het is hier KOUD!

Lieve allemaal,

Ik ben weer veilig thuis en geniet volop van mijn warme bedje en alle lieve mensen en berichtjes. (bedankt!)

De vliegreis is soepel verlopen, ik heb een groot deel geslapen en had mijn tijd op mijn mobiel nog niet bijgezet dus dacht dat het nog meer dan 2 uur zou duren en toen bleek het nog maar 20 minuten te zijn dus dat was mooi mee genomen.

Het is wel even wennen hier in Nederland, super koud en ik kan me echt over alles verbazen. De tegels in de badkamer, water uit de kraan, een koelkast en alle keuze aan voedsel die hier is, alles is vreemd haha.

Vandaag even naar de dokter geweest, het kan zijn dat er nog malariaparasieten in mijn bloed zitten dus dat moest even gecontroleerd worden. Nou dat was echt een feest, ik kende deze huisarts nog niet maar het is echt een eikel. Hij werd helemaal boos omdat ik niet terug naar huis was gekomen toen ik malaria had 'want ja daar in afrika gebruiken ze vieze naalden en daar krijg je echt aids van blabla'. Ik probeerde uit te leggen dat ik er zelf bij had gestaan toen de naald uit de verpakking werd gehaald en dat ik echt niet stom was. En als ik naar huis was gekomen omdat ik niet door een naaldje geprikt wil worden had ik wel dood kunnen gaan als ik een zware variant van malaria had gehad (moet binnen 72 uur behandeld worden). Maar meneer de dokter vloog alweer uit zijn stoel en begon weer te schreeuwen, alsof hij ooit in afrika was geweest, wat een idioot.

Dus daarna maar braaf naar de huisartsenpost geweest en nu moet ik dinsdag en woensdag terug komen om nogmaals bloed te laten prikken.. achja komt goed.

Ik heb echt genoten van mijn reis (mooiste van mijn leven), van mijn kids daar en van al jullie lieve reacties. Bedankt daarvoor en hopelijk zie ik jullie allemaal weer snel!

ps ik ben een beetje afgekickt op social media en whatsapp en dergelijke dus als ik laat reageer ligt het daaraan.

xxxx

Liefs

afscheid van mijn kids, Lake Nakuru, olifanten en vatsige mzungu's

Lieve allemaal,

Ik ben inmiddels bij de nonnen in Nairobi en het is me hier toch SAAI en RUSTIG. Geen 28 draken meer om me heen helaas, ik mis ze nu al echt heel erg..

Donderdag voor het laatst voor mezelf gekookt, pannenkoeken uiteraard haha.

Vrijdag was mijn laatste volle dag weeshuis. ’s Ochtends gewoon de standaard dingen gedaan, tussen de middag mijn laatste verse broodjes van de bakkerij gegeten en toen om 14.00 mijn afscheidsfeestje voor de moeders gehouden. De kids sliepen toen nog dus dat was mooi gepland. Ik had voor alle moeders (het zijn er 10) cadeautjes gekocht; zeep, suiker en body lotion. Dus die gaf ik en ze waren helemaal blij en enthousiast. Daarna begon iedereen spontaan te zingen en te dansen dus dat was leuk (ik had al tranen in mijn ogen). Op een gegeven moment haalde 1 van de moeders een afrikaanse stof uit een plastic tas, een cadeautje voor mij! Ik wist dat ik die avond wat van de nonnen zou krijgen maar ik had niet verwacht dat ik iets van de moeders zou krijgen omdat ik weet dat ze zo weinig geld hebben. Ze hadden dus toch iets voor me gekocht, ik vond het echt héél lief en moest er van huilen. Daarna weer zingen en dansen en toen gingen er een paar moeders om de beurt voor me speechen. Lief om te horen wat ze over me te zeggen hadden: dat ik ze zo veel had geholpen en dat ik niet bang was voor “pipi’s en poopoo’s” en dat ik zo enorm veel van de kids hield, met name van Manuel en Evet. Ze zeiden ook dat ze me enorm gaan missen en de kids ook. Ze wensten me een veilige terug reis en ik moest de groeten doen aan iedereen thuis (dus bij deze). Daarna had ik de frisdrank en popcorn voor al het personeel, iedereen kwam me uitvoerig bedanken omdat frisdrank en popcorn echt een luxe voor ze is.

Ik had overigens een grapje uitgehaald met een blinde moeder (die altijd de kleren van de kids wast). 1 van de flesjes frisdrank was door een fabrieksfout namelijk maar halfvol dus die had ik aan haar gegeven. De andere moeders lagen al bijna in een deuk maar ik gebaarde dat ze stil moesten zijn. Cecilia dronk haar Fanta gewoon op en ik zag al dat ze het raar vond dat hij zo snel op was gegaan. Daarna heb ik het maar aan haar verteld en haar een nieuwe Fanta gegeven, ze moest er wel om lachen gelukkig.

