Haaalloooo
Lieve allemaal,
Na een prima vliegreis van 8 uur kwam ik zaterdag avond aan in Nairobi. Toen met de taxi naar het guest house en de volgende ochtend om 7.00 met de bus vertrokken naar Bondo, waar ik 9 uur later aankwam. Daarna moest ik alleen nog met de bodaboda (motortaxi) naar Nyang’oma. Ik was heel benieuwd hoe iedereen zou reageren op mijn komst. Vooral de kindjes natuurlijk.
Toen ik aankwam waren de zusters net aan het bidden in hun kapel dus toen ging ik maar eerst naar het weeshuis waar 10 moeders op mij af kwamen rennen, super leuk! Daarna ging ik zo snel mogelijk naar family 2 (mijn kamer in het weeshuis) en ik kreeg Manu meteen in mijn armen. Hij is helemaal niks veranderd, alleen wat groter geworden en hij ziet er gezonder uit dan een jaar geleden. Hij herkende me meteen en wilde me niet meer loslaten. Alle andere kindjes die er vorig jaar ook waren kwamen op mij af en hingen meteen weer aan mijn benen. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ze me zouden herkennen en het is leuk om te zien dat ze dat toch doen.
De kindjes die nieuw zijn keken me met grote ogen aan en snapten natuurlijk niet wat er gebeurde nu tien moeders hysterisch aan het gillen waren en er ineens zo’n witte rondliep. Daarna ben ik terug gegaan naar de zusters om hun gedag te zeggen. Maureen was helemaal enthousiast en ook de anderen vinden het leuk dat ik er ben zeggen ze. Dus toen een tijdje bijgekletst met Maureen en de andere zusters en ondertussen op een kampvuurtje gekookt. Heel Nederland heeft de groeten van heel Nyang’oma dus bij deze.
De volgende dag was alles eigenlijk weer als van ouds en waren er weer een boel luiers, snottebellen (alle kids zijn op één of andere manier verkouden), poopoo’s, pipi’s en 33 hongerige kids die het liefst ook nog een beetje aandacht willen.Als ik binnen kom roepen alle kinderen "Hallooooooo". Verder isManuel niet meer alleen te laten, iedere keer als ik opsta en drie meter wegloop gaat hij keihard huilen, schreeuwen en krijsen. Dan laat hij zich vallen en gaat op de grond naar me toe tijgeren of hij rent me achterna (ja hij kan lopen& rennen) tot ik hem weer op pak en dan is alles weer goed. Arm kind.
Het gaat verder goed met alle kindjes en ook met de moeders dus dat is fijn. We missen Sheila wel, dat was een beetje de opperhoofd moeder en zij maakte luiers en broekjes voor de kinderen. Ze is in oktober overleden aan de gevolgen van kanker & aids. Er is op dit moment niemand die haar taken overneemt maar ik hoop dat dat binnenkort wel gaat gebeuren.
Het is leuk om iedereen weer te zien en als ik toevallig mensen tegen kom die ik ken van vorig jaar is het steeds van “eeehhhh en aaahh”.
Nou vrienden, dat was hem wel weer even denk ik. Ik hoop dat het goed gaat in Nederland.
Ik zie jullie snel weer.
xxxxx
JAAAAAAAAAAAAA DAAR BEN/GA IK WEER
Hallooooooo lieve mensen,
Ik heb zojuist een ticket geboekt en vertrek as 14 juni voor de 3e keer naar Kenia!!!!!!!!
Ik heb super veel zin om alles en iedereen daar weer te zien maar ik verlang natuurlijk het meest naar mijn kindjes.
Ik ga drie weken en zal dit keer maar wel anti-malaria pillen mee nemen ;)
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Liefs, ik zal proberen jullie op de hoogte te houden
Floor
Dat was het dan..
Lieve allemaal,
Hierbij alweer mijn laatste blog (zoals het er nu naar uit ziet). Gister avond ben ik thuis gekomen na een lange reis. Fijn om weer thuis te zijn en woow wat is er veel keus aan eten in Nederland (subway, croissantjes, appeltaart, nacho’s, chocola, boterhammen met pindakaas… etc). Toch is het gek om niet meer in Kenia te zijn, mijn laatste week was mooi maar pfoe wat was het afscheid moeilijk..
Vorige week zondag ging ik na het blog-posten mijn kids welterusten zeggen. Het internet had weer eens enorm gefaald maargoed niks aan te doen. Ze lagen net allemaal in bed toen ik aankwam en toen ze me zagen begonnen ze allemaal te gillen en te springen in hun bedjes. “hello hello hello” of “mama mama mama” of gewoon “aaaaaaaaaaahhhhhhh”. Manuel probeert tegenwoordig te gaan staan maar het lukt hem niet omdat hij totaal geen kracht in zijn beentjes heeft. Hij trekt zich nu steeds op aan de rand van zijn bedje en zit dan op zijn knieën met zijn lijfje helemaal uitgestrekt zodat hij alles goed kan zien. Hij was écht heel vrolijk de laatste weken en ook zijn gezondheid gaat goed vooruit. Hij is 2 kilo aangekomen sinds ik er was dus dat is echt mooi. Ik kan er echt van genieten als hij kraaiend in zijn bedje zit. Hij begint te praten en zijn eerste woordjes zijn; Hello en natuurlijk; mama. Ik moest even slikken toen hij het de eerste keer tegen me zei..
Maandag gewoon weer lekker een vol dagje weeshuis. Ik oefende met Manu met staan. Hij kan het alleen als hij zich constant vasthoudt. Het ziet er echt lief en grappig uit. Vooral omdat zijn buik zo dik is en zijn beentjes zo dun en ongespierd. Hij kan kruipen maar eigenlijk is het tijgeren want hij gebruikt zijn beentjes niet. Het ziet eruit alsof hij een volleerde soldaat is en hij kreunt erbij alsof hij de zwaarste leger training ooit krijgt. Maar als hij zijn plaats van bestemming bereikt gaat de vlag uit en kraait en lacht hij alles bij elkaar.
Grappig om te zien dat deze kids zich een hele dag kunnen vermaken, ook zonder speelgoed.. Godfrey zit hele dagen lang naar zijn hand te kijken, en als hij die dan beweegt en zijn ogen en hoofdje het handje volgen begint hij te schaterlachen en Barack kan de hele dag rondjes rennen in de box (buiten, met beton afgezet gebied zodat die apen niet weglopen als de moeders bezig zijn).
Op maandag avond kwam de stiefmoeder van Manuel op bezoek, ik helemaal blij omdat ik weet hoe druk ze het heeft. Ze bracht 2 lolly’s mee voor Manu en zat een half uurtje met hem op schoot. Ik liet Tabita vertalen toen ik zijn nieuwe kleertjes liet zien die ik voor hem had gekocht. Ze vond het mooi om te zien dat ik zo gek op Manu ben. Daarna moest ze alweer gaan want thuis wachtten 8 kids op eten. Ik vroeg Tabita of ze wilde vragen of de stiefmoeder Manuel als hij naar huis gaat echt naar de dispensery wil mee nemen voor de AIDS check-up en of ze hem echt zijn medicijnen zal geven. Ze beloofde het en ik geloof haar, fijn dat zijn stiefmoeder zo goed is.
Dinsdag ochtend weeshuis. Ik speelde buiten poppenkast met de kids toen er een grote vrachtwagen aan kwam rijden met een enorme watertank (zo’n rond zwart ding voor wateropslag). Plan International doneert deze tank aan het weeshuis. Heel fijn want dan kan er in het regenseizoen meer water opgevangen worden en dan hoeven er in het droge seizoen geen dure vrachtwagens met schoon water te worden besteld. De kinderen vonden het dood eng en vooral Evet was in paniek. Het viel me op dat ze de laatste tijd haar ogen veel verder open heeft. Ze heeft ook meer zelfvertrouwen en durft van zich af te bijten als iemand haar speelgoed pakt of haar pijn doet. Echt leuk om te zien dat ze drie maanden geleden een hartstikke onzeker zwak mensje was die niet kon staan en nu is ze zo.
