker en groter dan haar tweelingzus Mary en ze groeiden allebei hard de laatste tijd. Tabita nam me mee om het lichaampje te laten zien.

Ze hadden één van de bedjes in een apparte kamer gezet met Edwina erin. Er hing een klamboe overheen voor de vliegen. Het was zo naar en tegen natuurlijk om zo’n klein hoopje mens te zien dat niet meer leeft. Gelukkig was ze niet zo blauw als blanke overleden personen dankzij haar bruine huid maar je zag wel duidelijk van die donkere kringen rond haar ogen. Er liep een soort waterig snot uit haar neusje en één van haar oogjes was nog een klein beetje open. Ik probeerde het te sluiten maar het was al te hard..

Het was zo gek en zielig om zo’n koud hard lichaampje te voelen. Zeker omdat baby’s altijd zo lekker warm zijn. Ze had haar handjes tot vuistjes met haar duimpjes erin. Alsof ze heel hard haar best had gedaan.. arm meisje..

Na een tijdje ging ik naar Zr. Vincent om te vragen wat er nou precies gebeurd was. Ze vertelde me dat Tabita (kamer moeder van Mary&Edwina en nog een tweeling, dus niet de Tabita van mijn kamer) Edwina gister ochtend mee naar de dispensery had genomen. Toen was er nog wel een dokter. Ze bleek malaria te hebben en kreeg pillen mee. Doordat Edwina steeds moest overgeven (en ook diaree had) spuugde ze de pillen vrijwel meteen weer uit. Tabita nam haar ’s middags mee terug naar de dispensery voor een infuus of iets anders maar toen was er dus geen dokter. Ze moest de volgende dag maar terug komen. Die avond en nacht werd de koorts steeds hoger en ze bleef maar overgeven. Op een gegeven moment waren haar buik en hoofdje heel heet maar waren haar handjes en voetjes al ijskoud. Na een tijdje lag ze alleen nog maar hoofdschuddend en knikkend in de armen van Tabita en toen is ze om 03.00 uur overleden..

Ik vroeg Zr. Vin wat er nu ging gebeuren en ze vertelde dat ze de oom en vader had gebeld en dat die onderweg waren om het lichaampje op te komen halen. Ik vroeg of ik het lichaampje misschien schoon moest maken en haar wat mooie kleertjes aan moest trekken want het leek me niet zo fijn voor de vader om zijn dode dochtertje met snot uit haar neusje te zien. Maar dat hoefde niet zei Zr. Vincent. Ze zouden daarmee wachten totdat de vader er was want als hij niet komt opdagen heb je alles voor niks schoon gemaakt en heb je kans dat het weer opnieuw begint te stromen..

Toen de vader kwam werd Edwina dus een beetje mooi gemaakt en daarna in een dekentje gewikkeld. De vader was natuurlijk nog even bij Mary gaan kijken (die de hele tijd zoekend om zich heen kijkt) en stond met tranen in zijn ogen. Hij had een kartonnen doosje mee genomen om Edwina in te leggen omdat hij met de motor-taxi was gekomen.

Zr. Vin vertelde me later dat dat wel vaker gebeurd maar dat sommige mensen het liever niet doen omdat iedereen dan weet dat je een dode baby vervoert en als je het kind alleen in een dekentje mee neemt kan het net zo goed een levende zijn.

Aan het eind van de dag ging ik nog steeds verbaasd, helemaal onder de indruk van wat er gebeurd was en natuurlijk verdrietig naar Lisa toe. Wel fijn om haar te hebben dan. Hoewel de moeders natuurlijk ook heel lief zijn en allemaal heel verdrietig zijn dat Edwina overleden is. Het is dus niet zo dat zij er totaal niet bij stil staan.

Vrijdag gewoon weer weeshuis. Ik dacht veel aan Edwina maar er waren nog 32 kinderen die aandacht, liefde, eten&drinken en schone luiers nodig hadden dus er moest wel gewerkt worden. Mijn malaria was gelukkig zo goed als over dus dat was fijn. Tussen de middag ging ik samen met Lisa bij het Music Festival kijken. Deze maand staat op de keniaanse scholen in het teken van dans, zang & drama. Er zijn wedstrijden onder de scholen onderling en als je als school goed genoeg bent mag je door naar de provinciale ronde en daarna naar de landelijke ronde.

Het was wel leuk om al die scholen uit de hele omgeving hier te zien. De meisjesschool die enorm goed kan zingen en de dove school, die ondanks dat de kinderen geen muziek kunnen horen, heel goed danst.

Zaterdag wéér Kisumu. Dit keer gelukkig een korte dag in die warme stinkstad. Lisa wilde de laatste cadeautjes voor de mensen thuis kopen en ik had niet specifiek iets nodig maar gaf natuurlijk toch te veel geld uit.

Vanochtend weer naar de kerk. Hierna nog één keertje en dan kan ik voortaan op zondag weer lekker uitslapen en zelf gemaakte croissantjes eten. Maar ik ben inmiddels wel aan de kerk en het tijdstip gewend dus zo erg is het niet hoor. Verder mijn kleren gewassen, naar de markt hier in “het dorp” geweest (shirt voor Manuel gekocht) en natuurlijk bij mijn kinderen wezen kijken. Zo ga ik weer terug naar het weeshuis want nu ik er nog ben wil ik er extra van genieten.

Over 10 nachtjes ben ik weer in Nederland en het voelt heel dubbel. Van de ene kant heb ik zin om iedereen van thuis weer te zien en aan de kakkerlakken en tegenwoordig ook aan mijn nieuwe huisgenoot de rat te ontsnappen maar van de andere kant wordt het afscheid wel heel moeilijk. Vooral omdat ik weet dat ik voorlopig niet terug kom en dat ik niet weet of ik mijn kinderen (vooral Emanuel en Evet) ooit nog zal zien.

Nu dus nog maar even maximaal van ze genieten,

Tot over 10 nachtjes!

Liefs,

Xxxx

Floor