Toen de kids wakker werden moest er natuurlijk gewoon weer gewerkt worden, Fredrick had alle vloeibare medicijnen die hij te pakken had kunnen krijgen opgedronken. Voornamelijk vitamine dingen dus niet heel schadelijk maar ik heb hem daarna maar wel volgepropt met water om de boel te verdunnen. Hij bleef de hele middag vrolijk rond huppelen dus als het goed is viel het wel mee. Daarna de voetjes van mijn 12 kids van Family 2 geverfd en afgedrukt op papier, omdat deze 12 allemaal hun voetafdruk hebben achter gelaten in mijn hart (jaja poëtisch he).

Ik vond het wel moeilijk ’s avonds met eten geven en naar bed brengen, ik wist dat het de laatste keer was… ’s avonds voor ze naar bed moeten zijn ze altijd druk en vrolijk dus daar geniet ik altijd extra van. Ik gaf duizend kusjes en ben blij dat de groten kusjes terug kunnen geven. Ze kunnen inmiddels ook byeeee zeggen dus dat was ook wel lief.

Daarna met tranen in mijn ogen snel gedouched en mijn cadeautjes voor de nonnen verzameld. Ze hadden een feestmaaltijd bereid. Aan het einde deelde ik mijn cadeaus voor hun allemaal uit, ze waren er blij mee en voor Zr. Margareth en Zr. Vin had ik wat extra’s omdat hun mijn zusters van het weeshuis waren. Daarna kreeg ik een speech van Zr. Vin (ik kon mijn gejank inhouden gelukkig) en cadeautjes: lief!

Zaterdag ochtend heel vroeg opgestaan, ontbijt overgeslagen want dat vond ik zonde van mijn tijd. Ik wilde liever nog iets langer bij mijn kids zijn nu het nog kon. Om 9.00 uur écht afscheid genomen van moeders en kinderen. Ik vond het echt moeilijk maar gelukkig waren alle kinderen vrolijk. Nelly gaf eindelijk haar eerste kusje (net op tijd haha). Nog snel een knuffel voor Tabita en Juliette die ook allebei moesten huilen en nog 100 miljoen kusjes voor mijn lieve schatjes. Toen half jankend Zr. Vin gedag gezegd en daarna bracht Zr. Margareth Lisa, Luther en mij naar Bondo. Daar pakten we de matatu naar Kisumu. Luther wilde wat “vrienden” bezoeken (hij noemt iedereen die hij tegen komt meteen een vriend) en Lisa en ik gingen natuurlijk naar Nakuru. Ik was blij dat ik niet alleen ging want anders had ik waarschijnlijk de hele tijd gejankt, nu voelde ik me snel beter en probeerde ik er niet meer aan te denken.

In Kisumu vis gegeten want de pizza kok was er weer eens niet (suprise), daarna nog snel Zr. Maureen ontmoet want die had de hele week een meeting gehad in Kisumu dus ik had haar helemaal geen gedag kunnen zeggen. Ze vond het echt niet leuk dat ik ging maar het was wel leuk om haar nog even te zien. Daarna de bus naar Nakuru gepakt. Daar aangekomen op zoek gegaan naar een hotel, er was vrij weinig fatsoenlijks. Alles lag aan een veel te drukke weg en zag er vies en bouwvallig uit maar uiteindelijk wel iets gevonden. Volgens mijn reis boek waren de douches in dit hotel ouderwets maar ik heb zelden zo van mijn douche genoten. Eindelijk stromend én warm water! Na de douche maar opzoek gegaan naar een (pizza) restaurant. Onderweg kwamen we één of andere keniaanse vent tegen die carlos heette. Hij nodigde zichzelf uit om met ons mee te gaan en pakte een stoel en schoof zo aan.. zo werkt dat hier. We hebben wel 2 uur gewacht op onze pizza, ik was wel wat gewend maar werd langzamerhand toch wel redelijk gefrustreerd. Die circus (zo noemde Lisa en ik hem) bleef onder tussen maar door praten over allerlei onzin. Toen kwam eindelijk die pizza (die niet te eten was) daarna snel naar ons hotel gegaan, circus wilde nog wel een biertje met ons drinken, nou nee.. goodiebye zeiden Lisa en ik. Uiteindelijk vroeg hij om ons nummer. Ik zei dat ik bijna weg ging dus dat het geen nut had (ghehe) en Lisa had geen excuus dus die was de sigaar.