Alleen af en toe, zoals met die watertank, wordt ze weer het kleine meisje met de dicht geknepen oogjes. Gelukkig doet even knuffelen haar goed. Ze hangt soms samen met Rose de hele dag aan mijn benen omdat ze knuffels en aandacht willen en samen willen spelen. Als ik dan vervolgens met aan ieder been een kind rond loop liggen ze allebei in een deuk omdat ze dat een leuk spelletje vinden.
’s Middags ging ik voor de laatste keer naar Bondo, veel fruit, snoepjes en koekjes gekocht voor de kids en alvast een buskaartje gereserveerd van Bondo naar Nairobi voor mijn terugreis. ’s Avonds ontdekte ik vieze mini wormpjes in mijn water. Ik liet het de moeders zien en jawel hoor; Bilharzia. Achja na twee keer malaria overleven we dat ook wel. Ik gebruikte dat water alleen voor “douchen” en de afwas dus heel gevaarlijk kan het niet zijn.
Dinsdag avond en woensdag had ik enorme buikpijn (nee, niet van de bilharzia) dus ik had niet echt geslapen. Ik sliep bij Lisa want die heeft 6 bedden in haar kamer en dan hoefde ik niet steeds ’s avonds in het donker naar mijn eigen huisje te lopen. We hadden een leuke Duitse film gekeken (jaja, mijn Engels en Duits wordt beter in Kenia). Lekker met ananas als snack vanuit onze bedden een dvd’tje kijken. Woensdag wel gewoon naar het weeshuis gegaan maar met pijn en moeite. Ik denk dat mijn maag en alles daar om heen nogal graag naar huis wilde. ’s Middags is het tijd voor de nagel-knip-ronde in het weeshuis. Sommige kids vinden het echt heel leuk en proberen hun vingertjes in het nagelschaartje te stoppen als ik een ander kindje knip.
Sheila had de dag ervoor de vader van Emanuel gebeld en gezegd dat er een Mzungu uit Holland was die ontzettend gek op zijn kind is en dat het leuk zou zijn als hij zou langs komen voordat ik naar huis zou gaan. Dus woensdag avond was daar de vader van Manu. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten omdat mij was verteld dat hij niet echt zijn verantwoordelijkheden neemt zoals de stiefmoeder van Manuel doet. Ik gaf Manu nette kleertjes want dat moet altijd als ze ‘bezoek’ hebben en gaf hem aan de vader. De man kon geen Engels maar had een vriend meegenomen die kon vertalen. Hij was best aardig en speelde leuk met Manu. Na een tijdje liet ik ze even alleen en toen na een half uur moest de vader weer weg. Hij vroeg of ik nu de nieuwe moeder van Emanuel ben en ik zei ja. Hij moest lachen en vond het wel mooi.
Donderdag gewoon weer weeshuis. De buikpijn kwam steeds ’s nachts terug maar overdag ging het wel. Aan het einde van de ochtend kwam Tabita helemaal enthousiast en door het dolle heen naar me toe. De vader van Manu was er weer en hij vroeg naar mij. Dus ik hup met Manuel op mijn arm naar de ‘hoofdingang’ en daar zat de vader met een grote kartonnen doos op schoot “For you!!” Hij gaf me de doos en er zat echt een super grote verse tilapia in. Alle moeders stonden vol bewondering om me heen en vertaalden voor mij. De vader wilde mij een cadeau geven omdat ik zo goed voor zijn kind had gezorgd en hem zo veel liefde en aandacht gaf. Ik was helemaal verbaasd en onder de indruk en het is misschien moeilijk voor te stellen maar zo’n vis is écht een groot, bijzonder (en duur) cadeau in Kenia. (je kan je niet voorstellen dat iemand je in Nederland een vis cadeau geeft maar goed). De vader is visser en woont aan het meer dus hij was hem na de vangst meteen komen brengen. De rest van de dag liep ik met een grote grijns op mijn gezicht rond en vertelde ik iedereen die ik tegen kwam dat ik een vis van de vader van mijn kind had gekregen.
’s Middags heb ik de tilapia samen met Tabita gefileerd. Ik nam 1/5e mee voor Lisa en mij en de rest gaf ik aan de kids want hij was veel te groot voor mij alleen. Dus ’s avonds héérlijke verse tilapia gegeten met Lisa.
Vrijdag moest ik wat dingen organiseren voor mijn afscheidsfeestje voor de moeders op zaterdag. Ik had een krat soda’s gekocht en mais om popcorn van te maken. Thuis hadden we heul veel kleren uitgezocht die Harm/papa/mama/ik niet meer dragen. Ik wilde alles eerlijk verdelen en een beetje op maat van de moeders (en hun kinderen) sorteren. Dus buiten op het gras alles georganiseerd en stapels gemaakt. Daarna moest ik nog de sleutelhangers uit Nederland (klompjes) inpakken en toen kon ik weer naar het weeshuis.
’s Middags kwam er een man langs die een mudfisch (=moddervis) voor het weeshuis had gevangen. (om aan het weeshuis te verkopen). Dat beest was echt enorm (1.5 meter) en levend. De visser vertelde dat deze beesten zowel op land als in het water kunnen leven. Ze kruipen in de modder in het meer/de rivier en als het gaat regenen en de boel overstroomd gaan ze met de stroom mee het land op. Als de regen verdampt is zitten die viezelijke beesten dus ergens in de grond en als het dan weer regent (en ze hebben zin) dan gaan ze weer terug naar de rivier of het meer.
De visser hakte de kop van het beest eraf en sneed de rest van het lijf daarna in stukken. Het gekke, en enge, was dat die vis nog een half uur bleef leven terwijl hij allang in mootjes was gehakt. De kop lag in een bak te happen en te zuchten en het lijf was aan het krioelen terwijl het in stukken werd gehakt..
’s Avonds samen met Lisa pizza gebakken (lang leve haar oven) en film gekeken en de volgende dag weer weeshuis. Zr. Margreth had een motor voor het weeshuis en de bakkerij gekocht. Nu kunnen de broodjes veel sneller naar de verschillende verkooppunten gebracht worden want eerst moest alles per fiets. Toen de kids hun middagdutje deden hield ik mijn afscheidsfeestje voor de moeders. Eerst even speechen natuurlijk en toen deelde ik de cadeaus uit. Ze waren helemaal blij en iedereen ging meteen alles passen dus op een gegeven moment liep Mama Mary in een oude trainerstrui van Vinea, Beatrice in een shirt van Harm, Tabita met een blouse van mama en Cecilia (de blinde die de luiers wast) in echt een oerlelijke broek en overhemd van papa. Iedereen lag helemaal in een deuk maar we zeiden natuurlijk dat het prachtig stond. Nadat iedereen alles gepast had en uit-gelachen was kreeg ik een aantal speeches en een hele mooie stof als afscheidscadeau. Daarna popcorn die Mama Mary voor me gemaakt had en de soda’s. na een tijdje begon het baby-orkest te gillen en werd het tijd om ze uit bed te halen.
Ik had die ochtend mijn jurkje opgehaald die de naaister in Nyang’oma had gemaakt uit een stof die ik in Busia had gekocht. Het was echt super mooi geworden dus van mijn laatste geld bestelde ik er nog zo een maar dan van de stof die ik van de moeders had gehad.
Op zondag voor de laatste keer naar de kerk. Lisa en ik zaten bijna te slapen want Lea en Franzy (twee Duitse vrijwilligers van de zelfde organisatie als Lisa) waren blijven logeren en Lea had de hele avond aan één stuk door getetterd dus we hadden weinig geslapen. Na de mis mijn laatste spullen gewassen, tas ingepakt, hele huis gepoetst, geveegd en gedweild en toen met de kruiwagen mijn tas naar Lisa gebracht. Ik zou ook de laatste paar nachtjes bij haar slapen zodat ik maandag dan gewoon kon genieten van mijn laatste dag weeshuis en dan hoefde ik niets meer op te ruimen in mijn huis.
