Lieve allemaal,

Na een prima vliegreis van 8 uur kwam ik zaterdag avond aan in Nairobi. Toen met de taxi naar het guest house en de volgende ochtend om 7.00 met de bus vertrokken naar Bondo, waar ik 9 uur later aankwam. Daarna moest ik alleen nog met de bodaboda (motortaxi) naar Nyang’oma. Ik was heel benieuwd hoe iedereen zou reageren op mijn komst. Vooral de kindjes natuurlijk.

Toen ik aankwam waren de zusters net aan het bidden in hun kapel dus toen ging ik maar eerst naar het weeshuis waar 10 moeders op mij af kwamen rennen, super leuk! Daarna ging ik zo snel mogelijk naar family 2 (mijn kamer in het weeshuis) en ik kreeg Manu meteen in mijn armen. Hij is helemaal niks veranderd, alleen wat groter geworden en hij ziet er gezonder uit dan een jaar geleden. Hij herkende me meteen en wilde me niet meer loslaten. Alle andere kindjes die er vorig jaar ook waren kwamen op mij af en hingen meteen weer aan mijn benen. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ze me zouden herkennen en het is leuk om te zien dat ze dat toch doen.

De kindjes die nieuw zijn keken me met grote ogen aan en snapten natuurlijk niet wat er gebeurde nu tien moeders hysterisch aan het gillen waren en er ineens zo’n witte rondliep. Daarna ben ik terug gegaan naar de zusters om hun gedag te zeggen. Maureen was helemaal enthousiast en ook de anderen vinden het leuk dat ik er ben zeggen ze. Dus toen een tijdje bijgekletst met Maureen en de andere zusters en ondertussen op een kampvuurtje gekookt. Heel Nederland heeft de groeten van heel Nyang’oma dus bij deze.

De volgende dag was alles eigenlijk weer als van ouds en waren er weer een boel luiers, snottebellen (alle kids zijn op één of andere manier verkouden), poopoo’s, pipi’s en 33 hongerige kids die het liefst ook nog een beetje aandacht willen.Als ik binnen kom roepen alle kinderen "Hallooooooo". Verder isManuel niet meer alleen te laten, iedere keer als ik opsta en drie meter wegloop gaat hij keihard huilen, schreeuwen en krijsen. Dan laat hij zich vallen en gaat op de grond naar me toe tijgeren of hij rent me achterna (ja hij kan lopen& rennen) tot ik hem weer op pak en dan is alles weer goed. Arm kind.

Het gaat verder goed met alle kindjes en ook met de moeders dus dat is fijn. We missen Sheila wel, dat was een beetje de opperhoofd moeder en zij maakte luiers en broekjes voor de kinderen. Ze is in oktober overleden aan de gevolgen van kanker & aids. Er is op dit moment niemand die haar taken overneemt maar ik hoop dat dat binnenkort wel gaat gebeuren.

Het is leuk om iedereen weer te zien en als ik toevallig mensen tegen kom die ik ken van vorig jaar is het steeds van “eeehhhh en aaahh”.

Nou vrienden, dat was hem wel weer even denk ik. Ik hoop dat het goed gaat in Nederland.

Ik zie jullie snel weer.

xxxxx