De volgende dag vroeg opgestaan en een boda boda naar de krater gepakt. Deze caldera vulkaan is de ena grootste van de wereld dus we hadden echt een enorm uitzicht. Heel indrukwekkend om te zien wat voor immens gat er 350 jaar geleden is geslagen door die uitbarsting. Je kon de zwarte lava stromen nog zien. Er was een gids daar die heel trots vertelde dat hij in de lonely planet gids genoemd werd bij het stukje over de krater dus we hadden geluk. Hij bracht ons naar een uitkijk post die redelijk gammel was maar het gaf ons wel een mooi uitzicht over de hele krater. Na 2 uur zijn Lisa en ik terug gaan wandelen in de hoop dat we ergens een mooi uitzicht op Lake Nakuru zouden hebben, met misschien wel flamingo’s. Na een uur en wat sluiproutes door tuintjes en stukken wei hadden we een mooi uitzicht over het hele meer. Geen flamingo te bekennen natuurlijk maaarrrr ik had wel mooi een olifant gespot. Kneiter ver weg en je kon het alleen maar zien aan de contouren maar toch wel even mooi dat ik dat beest ontdekt had.

Daarna een boda boda genomen en ons weer in de binnen stad laten droppen. Daar een mango op de markt gegeten als lunch en daarna op zoek gegaan naar souvernirsstalletjes. Dat was niet echt bijzonder want ze hebben overal het zelfde dus ik heb het inmiddels wel gezien. Er was wel een leuke vrouw (28) die vertelde dat ze een relatie had met een duitse vent van 48 (bah bah) we hebben zo’n 2 uur in haar stalletje gezeten en gekletst en ons kapot gelachen over van alles en nog wat dus dat was wel leuk. Daarna zijn we terug gegaan naar ons hotel, hebben wat gelezen, weer lekker gedouched en toen op zoek gegaan naar een beter (sneller) restaurant. We kwamen uit in een tent met alleen maar Kenianen, prima dachten wij, dan kan het vast niet duur zijn. Dat was het ook niet maar Engels konden ze niet, de helft van de gerechten op de kaart was niet beschikbaar en ook cola hadden ze niet. De tilapia die we kregen was binnen 5 minuten klaar (hoera) maar zag eruit en rook alsof hij al 3 dagen op ons had zitten wachten, maar hij smaakte toch best wel goed dus uiteindelijk viel het reuze mee. Circus had ons de hele dag gestalkt met belletjes en sms’jes waar wij uiteraard niet op reageerden. Als Lisa en ik iemand (meestal mannen) irritant vinden dan zeggen we “goodiebye”, meestal hebben de mensen dan wel door dat ze beter door kunnen lopen (waarna wij extra hard lachen). De meeste mensen in dit land zijn echt aardig hoor, maar de mannen willen over het algemeen maar twee dingen; seks of trouwen. Nou daar bedanken wij dus voor.

Gister ochtend waren we al om 8.00 uur bij de bus maatschappij, Lisa haar bus naar Kisumu zou om 9.00 vertrekken. Toen ze weg was ben ik maar naar een groot winkelcentrum in de buurt gegaan, daar heb ik wat gedronken en in één keer een heel boek uit gelezen. Ik moest namelijk wachten tot 13.00 uur, mijn bus zou om 13.30 uur vertrekken en je moet een half uur van te voren aanwezig zijn. Uiteindelijk vertrok mijn bus om 14.30 uur (african time, polle polle). Ik was om 17.00 uur in Nairobi en werd daar opgehaald door een chauffeur van de nonnen, daarna moesten we naar het ziekenhuis om Zr. Ann op te halen. Uiteindelijk waren we een uur later ‘thuis’. Ik vind het hier maar saai. De nonnen zitten in een ander gedeelte dan ik, dit is een soort hotel dus ik ben nu echt zo’n einzelgänger die in haar eentje moet eten enzo.

Vandaag ben ik naar een olifanten weeshuis geweest (tja als je in een kinderweeshuis hebt gewerkt moet je ook wel naar een olifanten weeshuis als het er toch is). Ik was enorm in shock, niet van de olifanten, maar van al die mzungu’s. verschrikkelijk wat irritant. Ik schaamde me bijna dood. Enorme kut kinderen (pardon) die niet luisteren en die ik het liefst wilde slaan. Veel te dikke mensen in mini rokjes en broekjes. Vet op plaatsen waar je het niet hoort te hebben en dan die VERSCHRIKKELIJK irritante Jappaners met hun huge ass camera’s.

De olifantjes waren wel heel schattig, bezoekers zijn maar 1 uur per dag toegestaan omdat al deze beesten uiteindelijk terug het wild in gaan. De meesten zijn wees omdat hun moeder is vermoord voor de slagtanden. Op een gegeven moment kwam er ook een schoolklas kijken, ter voorlichting en in de hoop dat zij later niet gaan stropen op deze beesten. Het was wel echt leuk om te zien (zolang je niet naar al die toeristen keek dan).

Daarna terug gegaan naar mijn ‘hotel’ ’s middags ben ik hier om de hoek naar het winkel centrum geweest. Verbazingwekkend hoeveel blanken hier rond lopen, en hoe onaardig iedereen is. Ik ben inmiddels gewend dat iedereen die je tegen komt vraagt hoe het met je is, dat is gewoon in die kleine dorpjes als Nyang’oma en Bondo maar hier groet niemand je, even wennen dus.