Met de lunch ging ik naar de zusters om afscheid te nemen. Ik had stroopwafels en sleutelhangers voor ze mee genomen en ik kreeg een houten beeldje van een leeuw met een briefje erbij dat ik “as brave as this lion” ben en dat ik door moest gaan met deze goede instelling en dat ze me gingen missen. Lief van ze.. ik ga hun ook missen. Ze zijn allemaal totaal anders maar toch allemaal leuk, lief of grappig.
’s Middags gewoon weer weeshuis. De kids waren lekker vrolijk dus dat was leuk. Mooi (en soms vervelend) om te zien hoe veel ze van mij en elkaar overnemen. Heel mijn kamer noemt me tegenwoordig mama en Nelly probeert heel mijn kamer aan te leren om ook zand te eten.. niet zo fijn haha.
Maandag was het dan echt zo ver, mijn aller aller laatste dag weeshuis. Mijn laatste dag met de moeders, mijn laatste dat met mijn kinderen. Het maakt me echt verdrietig om ze achter te moeten laten. Het idee dat ze weer denken “hee waar is ze nou?” dat ze niet begrijpen waar ik ben en dat ik ze weer in de steek laat. Ik zou ze zo graag mee nemen..
Ik was de hele dag een beetje verdrietig, als Manu of één van de anderen “mama” zei kreeg ik tranen in mijn ogen. Of als ze samen lol hadden, als ze naar me toe kwamen voor een knuffel of een kus, als ze aan mijn benen hingen, op mijn schoot zaten of als ik ze in mijn armen hield, steeds moest ik even slikken.
Ik wil ze niet achter laten maar ik wil ook niet mijn hele leven in Kenia blijven. Ik wil ze zo graag mee nemen. Al zijn het er maar twaalf, of vier, of één. Ik zou zo graag mijn lieve kleine Manu meenemen..
Lilian eet slecht, al weken. Ze eet geen vast voedsel en weigert haar porich (pap) vaak. Gelukkig is het echt een dikke baby dus ze kan wat hebben maar het is echt niet goed. Ze huilt de hele dag, zo’n klagerige huil en het houdt maar niet op. Zr. Margreth en Zr. Vincent hebben besloten haar mee terug naar de nursery te nemen. Misschien dat ze daar wat opknapt. Eigenlijk is ze al te groot voor de nursery (8 maanden oud).. ik hoop dat het snel beter met haar gaat.
Tabita en Juliette schreven allebei lieve brieven voor mij en mijn ouders. Ik moest huilen toen ik ze las. Sheila kwam afscheid nemen; weer huilen. Ik ging langs alle kamers om doei te zeggen tegen moeders en kids. Ik wilde als laatste afscheid nemen van mijn eigen kids dus ik ging eerst langs de andere kamers. Daarna voor de aller laatste keer mijn lieve schatjes in bed stoppen. Ik huilde zachtjes terwijl ik ze hun knuffelbeesten gaf. Tabita en Juliette lieten me rustig mijn gang gaan. Na 100 kusjes en 12 paar vragende oogjes zei ik dat ik wilde gaan. Ik gaf Tabita een knuffel en ze begon echt onwijs hard te huilen.. en ik huilde natuurlijk mee, ze voelt echt als mijn Afrikaanse moeder en als er iets was ging ik altijd naar haar. We hebben samen zo veel gedeeld en gelachen.. Daarna knuffelde ik Juiliette, zij was rustig, gelukkig nog iemand die de emoties onder controle had haha.
Daarna nog snel een kus voor Evet, Baby Jane en 10 voor Manu. Ik fluisterde dat het me echt spijt. Huilend ging ik weg en alle kids waren vrolijk (begrepen er niks van dat wij huilden) en riepen “Bye, see you, bye, see you” Manu zat kraaiend in zijn bedje.. het was mooi en ik was blij dat niet iedereen aan het huilen was. Maar goed dat ze er niks van begrepen..
Daarna liep ik half huilend naar Lisa, fijn dat ik haar had zodat ze me wat afleiding kon geven. We aten sossi (heel lekker keniaans nep-vlees) en na het eten ging ik nog één keer naar de zusters om de sleutel van mijn huisje af te geven en om afscheid te nemen. Ze zaten nog te eten toen ik kwam dus ik dronk een kop thee mee en we kletsten over van alles. Aan het eind wilde Zr. Melanie wat zeggen. Het is gebruikelijk dat je dan begint met “Excuse me sisters..” zodat iedereen weet dat hij zijn kop moet houden. Na Melanie wilden er nog 7 anderen wat zeggen (de een had wat te vertellen over de scholen, de ander naar ging voor een maand naar kisumu, die ging weer daar heen etc) en ook ik moest even speechen natuurlijk. Op een gegeven moment zei Zr. Bernadette ( de gorilla) “Excuse me sisters….. I am going to st. Mary school for the deaf tomorrow.” Ze is de headteacher en is daar iedere dag dus het was sarcastisch natuurlijk. Iedereen lag helemaal in een deuk (humor niveau ligt niet schrikbarend hoog maar het was wel grappig) en zij bleef heel neutraal kijken. Ik mag haar echt, in het begin vond ik haar dood eng maar eigenlijk is ze heel lief en vooral grappig. Na het bidden ging ik iedereen langs voor een afscheidsknuffel. Maureen en Vincent liepen met me mee naar buiten, ik vind hun het leukst. Toen ik Maureen een knuffel gaf hadden we beiden tranen in onze ogen.
Daarna naar Lisa, de 3e en laatste film afkijken met popcorn die over was van mijn afscheidsfeestje.
De volgende ochtend stond ik al om half 6 naast mijn bed. De laatste spullen ingepakt, ontbeten en Lisa wakker gemaakt. om half 7 op zoek naar twee boda boda’s die ons en mijn bagage naar Bondo konden brengen. Lief dat Lisa mee ging om me weg te brengen.
In Bondo moest ik natuurlijk nog anderhalf uur wachten op de bus. Lisa ging al eerder terug naar Nyang’oma want ze moest gewoon les geven. Om acht uur vertrok de bus naar Nairobi, onderweg lekker veel geslapen maar ook goed om me heen gekeken om voor de laatste keer van het land van mijn kinderen te genieten. In Nairobi werd ik opgehaald door Zr. Ann, we moesten nog langs één of andere pater en toen in de file naar huis. We waren om 19.00 uur bij Rosa Mystica (het guest house) en toen moest ik nog naar het winkel centrum rennen om geld voor de taxi te pinnen en om een afhaal pizza te halen die ik vervolgens in mijn bed heb opgegeten hihi. Om 23.45 uur kwam de taxi die me naar het vliegveld bracht. Bij het opstijgen voelde ik me echt verdrietig, de afstand tussen mij en mijn kinderen werd alleen maar groter..
In Istanbul kreeg ik een beetje een cultuur shock want iedereen liep in navel-truitjes en mega korte broekjes/rokjes en ik was gewend dat iedereen lange rokken droeg. Gister was ik om 17.00 uur in Nederland en het is fijn om iedereen weer te zien, een warme douche te hebben en kakkerlak en rat vrij te zijn. Toch mis ik mijn kinderen nu al echt heel erg, het is zo’n gek idee dat hun leven daar gewoon door gaat en dat ik ineens een heel ander leven hier heb..
Het was echt een mooie reis en een hele mooie ervaring die me mijn hele leven bij zal blijven.
Hopelijk tot snel lieve mensen, bedankt voor alle lieve reacties, berichtjes, mailtjes en jullie bijdragen voor mijn lieve kinderen, ik hoop en denk dat ik het goed besteed heb.
Liefs,
Xxx
Floor
Edwina is overleden..
Lieve allemaal,
Afgelopen week was niet de leukste week weeshuis helaas..
Op maandag voelde ik me ziek, buikpijn en hoofdpijn. De zoon van Tabita lag met malaria in de dispensery en ze was bij hem om voor hem te zorgen dus Juliette en ik waren alleen. Een drukke dag want Tabita werkt altijd hard dus je merkt het meteen als ze er niet is.
In de loop van de dag begon ik me steeds zieker te voelen. Juliette stuurde me aan het eind van de middag naar de dispensery. Toen ik er heen liep bedacht ik waar ik allemaal last van had zodat ik dat tegen de dokter kon zeggen en toen schoot me ineens te binnen dat het totaal plaatje wel verdacht veel op malaria leek.. en ja hoor.. Ik had wéér malaria. Enorm balen maar ik had wel het gevoel dat ik er deze keer snel bij was dus dat was wel fijn. Ik kreeg weer medicatie mee, 25 pillen per dag.
Die nacht veel koorts aanvallen en buikpijn gehad dus niet zo veel geslapen en ook die dinsdag ging het niet fantastisch. Ik heb een beetje heen en weer gelopen tussen weeshuis en mijn eigen huisje zodat ik soms even kon slapen. De moeders waren helemaal bezorgd om me en op een gegeven moment kwam Sheila me een cola brengen die ze voor me had gekocht: lief!
’s Avonds heel geforceerd wat gegeten. Ik had er eigenlijk totaal geen zin in maar ik wist dat je heel duizelig wordt als je de medicijnen op een lege maag neemt dus ik moest wel.
Woensdag ging het al iets beter. Ik ging gewoon de hele dag naar het weeshuis want ook Juliette had nu malaria dus het was weer lekker druk. Lilian was ziek dus ik nam haar mee naar de dispensery: geen dokter; kom morgen maar terug..
Op donderdag dus weer naar de dispensery. Eerst met Lilian en daarna met Manuel voor zijn AIDS-check up. In de dispensery hoor ik dat er een baby van het weeshuis is overleden die nacht.. Welke baby vraag ik? Ze weet de naam niet meer, eentje van een tweeling. Snel noem ik alle namen op van de tweelingen. Ze weet het niet zeker maar gelooft dat het Jacinta is. Als ik de nieuwe medicijnen voor Manu heb ga ik snel terug naar het weeshuis. Ik vraag Tabita of het echt waar is dat er iemand dood is want ik wist wel dat een paar baby’s van de nursery malaria hadden maar dat er iemand dood zou gaan had ik echt niet verwacht.
Ze verteld me dat het klopt en dat het Edwina is (6 maanden oud)... Pff heftig, dat had ik al helemaal niet verwacht. Edwina was altijd sterker en groter dan haar tweelingzus Mary en ze groeiden allebei hard de laatste tijd. Tabita nam me mee om het lichaampje te laten zien.
Ze hadden één van de bedjes in een apparte kamer gezet met Edwina erin. Er hing een klamboe overheen voor de vliegen. Het was zo naar en tegen natuurlijk om zo’n klein hoopje mens te zien dat niet meer leeft. Gelukkig was ze niet zo blauw als blanke overleden personen dankzij haar bruine huid maar je zag wel duidelijk van die donkere kringen rond haar ogen. Er liep een soort waterig snot uit haar neusje en één van haar oogjes was nog een klein beetje open. Ik probeerde het te sluiten maar het was al te hard..
Het was zo gek en zielig om zo’n koud hard lichaampje te voelen. Zeker omdat baby’s altijd zo lekker warm zijn. Ze had haar handjes tot vuistjes met haar duimpjes erin. Alsof ze heel hard haar best had gedaan.. arm meisje..
Na een tijdje ging ik naar Zr. Vincent om te vragen wat er nou precies gebeurd was. Ze vertelde me dat Tabita (kamer moeder van Mary&Edwina en nog een tweeling, dus niet de Tabita van mijn kamer) Edwina gister ochtend mee naar de dispensery had genomen. Toen was er nog wel een dokter. Ze bleek malaria te hebben en kreeg pillen mee. Doordat Edwina steeds moest overgeven (en ook diaree had) spuugde ze de pillen vrijwel meteen weer uit. Tabita nam haar ’s middags mee terug naar de dispensery voor een infuus of iets anders maar toen was er dus geen dokter. Ze moest de volgende dag maar terug komen. Die avond en nacht werd de koorts steeds hoger en ze bleef maar overgeven. Op een gegeven moment waren haar buik en hoofdje heel heet maar waren haar handjes en voetjes al ijskoud. Na een tijdje lag ze alleen nog maar hoofdschuddend en knikkend in de armen van Tabita en toen is ze om 03.00 uur overleden..
Ik vroeg Zr. Vin wat er nu ging gebeuren en ze vertelde dat ze de oom en vader had gebeld en dat die onderweg waren om het lichaampje op te komen halen. Ik vroeg of ik het lichaampje misschien schoon moest maken en haar wat mooie kleertjes aan moest trekken want het leek me niet zo fijn voor de vader om zijn dode dochtertje met snot uit haar neusje te zien. Maar dat hoefde niet zei Zr. Vincent. Ze zouden daarmee wachten totdat de vader er was want als hij niet komt opdagen heb je alles voor niks schoon gemaakt en heb je kans dat het weer opnieuw begint te stromen..
Toen de vader kwam werd Edwina dus een beetje mooi gemaakt en daarna in een dekentje gewikkeld. De vader was natuurlijk nog even bij Mary gaan kijken (die de hele tijd zoekend om zich heen kijkt) en stond met tranen in zijn ogen. Hij had een kartonnen doosje mee genomen om Edwina in te leggen omdat hij met de motor-taxi was gekomen.
Zr. Vin vertelde me later dat dat wel vaker gebeurd maar dat sommige mensen het liever niet doen omdat iedereen dan weet dat je een dode baby vervoert en als je het kind alleen in een dekentje mee neemt kan het net zo goed een levende zijn.
Aan het eind van de dag ging ik nog steeds verbaasd, helemaal onder de indruk van wat er gebeurd was en natuurlijk verdrietig naar Lisa toe. Wel fijn om haar te hebben dan. Hoewel de moeders natuurlijk ook heel lief zijn en allemaal heel verdrietig zijn dat Edwina overleden is. Het is dus niet zo dat zij er totaal niet bij stil staan.
Vrijdag gewoon weer weeshuis. Ik dacht veel aan Edwina maar er waren nog 32 kinderen die aandacht, liefde, eten&drinken en schone luiers nodig hadden dus er moest wel gewerkt worden. Mijn malaria was gelukkig zo goed als over dus dat was fijn. Tussen de middag ging ik samen met Lisa bij het Music Festival kijken. Deze maand staat op de keniaanse scholen in het teken van dans, zang & drama. Er zijn wedstrijden onder de scholen onderling en als je als school goed genoeg bent mag je door naar de provinciale ronde en daarna naar de landelijke ronde.
Het was wel leuk om al die scholen uit de hele omgeving hier te zien. De meisjesschool die enorm goed kan zingen en de dove school, die ondanks dat de kinderen geen muziek kunnen horen, heel goed danst.
Zaterdag wéér Kisumu. Dit keer gelukkig een korte dag in die warme stinkstad. Lisa wilde de laatste cadeautjes voor de mensen thuis kopen en ik had niet specifiek iets nodig maar gaf natuurlijk toch te veel geld uit.
Vanochtend weer naar de kerk. Hierna nog één keertje en dan kan ik voortaan op zondag weer lekker uitslapen en zelf gemaakte croissantjes eten. Maar ik ben inmiddels wel aan de kerk en het tijdstip gewend dus zo erg is het niet hoor. Verder mijn kleren gewassen, naar de markt hier in “het dorp” geweest (shirt voor Manuel gekocht) en natuurlijk bij mijn kinderen wezen kijken. Zo ga ik weer terug naar het weeshuis want nu ik er nog ben wil ik er extra van genieten.
Over 10 nachtjes ben ik weer in Nederland en het voelt heel dubbel. Van de ene kant heb ik zin om iedereen van thuis weer te zien en aan de kakkerlakken en tegenwoordig ook aan mijn nieuwe huisgenoot de rat te ontsnappen maar van de andere kant wordt het afscheid wel heel moeilijk. Vooral omdat ik weet dat ik voorlopig niet terug kom en dat ik niet weet of ik mijn kinderen (vooral Emanuel en Evet) ooit nog zal zien.