Op een gegeven moment ben ik in een veel te duur restaurant gaan zitten en heb een wijntje (lekker!!!) (ja en pizza uiteraard) besteld. Even genieten van mijn ena laatste dagje in Afrika dacht ik, nu kan het nog.

Morgen ga ik misschien naar het Nairobi nationaal park. Ik heb eigenlijk niet zo’n zin en het is ook helemaal niet zo leuk om alleen te gaan. De chauffeur is toch niet geïnteresseerd in al die beesten dus je kan niet echt tegen iemand roepen “hee kijk een leeuw”. Dus ik vind het eigenlijk ook wel prima om niet te gaan en dan te wachten tot ik over een paar jaar met iemand samen terug ga (Jesse/mama voel je aangesproken). Ik heb alle beesten (behalve de neushoorn) al in Uganda gezien dus het is niet echt nodig en het is ook best wel duur natuurlijk. Ik zie wel, vanavond eerst maar eens overleggen met Zr. Ann of iemand me morgen avond naar het vliegveld kan brengen en dan zien we wel weer verder.

Nou lieve mensen, over 2 nachtjes ben ik al weer thuis. Ik heb nu wel echt zin om thuis te komen. Ik vind Nairobi niet zo fantastisch, ik vind de kleine dorpjes in Afrika veel leuker dan die grote steden. Bovendien is het hier echt koud! (20 graden) ik ben dat helemaal niet meer gewend dus Nederland zal wel helemaal verschrikkelijk zijn haha. Ik hoop dat mijn vlucht goed gaat en dan sta ik als het goed is donderdag middag/avond op schiphol.

Tot snel!

Liefs,

Xxxx

Floor

Uhuru is president en Evet kan staan.

Lieve allemaal,

Ik wilde eigenlijk gister een blog plaatsen maar de elektriciteit deed het al 2 dagen niet dus mijn laptop was er inmiddels mee opgehouden. Gelukkig doet hij het weer dus daarom nu maar even snel in mijn lunchpauze.

Het is hier nog steeds heel leuk en ik zou stiekem best wat langer willen blijven. Ik heb het goed naar mijn zin hier. Soms zit ik buiten en denk ik: “ik zit gewoon in Afrika, helemaal alleen en ik heb het goed voor elkaar en ik vind het leuk en de mensen vinden mij leuk, ik moet ervan genieten”. En ik geniet volop hoor, van de natuur, het weer, de mensen, de kinderen, mijn kinderen, de moeders, de nonnen, de zelfstandigheid; alles!

Dan nu over van de week: Barack had maandag met zijn friemel vingers (hij friemelt de hele dag aan alles) klem gezeten met als gevolg dat er een nagel af was. De Keniaanse hygiëne liet het arme ventje in de steek want Betadine of iets dergelijks hebben ze in het weeshuis niet. Na een dag zag de pleister bruin en was hij vastgegroeid aan zijn vinger. Ik kreeg de nobele taak (ahum) om de pleister eraf te halen. De vinger die te voorschijn kwam zag er smerig en ontstoken uit en bloedde als een rund omdat het nieuwe vel nog aan de pleister zat in plaats van aan de vinger..

De moeders vroegen me wat ze moesten doen (blijkbaar zie ik eruit als een dokter haha). Ik heb gezegd dat het me verstandig leek om naar het ziekenhuisje te gaan om het te laten ontsmetten (ik zag al een halve vingeramputaties voor me). We hebben er daarna geen pleister meer opgedaan om te voorkomen dat dat ding weer vastgroeit en het ziet er nu al een stukje beter uit.

Dinsdag ochtend heel vroeg naar Bondo gegaan, ik wilde terug zijn voor de verkiezingsuitslag zou komen. (niemand wist helaas wanneer die kwam). Het was er rustig, geen mango’s helaas dus ik moest iets anders verzinnen voor ontbijt. (het zijn appels geworden). Wel lekkere ananassen gekocht voor de kinderen. Na die boodschappen was mijn geld op dus het werd weer hoog tijd om te gaan pinnen in Kisumu. Ik overlegde met Zr. Vin en we planden om vrijdags te gaan. Dit was niet veilig volgens Zr. Margareth dus toen wilden we woensdag ochtend gaan. Zr. Vincent was duidelijk bang voor oorlog dus uiteindelijk bedachten we dat we het ook wel een week konden uitstellen. Ik had genoeg boodschappen (hoewel 1 appel voor ontbijt wel een beetje weinig is haha).

Dinsdag verder gewoon in het weeshuis geweest, ik had de nagels van alle kinderen geknipt, ze waren lang en vooral vies. Mijn lege flessen van mijn drinkwater gaf ik aan Tabita & Juliette, ze gebruiken ze om gekookt water in te bewaren (hun drinkwater), blij dat ze waren joh.