Nu dus nog maar even maximaal van ze genieten,
Tot over 10 nachtjes!
Liefs,
Xxxx
Floor
Foto's en de rest
Lieve allemaal,
Het is een beetje lang geleden maar er is hier zo veel te doen dat ik niet aan internetten toe kom.
Vorige week dinsdag brak er malaria uit in het weeshuis en dan vooral in Family 2 (mijn kamer). Godfrey en Nelly waren beide heel ziek. Sneu om te zien maar zodra ze aan de medicatie zijn gaat het meestal weer snel beter.
Die middag met Lisa naar Bondo gegaan, was gezellig om een keer met zijn tweeën boodschappen te doen ipv alleen dus we gaan voortaal iedere dinsdag middag (dan is er markt in Bondo).
Ik eet ook bijna iedere avond bij haar. We koken samen en rond een uur of 20.00 loop ik naar mijn eigen huis. Veel gezelliger en ook handig want ik heb nog steeds geen elektriciteit en koken in het donker is niet ideaal.
Op woensdag zijn behalve Godfrey en Nelly ook Fidel en Rose ziek. Daarnaast heeft Rose ook nog hele rare uitslag in haar mond en op haar tong die haar enorm veel pijn doet. Ze weigert te eten en te drinken en als je haar toch iets probeert te geven gilt ze alles bij elkaar. Ik nam haar mee naar de dispensery en na 3 uur wachten waren we eindelijk aan de beurt. Er was namelijk geen dokter aanwezig. Alle patiënten waren naar huis gestuurd maar toen ik kwam zei de zuster dat de dokter onderweg was (polle polle). Toen er een moeder binnenkwam met een baby die bijna dood ging van de malaria werd er echter haast gemaakt. De dokter werd weer gebeld en na 5 minuten kwam hij aanrennen. Hij pakte meteen de baby over van de moeder en rende ermee naar een ‘behandelkamer’. Nelson (de dokter) is echt een aardige man. Hij had geen dienst maar komt toch. Hij neemt altijd uitgebreid de tijd om naar de zieke (kids) te kijken ook al wachten er soms 50 mensen. En hij is ongeveer de enige man in Nyang’oma die me niet ten huwelijk heeft gevraagd dus ook dat is mooi. Dus nadat de baby aan het infuus lag en verschillende injecties had gehad waren Rose en ik aan de beurt. We kregen drie verschillende middeltjes mee en ook malaria medicatie omdat hij aan de hand van een bloedtest ontdekte dat ze ook malaria had. Mijn broekzakken en handen waren vol met medicijnen dus ik liep met Rose op mijn rug terug naar het weeshuis.
Op donderdag ging de malaria plaag verder. Negen van mijn 12 kinderen waren ziek, wat een feest! Alleen maar huilende, koortsige, overgevende, diaree kinderen.. Het was echt een trieste bedoeling. Juliette en ik hadden het super druk de hele dag met dagelijkse verzorging, troosten, opruimen van kots, poep en plas en eten drinken en medicijnen geven. Op een gegeven moment kwamen er twee Amerikaanse meisjes van die grote groep dus Juliette en ik keken elkaar al opgelucht aan omdat we dachten dat de hulp troepen gearriveerd waren. Maar helaas, ze maakten het onbedoeld alleen maar erger. Het was etenstijd en letterlijk iedereen was aan het huilen. En wat deden zij; foto’s maken van zielige schreeuwende zieke kids. (op 3 cm afstand van het gezicht van zo’n kind dus die kinderen begonnen alleen maar harder te schreeuwen). En dan riepen die vriendelijke vrienden uit Amerika ook nog constant: “AHHH YOU ARE SOOOO CUTEEE!” arrrgghhhhh… Ik was blij toen ze weer weg waren.
’s Avonds ging ik langs bij de zusters. Even bijkletsen en lachen over van alles en nog wat. Ik vertelde ze dat die Amerikanen al 2 weken niet hadden gedouched omdat ze niet wisten hoe ze op de Afrikaanse manier moesten douchen. De zusters lagen helemaal dubbel.
Ik had met Maureen een gesprek over Manuel, zijn buik is soms zo groot en hard dat zijn organen misschien enorm gezwollen zijn. Ze wil Nelson er naar laten kijken en dan moet Manu misschien naar het Bondo District Hospital zodat ze het verder kunnen onderzoeken..
Vrijdag was gewoon weer een standaard dag weeshuis. Gelukkig geen nieuwe zieke kinderen. Iedereen was aan de betere hand dus dat was mooi.
Die zaterdag ging ik met Lisa naar Busia. Dit is op de grens met Uganda en Lisa zei dat ze daar graag heen wilde want daar hebben ze mooie goedkope stoffen naar het schijnt. Dus ik ging mee, om 7 uur in de bus richting Uganda. Het was een lange rit, onderweg een kapotte band die verwisseld moest worden.. Daar eindelijk aangekomen moesten we over de grens met Uganda zien te komen. De vorige keer dat Lisa wilde gaan had de grenswachter gezegd dat ze 50 dollar moest betalen.
Ik had een Keniaanse vrouw gevraagd of ze ook de grens over ging en of ze samen met ons wilde gaan. De kans dat we afgezet zouden worden was dan kleiner dachten we. Dus wij heel geforceerd druk kletsend met die vrouw de grens over. We werden tegen gehouden door een mannetje met een geweer maar onze Keniaanse vriendin nam het voor ons op en dus konden we zo doorlopen. De stoffen vielen enorm tegen en we moesten om 12 uur de bus terug pakken want dat was de enige die naar Bondo terug ging die dag.. Dus wij lichtelijk teleurgesteld op tijd bij de bus, duurt het natuurlijk nog een uur voordat hij echt vertrekt. Onderweg nog twee keer een kapotte band dus het schoot niet echt op. ’s Avonds laat waren we weer thuis, nog even snel mijn kids welterusten gezegd en toen gaan slapen.
Zondag ochtend 7.00 uur natuurlijk weer naar de kerk. Deze keer moest ik wel.
Na de mis sprak ik rond een uur of 11 met Sheila af, ze zou me naar de stiefmoeder van Manuel brengen. Ik wilde daar graag op bezoek, kijken hoe ze leven en vooral kijken wat voor vrouw het is. Dus op de boda boda richting Victoria meer want daar woont ze vlakbij. Daar bij het huisje van de stiefmoeder aangekomen krijgen we een warm ontvangst. Ik vind haar meteen leuk. De “vader” van Manuel had drie vrouwen (dat is hier legaal). Twee van die vrouwen zijn overleden waarvan één dus de moeder van Manuel is. De “vader” is ook overleden (lang leve aids… ahum..) Deze overgebleven vrouw zorgt nu voor de kinderen van al deze vrouwen. Negen kinderen in totaal maar Manu zit in een weeshuis dus momenteel zorgt ze voor acht kinderen. Hard werken verteld ze. Ze heeft een klein restaurantje waar ze chapati’s en thee verkoopt aan de vissersmannen. Verder verhuurt ze één van de huisjes (Iedere vrouw had haar eigen hutje), ze verbouwd mais en ze houdt kippen. Ze verteld dat alle acht de kinderen op dit moment naar school gaan. Als ik haar vraag of ze in de toekomst een nieuwe man zou willen zegt ze nee. Ze zegt dat het haar taak in het leven is om voor deze negen kinderen te zorgen en dat er dus geen man in dat plaatje past. Ik heb echt bewondering voor haar, ze offert zich volledig op voor haar eigen maar ook voor andermans kinderen.
De vader in dit gezin is niet de echte vader van Manuel. Deze “vader” is namelijk in 2007 overleden en Manuel is in 2012 geboren dus dat zou wel erg knap zijn..
De echte vader van Manuel weigert zijn verantwoordelijkheid voor zijn kind te nemen.. gelukkig heeft Manu zo’n goede stiefmoeder. Ik kan hem nu met een iets geruster hart achterlaten.. Ik heb die stiefmoeder wat kleren voor haarzelf en haar kinderen gegeven en ook wat knuffels, ze waren helemaal gelukkig.
Maandag ochtend gewoon weeshuis en ’s middags was ik uitgenodigd voor het “afscheidsfeest” van de Amerikanen (ik had er inmiddels een paar leren kennen die wel écht aardig waren). Zr. Margreth, Maureen en ik zouden opgehaald worden, die auto kwam natuurlijk een uur later dan afgesproken. Het “feest” bestond voornamelijk uit speeches en jawel ik kreeg ook twee keer de microfoon in mijn handen geduwd om te speechen.. Die microfoon werkt natuurlijk negen van de tien keer niet maar het gaat om het idee.
Na 100 speeches van allerlei personen was het tijd voor eten. Ugali met vers geslachte geit (ik vond het vel en de poten ergens in een hoekje van de keuken). Gelukkig had één van mijn Amerikaanse vrienden het briljante idee om avocado salade te maken dus dat hebben we toen samen gedaan.
Dinsdag echt een baaldag in het weeshuis. Ik was ’s ochtends de kleinsten van mijn kamer pap aan het geven toen Zr. Margreth schreeuwend binnenkwam. “Good morning Zr. Margreth”… geen reactie..
Ze flipte helemaal de pan uit tegen Juliette. Ze heeft nogal duidelijk een voorkeur voor een aantal moeders en daar hoort Juliette niet bij. Ze doet altijd alles fout volgens Zr. Margreth. Sneu om te zien omdat ze zich duidelijk uit de naad werkt voor haar zes hongerige kinderen thuis en ook omdat ze in mijn ogen totaal niet alles fout doet. Zr. Margreth beweerde dat Juliette de drie kleinste van onze kamer ‘mishandeld’ (Godfrey, Lilian en Manuel). Ik ben er vrijwel iedere dag en Zr. Margreth is bijna nooit echt bij de kids en het is echt totaal niet waar dat Juliette dat doet. Ze is de enige moeder die voor de kids zingt en met ze danst en dan zou ze ze mishandelen.. echt niet.
Zr. Margreth dreigde haar te ontslaan (alweer) dus Julliette begon te huilen. Ik begrijp haar wel. Ze werkt 24 uur per dag, 7 dagen in de week, kei hard en krijgt nooit een complimentje, alleen maar valse beschuldigingen. Ze zou best een andere baan willen maar ze heeft geen kans om die te zoeken omdat ze altijd in het weeshuis is en ontslag nemen zonder nieuwe baan betekent de dood voor het hele gezin. Sneu om te zien omdat ik weet dat ze er plezier in heeft om met deze kids te werken.
Gelukkig heeft Zr. Vincent geen voorkeuren en is ze altijd oprecht geïnteresseerd en behulpzaam naar de moeders.
Woensdag was Zr. Vincent er weer (ze was de dag ervoor naar Kisumu) dus de rust en vrede was ook weer wedergekeerd. Baby Jane noemt met tegenwoordig mama, lief!
’s Avonds moest ik de haren van Luther knippen, het was toch iets moeilijker dan ik dacht haha. Lisa en ik hadden een deal gemaakt dat we sowieso zouden zeggen dat het mooi was, hou slecht ik het ook zou doen dus volgens mij denkt hij dat ik echt een nieuw knip-wonder ben. (het resultaat is oprecht niet eens zo heel slecht hoor!)
Donderdag was Tabita weer terug van haar vakantie, leuk. We konden meteen weer bijkletsen.
Ik had in Bondo sinaasappels gekocht voor de kids, vonden ze heerlijk.
’s Middags met Manu naar de dispensery voor de HIV check up. Nelson vertelde me dat Manu AIDS heeft.. Ik vroeg in welk stadium hij was en op welke leeftijd hij ongeveer AIDS zou krijgen en hij heeft het dus nu al.. even slikken.. Hij zit nu in stadium 2 van de 4 en stadium 3 en 4 schijnen maar kort te duren.. Ik vraag me af of hij ooit volwassen zal worden of dat hij dat niet eens gaat halen..
De organen zijn volgens Nelson niet gezwollen dus dat is wel weer een meevaller.
Vrijdag was een leuke dag weeshuis. Alle kids waren vrolijk en energiek. Op een gegeven moment lag ik op mijn rug met Manu op mijn buik ‘te genieten van het leven’. Na een tijdje viel hij in slaap, lief om te zien.
Gister de hele dag Kisumu met Lisa, ik heb speentjes gekocht voor de wat kleinere kinderen, ze zijn er nu al verslaafd aan. En verder heb ik een paar lieve knuffels gekocht voor de grote kids voor ’s nachts. En een flesje voor Lilian, ze drinkt heel slecht en ik hoop dat ze uit een flesje beter zal drinken dan uit een beker. En ten slotte had ik ook nog ergens baby-billen-poeder gevonden dus dat heb ik ook maar mee genomen.
Vanochtend was er een kerk mis van 9.00 uur tot 13.30 uur maar ik ben er om 12.00 uur van door gegaan. Alles was in het Luo dus ik begreep er vrij weinig van en na drie uur had ik al mijn zondes ook wel overdacht. Verder kleren gewassen en zelfs mijn huis gepoetst, hoe is het mogelijk. En natuurlijk bij mijn lieve babboes langs geweest. Manuel is altijd aan het gillen en schaterlachen van plezier als ik binnenkom en de rest staat ook altijd te gillen en te springen.
Als ik uit het zicht van Manuel verdwijn begint hij echt super hard te huilen en te krijsen, volgens mij is hij bang dat ik er weer in één keer van door ga..
Nou vriendelijke vrienden daar in het koude Holland, ik heb wat foto’s voor jullie geupload(zie link hier onder). Tot over 2.5 week alweer.
Xxxx
Liefs,
Floor
https://picasaweb.google.com/117881571790345381000/Uploaden20?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPSrmJnxu9CkFw&feat=directlink
Moeder en tussendoor doktertje spelen
Lieve allemaal.
Ik ben inmiddels al een tijdje in Nyang’oma, sorry dat deze blog zo lang op zich liet wachten maar ik heb al sinds ik hier ben geen elektriciteit (nog steeds niet) dus ik moet zuinig doen met de batterij van mijn laptop.
Ik ben afgelopen woensdag met de bus naar Bondo vertrokken. Dat koste nog enige moeite want die zusters in Nairobi wilden niet dat ik alleen zou gaan. Twee van die nonnen daar zouden ook ergens die week met de bus naar Bondo gaan dus daar moest ik op wachten. Daar kwam nog bij dat er door het regenseizoen overstromingen waren geweest rond Kisumu die de wegen tot modderpoelen hadden gemaakt volgens de zusters. Dat zou het gevaarlijk maken om met de bus te gaan en daarom hadden ze me het liefst op een binnenlandse vlucht naar Kisumu gezet. Dat wilde ik niet, veel te duur en ik vind zo’n piepklein vliegtuigje dood eng. Dus maar afwachten hoe slecht de wegen waren en vooral afwachten tot die twee nonnen klaar waren in Nairobi.. Kon wel eind van de week worden, wat mij redelijk chagrijnig maakte want ik vond het echt stom daar. Ik zat alleen maar te wachten tot de dagen voorbij waren en ik kende niemand en kon ook niet echt iets gaan doen omdat we dan misschien wel konden vertrekken. Ik sliep uit tot een uur of twaalf, ging daarna lunchen in de eetzaal beneden wat dus eigenlijk mijn ontbijt was. Ik was even vergeten dat ze in Kenia altijd warm lunchen dus ik kreeg aardappelen en een hele tilapia als ontbijt. (zo een met alles erop en eraan en van die leuke uitpuilende ogen). Ik werd er niet echt vrolijk van en mijn maag ook niet geloof ik dus ik besloot het ’s avonds goed te maken door pizza te gaan eten in weer dat zelfde restaurant.