Doordat het zo droog is, is al het water op. Op de scholen was er al een tijdje niks meer maar nu was ook het water in het weeshuis op. De nonnen hadden een grote tankwagen besteld die dan water komt brengen. 10.000 shilling (86.00 euro) per tank. Heel veel geld vinden ze hier, de moeders vielen bijna flauw toen ze het hoorden.

Op woensdag waren al mijn kleren op dus ik moest noodgedwongen weer wassen. Uiteindelijk valt het altijd wel mee maar op één of andere manier verschoon ik liever poepluiers dan dat ik kleren was haha. Ik had een zwart jurkje aan want ook al mijn broeken waren vies. de moeders vonden hem prachtig, ik ging natuurlijk even showen hihi. Ze riepen alleen maar “aaaahh smart smart” en moesten heel hard lachen om mijn halve mode show.

Toen ik om 15.00 uur alle kids (alle = mijn 12 kids van family 2, de kamer waar ik altijd ben) één voor één uit bed viste en een schone luier gaf waren Tabita en Juliette er nog niet, dat is wel vaker zo. Ik vind het niet zo erg om alleen te doen, zij werken 7 dagen per week 24 uur per dag dus ik probeer zo veel mogelijk te doen, dan kunnen zij een beetje uitrusten. Dus daar stond ik een uur lang luiers te verschonen. ’s Middags lekker buiten gezeten met alle kids, Manuel was vrolijk dus dat was leuk.

Opeens kwam er een politie helikopter heel laag over, iedereen rende naar buiten en werd helemaal enthousiast. Ik ook. Van een laagvliegende helikopter ja. Ik had bijna zo’n euforisch gevoel alsof ik een vliegtuig crash had overleefd en in de rimboe was gestrand en er eindelijk een teken van leven kwam en de redding nabij was. Ik begin steeds meer op een Afrikaan te lijken hier. (Alleen mijn huidskleur doet niet helemaal mee.)

Die nacht onweerde het heel erg. Het regende zo hard dat het wel hagel leek en de donders en bliksems waren vlakbij. Even was ik bang dat de bliksem in zou slaan en mijn huis af zou branden maar toen ik ging tellen tussen bliksem en donder bleek dat het al over was. Toch even snel gecheckt of mijn keuken niet in de fik stond (neuroot die ik ben) maar er was niks aan de hand dus ben toen maar weer gaan slapen.

Donderdag ochtend ben ik de hele ochtend met Manu in het ziekenhuis geweest, hij moet iedere week op controle voor de HIV en krijgt na de controle weer een nieuwe voorraad medicijnen dus dit keer nam ik hem mee. “How is your son?” vroeg de dokter (en de verpleegsters). Het gaat goed met hem, gelukkig. ’s Middags gewoon weeshuis, Zr. Vin kwam naar me toe en zei dat we de volgende ochtend toch naar Kisumu gingen. De uitslagen waren nog steeds niet bekend en het was rustig dus het kon vast wel. ’s Avonds ging ik maar eens uitrekenen hoeveel geld ik nog had en hoeveel ik dus wilde pinnen. Toen dacht ik, wat is mijn pincode ook al weer? Uuhhhhhh…. Haha pincode vergeten… Redelijk dom van mezelf, vooral omdat ik zo’n nerd ben die nooit haar pincode aan iemand verteld. Gelukkig wist ik hem na wat hulp van het thuisfront weer en kon ik de volgende dag gewoon pinnen.

Na weer een korte nacht met onweer en regen vertrokken we om 7.00 uur naar Kisumu. We gingen met een gewone auto heen die als taxi fungeerde. Voorin werden 3 mensen gepropt (1 man zat met zijn zaakje half op de versnellingspook, moet vast prettig geweest zijn haha), achterin zaten 5 mensen en in de kattenbak 3. Erg comfortabel ritje dus, zeker als je het formaat van de gemiddelde Keniaan bekijkt. Om half 9 waren we in Kisumu en toen hoorden we dat ze om 10.00 uur de uitslag van de verkiezingen bekend wilden maken. Zr. Vin wilde voor die tijd Kisumu weer uit zijn dus de pas werd erin gezet. Eerst snel gepind (ja de pincode wist ik nog), toen naar de supermarkt, daarna een fiets taxi genomen naar een huis van de nonnen in Kisumu, er moest een brief gepost worden, toen de fiets taxi naar de markt. Daar heb ik snel wat fruit voor de kids gekocht en toen op zoek naar een Matatu richting Bondo. Een Matatu is een 12 persoons busje waar ze ongeveer 24 mensen in stoppen. Met als gevolg dat er een dikke Keniaanse vrouw op mijn schoot belandde, top! Gelukkig ging ze er vrij snel uit. In Bondo de boda boda naar Nyang’oma gepakt en toen waren we om 11.30 uur alweer terug. Een nieuw record volgens de nonnen. Zr. Margareth verteld dat er in April opnieuw gestemd moet worden omdat er geen één presidentskandidaat 51% van de stemmen had en dat moet. Ik vond het wel prima, ik dacht dat het dan vast wel rustig zou blijven in het land. We hadden in Kisumu al een vrachtwagen van het leger gezien vol met mannen en geweren, redelijk angstaanjagend..