Daarna langs gegaan bij de zusters in hun “convent” en toen hoorde ik dat we de volgende ochtend al naar Bondo zouden vertrekken. Fijn, eindelijk weg daar en op naar mijn kinders en moeders. Wel mooi dat ik toch nog even een pizza had mee gepakt want je weet maar nooit of de pizza-kok in Kisumu wel komt opdagen.
Dus daarna spullen weer ingepakt en gaan slapen, moest de volgende dag al om 6 uur op want moest om half 7 buiten klaar staan met mijn spullen. Het duurde natuurlijk nog even voordat de twee zusters, in een bijna onmogelijk sloom tempo naar de auto kwamen maar toen konden we gaan. Bij easy coach (bus maatschappij) deden ze ook lekker rustig aan (=polle polle in het zwahilli) maar om 7.45 uur waren we dan toch echt onderweg naar Bondo. Onderweg geen modderpoel of overstroming te bekennen, alles was allang weer opgedroogd door de hitte overdag. De weg tussen Ohero en Kisumu was wel heel slecht. Ze zijn asfalt aan het aanleggen dus je moet naast de weg rijden opv erop. Dat was smal en enorm druk. Ik dacht dat ik een gevaar in het verkeer was maar onze chauffeur was echt een gevaar op de weg, ohja er was geen weg. Toen we in Kisumu aankwamen en ik 10 bijna-dood-ervaringen en 6 hernia’s verder was hadden we het ergste gelukkig gehad. Het was nog ongeveer anderhalf uur naar Bondo en daar zou iemand me ophalen. Tot mijn verbazing (en vreugde) zag ik Sheila naast de chauffeur in de auto van het weeshuis zitten en niet een van de zusters van Nyang’oma. Ik kreeg een dikke knuffel en we konden meteen bijkletsen over van alles. De twee nonnen uit Nairobi begonnen helaas een scène te schoppen over dat ze naar Lwak gebracht wilden worden en geen boda boda wilden pakken. Sheila zei dat ze Zr. Margreth maar moesten bellen voor toestemming maar dat wilden ze niet dus ze eisten dat Sheila dat deed (die vervolgens de volle laag van Zr. Margreth kreeg omdat het natuurlijk weer benzine koste). Maargoed een bevel van een zuster in Kenia negeer je niet dus hup naar Lwak (35 min rijden). Daar aangekomen de zusters eruit gelaten en weer 35 min terug gereden naar Bondo en toen nog door naar Nyang’oma. Om 18.45 uur, 11 uur later dus was ik dan eindelijk op de plaats van bestemming. Eerst naar het weeshuis gerend en de moeders gedag gezegd. Ze waren enorm blij me te zien en ik werd door iedereen omhelsd en opgetild en fijn geplet. Ze maakten van die “aaiaaiaaaai”geluidjes met hun tong die alleen afrikanen kunnen maken en begonnen allemaal te zingen en te dansen. Tabita heeft eigenlijk twee weken vakantie maar ze was speciaal voor mij naar het weeshuis gekomen om me te zien. Ik vind haar de liefste van allemaal. Daarna natuurlijk snel door gegaan om mijn kids te zien. Michael was helaas de week ervoor naar huis gegaan maar de rest was er nog en we hadden er Lilian van de nursery bij gekregen. Alle kids begonnen te gillen en te springen van blijdschap toen ze me zagen. Barack klom uit zijn bedje en ook Nelly en Baby Jane kwamen eruit. Ik tilde Evet op de grond want ik wilde met mijn eigen ogen zien dat ze kon lopen. Ik was zo trots toen ik het zag! Ik weet nog goed dat alle moeders vorige keer zeiden dat het nog minstens een jaar zou duren voordat ze kon lopen maar ze kan het nu!
Iedereen leek blij en gelukkig behalve Manuel. Ik had hem al die tijd al vast en hij keek me alleen maar met van die grote ogen aan alsof hij wilde zeggen: “oh ja eerst ga je weg en nu ben je ineens weer terug zeker?!”. Hij is ziek vertelden de moeders, alweer. Iets met zijn maag dit keer. Dat arme ventje heeft ook altijd wat. Na een tijdje iedereen weer terug in bed gelegd. Baby Jane begon meteen weer met het geven van 100 kusjes, schattig!
Toen naar mijn huisje en ein-de-lijk eten. Ik had sinds de pizza de avond daarvoor alleen een yoghurtje en twee cakejes op die ik langs de weg had gekocht toen we pauze hielden tijdens die lange busreis. Na het eten gelijk gaan slapen want er was geen elektriciteit en ik was kapot.
Donderdag de hele dag in het weeshuis gewerkt. Het leek net alsof ik nooit weg was geweest. Overal kids en overal poep en plas. Manu begon iedere keer te huilen als ik hem ergens neerzette maar kon gelukkig ook weer heel hard lachen. Misschien heb ik hem de vorige keer toch iets te veel verwend, hij wil alleen maar gedragen worden of bij mij zitten. Juliette zei dat ze het echt zwaar hadden met Manuel toen ik weg was omdat hij natuurlijk in één keer veel minder aandacht kreeg. ’s Avonds na het eten bij Lisa en Luther langs gegaan. Haar ouders en opa en oma waren twee weken bij haar op bezoek. Even gezellig bij gekletst en daarna weer gaan slapen.
Op vrijdag ochtend gewoon weer weeshuis. In een dorp verderop wonen 15 Amerikanen van mijn leeftijd die in Bondo in het ziekenhuis en hier in de dispensery werken. Een meisje kwam langs in het weeshuis. Ze was wel aardig maar ook wel een beetje typisch Amerikaans: “O MY GOD, WOUW, AMAZING, blabla” je kent het wel. Tijdens mijn lunch pauze maar even bij de dispensery gaan kijken om de rest van de groep ook gedag te zeggen.
Tijdens de lunch gaan zij altijd naar hun huis dus na een tijdje kwam een busje voor rijden die ze kwam ophalen. Er was net een vrouw binnen gekomen met een hele diepe wond/snee in haar gezicht. Het moest gehecht worden en Zr. Maureen bood aan dat een paar van hen dat wel mochten doen. Al die Amerikanen dachten dat ze in dat busje mee moesten. Ik zei tegen een paar dat ze ook best de motor taxi naar huis konden pakken als ze wilden hechten. “Oh my God, really?!” ze waren helemaal in shock en vroegen of ze zo’n ‘taxi’ dan moesten bellen van te voren en hoe dat werkte K .
Uiteindelijk durfden er twee te blijven, de rest ging toch maar met de bus mee. We gingen eerst bij een hoogzwangere vrouw kijken. Een van de zusters voelde hoeveel ontsluiting ze had terwijl die zwangere vrouw lag te gillen van de pijn. De zuster vroeg of wij ook even wilden voelen.. (jaja met handschoentjes, niet schrikken). Het leek me wel vet om te doen maar de vrouw had zo veel pijn dat ik het een beetje zielig vond om dan ook maar te gaan voelen. De twee Amerikaanse waren het met me eens en vonden het volgens mij net als ik ook een beetje eng. Het is nou niet dat ik iedere dag in de vagina van een wildvreemde sta te grabbelen. Dus nadat we vriendelijk hadden bedankt zijn we naar de vrouw gegaan die gehecht moest worden. Maureen gaf plaatselijke verdoving en deed daarna één hechting voor. Toen mochten de twee Amerikaanse meisjes en ik om de beurt een hechting doen. Best wel vet dat ik gewoon een hechting in het gezicht gedaan heb! In Nederland moet je daar volgens mij heel wat jaartjes voor studeren en vervolgens 100 keer oefenen op nep huid en onzichtbare plekken zoals iemands kont voordat je een wond in het gezicht mag hechten.
Die vrouw zelf vond het alleen maar prachtig dat ze door 4 verschillende mensen werd gehecht waaronder drie Mzungu’s.
De zwangere vrouw beviel die nacht van een piepklein dochtertje (in Nederland zouden zie die 2 maanden in de couveuse stoppen maar hier kon ze de volgende dag al naar huis). Bij de volgende bevalling in de dispensery mag ik erbij zijn, ik ben benieuwd!
Vrijdag middag naar Bondo gegaan voor boodschappen dus ik kan weer voor mezelf koken. Ook nog even een leuk shirt voor mezelf gekocht (40 shilling= ongeveer 25 euro cent). En een nieuwe pyjama voor een paar kids en wat van die plastic luierbroekjes zodat ze niet zo snel “doorlekken”.
Zaterdag gewoon een standaard dag weeshuis. Baby Jane en Martin gedroegen zich als hondjes en wilden steeds spullen ophalen die ik weggooide. Ik leerde ze het woord ‘apport’ dus dat riepen ze steeds als ze achter een balletje/knuffel aan waggelden om het vervolgens weer terug te brengen naar mij.
Zondag moest ik eigenlijk weer om 7 uur naar de kerk maar toen ik mezelf om half 7 ’s ochtends de keuze kerk of bed gaf was de beslissing snel gemaakt. Na een uurtje extra slaap ben ik naar het weeshuis gegaan. De vader van Frederik zou die dag komen om hem op te halen en mee naar huis te nemen en daar wilde ik bij zijn.
Toen Michael de week daarvoor werd opgehaald was het helemaal misgelopen vertelde Sheila. Normaal belt Zr. Margreth de vader om af te spreken wanneer hij komt en om te vertellen dat hij zelf kleren mee moet nemen voor het kind. Dat had ze niet gezegd tegen de vader van Michael. Die man was dus helemaal uit Nairobi gekomen om Michael op te halen en toen hij de papieren had ondertekent en hem mee wilde nemen was Zr. Margreth helemaal uitgevallen want de kleren die Michael aan had waren van het weeshuis en moesten in het weeshuis blijven. Wat haar betreft zou het arme kind naakt naar huis gaan. Toen heeft één van de moeders hier in het container winkeltje op de compound kleren voor Michael gekocht zodat hij wat had om aan te trekken..
Toen ik dat hoorde vond ik het echt heel erg vooral omdat ik weet dat het hele weeshuis vol ligt met kinderkleren die voor 99% gedoneerd zijn door anderen. (zo had ik vorige keer twee grote zakken bij me). En dan is Zr. Margreth in staat om dat kindje zo naar huis te sturen terwijl Michael er niks aan kan doen.. Dat begrijp ik echt niet.
Ik wilde dat het met Frederik anders zou gaan en dus wilde ik erbij zijn. De ouders van Lisa hadden me een broek voor hem gegeven zodat ik die aan de vader kon geven (en zodat Zr. Margreth niet kon zeggen dat hij van het weeshuis was). Dus toen de vader kwam had ik dat gedaan. Nadat alle papieren waren ondertekent en de vader me ten huwelijk had gevraagd (heel irritant dat bijna alle mannen dat hier doen) ging Frederik dus naar huis, op de boda boda.
Toen ik hem erop tilde en het ding werd gestart begon hij natuurlijk enorm te huilen. Hij was gewend aan 10 moeders en 30 andere kinderen. Niet aan een man en zo’n enge motor. Maar hup daar gingen ze. Ik hoop dat het goed met hem zal gaan.
Vanochtend de hele ochtend in het ziekenhuis geweest met Manuel. Hij heeft een raar soort bultjes op zijn hoofd, hals en nek. Eerst in de mega lange rij voor de dokter (en ondertussen wachten op zijn dossier dat ergens uit een grote hoop gevist moest worden). Vervolgens (2 uur later) in de rij voor het lab om bloed af te laten nemen. Daarna in de rij voor de uitslag van die bloedtest. Toen opnieuw in de rij voor de dokter die moest bepalen welke medicijnen hij dan nodig had aan de hand van de uitslag van de test. En ten slotte nog in de rij voor de “apotheek” die de medicijnen weer ergens vandaan moest toveren.
Na dat alles bleek ook nog eens dat een van de HIV medicijnen al een week niet meer geleverd werd en dat heel HIV-positief Nyang’oma en omstreken inclusief Manuel zonder dat medicijn zit, heel fijn allemaal.
Toen we weer terug kwamen in het weeshuis kreeg Manu één of andere diaree aanval waarbij alles uit zijn broek stroomde (heerlijk die katoenen luiers) en toen was mijn fantastische ochtend dus helemaal compleet.
Nu hopen dat internet een beetje mee werkt en dan zo weer terug naar het weeshuis.
Alles gaat hier verder prima, fijn om hier te zijn en niet in Nairobi aangezien ik hier gewoon iedereen ken dus het voelt weer als vanouds. Ik hoop dat mijn elektriciteit het binnenkort weer gaat doen maar anders overleef ik het ook wel.
Liefs,
Xxxx
Floor
African time
Lieve allemaal,
Ik ben inmiddels in Nairobi. Toen ik aankwam op het vliegveld en mijn bagage had opgehaald stond de taxi chauffeur, tegen alle verwachtingen in, al klaar. Om half 4 ’s nachts was ik in het guest house van de zusters en ben toen meteen gaan slapen.
Ik wil zo snel mogelijk de bus naar Nyang’oma pakken maar moeder natuur werkt niet helemaal mee helaas. Door het regenseizoen is een rivier op de weg naar Kisumu overstroomd en zijn de wegen dus slecht begaanbaar. De nonnen hier willen niet dat ik alleen reis en dus moet ik wachten tot 1 van de zusters haar werk hier af heeft en met me mee kan richting Nyang’oma want zij moet in Lwak zijn (ergens in de buurt van Nyang’oma). Alles gaat hier natuurlijk weer op zijn Afrikaans dus het kan volgens de hoofd zuster hier best eind van de week worden voordat we eindelijk gaan. En dan maar hopen dat de wegen iets beter zijn..
Intussen verveel ik me behoorlijk aangezien ik in een buitenwijk van Nairobi zit en ik het winkelcentrum hier op de hoek al kan dromen (gister lekker koos vriendloos in mijn eentje gaan lunchen).
Vanochtend maar uitgeslapen tot 12 uur (ontbijt van 7.00 uur overgeslagen). Toen ik ging lunchen (ontbijten dus eigenlijk) was ik even vergeten dat ze hier altijd warm lunchen dus ik kreeg aardappelen en zo’n hele tilapia (zo een met alles erop en eraan die je zelf nog moet ontleden) als ontbijt… beetje veel, mijn maag vond het ook niet heel prettig geloof ik.
Nu maar een beetje een boek lezen en internetten en wachten tot de dag voorbij is en hopen dat die zuster opschiet met de dingen die ze moet doen zodat ik zo snel mogelijk naar het weeshuis kan want ik heb zin om mn babboes weer te zien.
Liefs
Xxx
Floor
Daar gaan we weer
Lieve allemaal,
Voor sommigen misschien totaal onverwacht maar ik vertrek morgen WEER naar Kenia.
28 maart kwam ik terug van mijn eerste reis en toen stond eigenlijk nog niet op de planning dat ik al zo snel weer terug zou gaan maar omdat ik mijn lieve baboes nogal miste en ik in september ga studeren is dit eigenlijk de beste tijd om terug te gaan als ik terug wil gaan. Dus een week na terug komst heb ik al mijn reserve geld opgemaakt aan een vliegticket en nu vertrek ik dus morgen weer richting Nyang´oma.
Ik heb zin om die kinderen en de moeders weer te zien maar ik zie er wel tegen op om alle luxe en vooral de mensen (en Famke natuurlijk) hier achter te laten. Over een paar dagen zit ik weer in pure armoede zonder koelkast en stromend water en vooral zonder veel contact met de Europese buitenwereld, maargoed ook dat went wel weer.
Mocht je je vervelen en heb je toch 24 uur per dag internet bij de hand stuur dan af en toe eens een mailtje naar [email protected] en facebooken mag natuurlijk ook. Dan houd ik jullie op de hoogte via mijn blog.
Tot over 5.5 week (19 juni kom ik teurg).
Liefs,
Xx
Floor