In het weeshuis is de vader van Barack op bezoek, hij is al net zo dun als zijn kind, Barack lijkt echt op een aapje. Martin en Evet zijn heel vrolijk, leuk om ze zo samen te zien spelen en gillen. Evet is echt opgebloeid in de tijd dat ik er ben. We oefenen nog steeds veel met staan, ze begint er plezier in te krijgen!

’s Nachts weer onweer en harde regen, het regenseizoen is zijn intrede aan het doen.

Op zaterdag hoor ik van de moeders dat Uhuru Kenyatta toch officieel president van Kenia is geworden. Pff balen, ik had gehoopt op Raila Odinga, hij is voor democratie en gratis onderwijs. Uhuru moet nog berecht worden in Den Haag voor alle gruwel moorden van 2008 die op zijn naam staan..

Evet kan die dag écht zelf los staan. Ik ben apetrots natuurlijk. Ik geniet ervan dat ik een kind iets geleerd heb wat de moeder normaal aan zo’n kindje leert, ik voel me net hun moeder soms.

Tussen de middag zat ik in de zon te lezen, ik ben toen echt loei hard verbrand. Alles doet pijn. ’s Middags klimt Jane in de wasbak, leuk kind is het. Ze zit daar dolgelukkig als een koningin op haar troon.

Gister ochtend weer vroeg opgestaan maar er was weer geen mis van 7.00 uur. Ik was even vergeten dat de schoolkids nog vakantie hebben. Dus toen maar weer gewacht op de mis van 9.00 uur. Daarna lekker naar mijn schatjes geweest. Tussen de middag gelunched bij de nonnen en aangekondigd dat ik er bijna vandoor ga. Ze gaan me missen zeggen ze, vooral Maureen. Ik ga hun ook echt missen, ik kan echt met ze lachen. ’s Middags zijn er een paar van de Duitsers in het weeshuis, ik klets met 2, ik mag ze wel. Ze willen deze week een groot spel doen met alle school kids als ze terug zijn van vakantie, er zijn dan verschillende ‘stations’, of ik ze wilde helpen, Ja leuk!

Het Luo woord voor aap is ‘onger’, ik heb het aan mijn kids geleerd en vooral Martin schreeuwt het het liefst de hele dag (wat mij en mijn moeders steeds een lach kick bezorgd). Nu had ik ze gister avond bij het eten geleerd een aap na te doen (oeh oeh oeh met arm bewegingen). Nou Tabita, Juliette en ik kwamen niet meer bij, iedereen riep “onger onger” of deed een aap na. Op een gegeven moment kwam Zr. Margareth binnen, haar ogen puilden bijna uit toen alle kids onger naar haar schreeuwde of “oeh oeh oeh” geluiden maakte. Ik heb het toen maar even verklaard haha. Ik ging stralend naar mijn huisje en later naar de nonnen om te eten. Ik had mijn kids geleerd hoe ze een aap na moesten doen! Hihi ik vind het nog steeds leuk. Ik ga ze echt missen straks.

Vanochtend uiteraard weer in het weeshuis geweest (jaja 7 dagen per week). Evet heeft uitslag op haar rug en is het ene moment heel vrolijk en het andere moment barst ze in huilen uit en grijpt ze naar haar rug. Ik heb het er met Zr. Margareth over gehad en ik neem haar vanmiddag mee naar het ziekenhuisje om het te laten onderzoeken. Manu kan zelf uit een beker drinken! Hij is nog geen 1 en drinkt al zelf de versgemaakte advocado sap uit een beker (in Nederland lopen kids ongeveer tot hun 10^e met een flesje rond maar hier doen ze niet aan flesjes). Toen ik deze blog aan het typen was kwam Edwin langs, hij doet klusjes voor de nonnen en brengt water naar mijn huisje als het op is. Hij kwam even polshoogte nemen “zeg Flora, ben jij eigenlijk getrouwd”. Ik had gister tegen hem gezegd dat ik bijna weg ga en helemaal in het begin had hij al aangekondigd dat hij met een blank meisje wilde trouwen dus volgens mij was het tijd voor actie voor hem. Ik vertelde dat ik een vriendje in Nederland heb, hij was zichtbaar teleurgesteld en vroeg of het niet mogelijk was om een nieuwe vriendin aan dat vriendje te geven. Nee dat was niet mogelijk zei ik lachend. Hij benadrukte dat ik tegen niemand (hier) mocht zeggen dat hij het gevraagd had. “Don’t let the cat out of the bag” was het spreekwoord wat hij steeds zei.

Nu worden mijn babboes bijna wakker dus tijd om te gaan. Volgende week dinsdag ga ik hier waarschijnlijk weg. Ik zie er tegen op om afscheid te moeten nemen van alles en iedereen hier, ik voel me best wel thuis hier maarja. Als ik weg ga, ga ik eerst 2 nachtjes naar Kakamega Forest, dan 2 nachtjes naar Lake Nakuru en dan door naar Nairobi. Over 17 nachtjes ben ik weer in de kou in Nederland, blehhh.

Veel liefs, ik hoop dat alles goed gaat daar.

Xxxx

Flooret Het i

Foto\'s!

Ja het is gelukt hoor,hier weer een paar foto\'s.

https://picasaweb.google.com/117881571790345381000/FotoSUploaden2?authuser=0&authkey=Gv1sRgCMiH1oHHgLvlQA&feat=directlink

Op de eerste foto zie je Manuel, dan kun je hem op de andere foto\'s herkennen.

De foto\'s met die grote kids (in groene uniforms) zijn op de meisjes primary (ze willen mijn huid en haar aaien want ze hebben het nog nooit gezien) en op de dove school.

Als je rare zwarte vegen op het hoofd van kids of van mij ziet dan zijn het de foto\'s van aswoensdag ghehe.

De rest spreekt voor zich denk ik.

xxxxx

Ik leef nog, en Manuel ook

Lieve allemaal,

Ik zal even uitgebreid de afgelopen week vertellen want er is weer eens véél gebeurd.

De dinsdag dat ik Manuel naar het ziekenhuis had gebracht en het infuus had helpen aanleggen en hij er dus uit zag als een aliën was een dag vol ziekenhuis. De moeders en nonnen en eigenlijk half Nyang’oma weten inmiddels dat Manuel mijn lievelingsbaby is. De dokter en verpleegsters noemden hem steeds mijn zoon. Als ik hem uit bed vis of roep zeg ik altijd: “manu my frieendd” de moeders liggen steeds in een deuk als ze dat horen en zien. Ze vinden me leuk, een mzungu meisje die zo veel van de weesjes houdt en zo veel helpt (zijn hun worden, goed hè?!).

Die woensdag voelde ik me écht beroerd. Iedereen zei dat het kwam omdat Manuel in het ziekenhuis lag. “als het kind ziek is voelt de moeder zich ook vaak ziek” zeiden ze. Ik loop de hele dag op en neer tussen weeshuis, ziekenhuis en eigen huis. Ik wil Tabita (moeder van de kamer waar ik altijd ben) zo veel mogelijk helpen omdat ze alleen voor 11 kids zorgde, dag en nacht. Monica (andere moeder) is constant bij Manuel en Juliette is met vakantie dus ze staat er alleen voor. Ik ben er op de chaos momenten: eet & slaap tijd. Als de kids spelen vlucht ik naar het ziekenhuis of naar mijn bed om bij te komen. Ik had het er over met Zr. Maureen en na enig onderzoek bleek toen dus dat ik malaria had. Ik was blij dat ik eindelijk iets kreeg voor alle klachten. Pillen voor de malaria, voor mijn buik en voor de pijn, 22 per dag dus. Manuel maakte die dag een kleine vooruitgang, de koorts zakte een beetje maar was nog steeds te hoog.

Op donderdag blijkt dat Brighton en Joan (een moeder) ook malaria hebben en ook Nancy is ziek. Ik voel me beroerd, eet alleen een paar droge broodjes. Met Manu ging het toen wel iets beter maar nog steeds niet goed. Het ziekenhuis kon verder niks doen, hij moest uitzieken en de medicijnen moesten hun werk doen. Dus hij mocht naar “huis”. Om het te vieren had ik die middag lolly’s getrakteerd voor de kids en moeders. (voor de gene onder ons die lolly’s gevaarlijk snoep vinden; de nonnen wilden liever lolly’s dan gewone snoepjes want dat is volgens hun minder gevaarlijk). De moeders lachten om mijn blijdschap dat Manu weer terug was en zeiden steeds “you really love that child”.

Scheila, de vrouw die kleertjes naait voor de kids verteld me dat ze kanker heeft. Ik vroeg naar haar trillende handen, het is een bijverschijnsel van de chemo zegt ze. Ze zegt dat ze nog twee kuren moet maar dat ze eerst nog moet sparen om ze te kunnen betalen. Moeilijk vind ik dat, als je geen geld hebt laten ze je gewoon dood gaan hier, geen verzekeringen of potjes van de overheid. Het leven is hier hard.

Die nacht sliep ik heel slecht, enorm veel last van buik- en hoofdpijn en koorts aanvallen. Ik verlang naar huis en naar mijn eigen bed en een lekkere douche maar dat kan niet, ik moet voor mezelf en voor de kids zorgen.

De volgende dag (vrijdag) was stom. Juliette (moeder van mijn kamer, samen met Tabita) komt terug van haar vakantie, ze wordt bij Zr. Margareth geroepen en wordt ontslagen. Ze zou dingen gestolen hebben. Ze komt huilend en krijsend het kantoor van de nonnen uit. Thuis heeft ze 6 kids en een aantal kleinkinderen + een man die ze moet voeden. Allemaal van haar schrale loon van 25 euro per maand. (Ik doe voor ongeveer 20 euro boodschappen voor mezelf voor 1 week (en koop niet veel) dus zeg niet dat 25 euro heel veel is in Kenia). Haar man werkt niet, volgensmij is het een luie lul terwijl zijn vrouw zich kapot werkt. Haar kinderen gaan regelmatig zonder eten naar bed..

Het drama is dus groot want haar ontslag betekent geen inkomen en dus geen voedsel voor het hele gezin. Sheila gaat met Zr. Vincent praten en kan haar ervan overtuigen dat het de dood voor haar hele gezin zal betekenen. Juliette wordt opnieuw bij Zr. Margareth geroepen en het wordt haar “vergeven” (volgensmij heeft ze niks gestolen). Deze heisa duurt de hele middag en alle moeders verliezen hun kids uit het oog omdat ze in shock zijn en bezig zijn met dat hele gebeuren.

Het kwam erop neer dat ik voor 28 huilende, schreeuwende kids moest zorgen. Godzijdank had iemand de tv kast ontgrendeld en dat bakbeest aangezet. Ik heb toen 23 kinderen (de andere 5 zijn te klein) voor de tv gesleept die ze redelijk interessant vonden. Dat maakte de middag wat dragelijker want 10 hysterische moeders en 28 kleine opdonders bezorgen je een hoop koppijn, zeker als je malaria hebt.

Zaterdag was de rust gelukkig wedergekeerd, na een triljoen pillen voel ik me eindelijk weer wat beter. De moeders zorgen weer voor de kids, Manuel gaat vooruit en Evet kan zelfs hééél even los staan! Ik heb nog weinig energie en Juliette die overdreven vrolijk is bezorgd me hoofdpijn. Ik snap niet hoe ze zo vrolijk kan zijn na wat er de dag daarvoor gebeurd was, ik was nog steeds een beetje onder de indruk van het hele gebeuren.

Het gouden randje van Afrika gaat er langzaam af. Zeker met dat ziek zijn erbij en al dat geld gedoe. Geen geld voor chemo: ga maar dood. Geen geld meer door ontslag: ga maar dood. Er moet echt een verzekeringen systeem komen of een Keniaans Vadertje Drees die er een verzorgingsstaat van maakt.(ja ik heb goed opgelet bij Maatschappijwetenschappen) .

Die dag slikte ik mijn laatste malaria pillen, ik hoef dan alleen nog maar de pillen voor mijn buik en voor de pijn te slikken.

Gister was de malaria helemaal over en ook de buikpijn was eindelijk weg. Ik voelde me meteen een stuk fitter. Om 9.00 uur naar de kerk geweest. Er was geen mis van 7.00 uur vanwege de scholen die vakantie houden wegens de verkiezingen. Dus weer een mis in een inheemse taal waar ik niks van begrijp, gelukkig geen 3 uur deze keer dus het was prima te doen. Aan het einde van de mis wordt een groepje Duitse jongeren naar voren geroepen. Ik ben helemaal verbaasd dat ik blanke mensen zie en mijn eerste gedachte was: “wat zijn ze wit!”. Ze doen een Duits liedje en vertellen wat ze komen doen; ze zijn op “werkweek” voor 2 weken en zouden komen kijken/helpen op de scholen, door de verkiezingen is 1 week van die 2 al een faal want alle scholen zijn dicht (lekkere organisatie van die Duitsers). Ze zijn bleek en zien er slecht uit, als ik ze na de mis aanspreek komen ze niet echt over als enthousiaste jongeren die graag naar Afrika wilden. Ik vraag me af of hun ouders ze gedwongen hebben om te gaan want ze zien er depri uit, maargoed misschien valt dat allemaal reuze mee.

Manuel lachte EINDELIJK weer (naar mij!) dus dat maakte de dag meteen leuk. Iedere keer als ik hem uit zijn bedje tilde afgelopen dagen trok hij zijn mondje samen en ontstonden er rimpels in heel zijn gezicht. Hij leek een beetje op ET (de aliën) of een marsmannetje dus ik ben hem maar mijn kleine marsmannetje gaan noemen.

De vader van Fidel kwam ook nog op bezoek, eerst wilde ik Fidel graag mee naar huis nemen maar nu ik zijn vader heb gezien hoeft dat niet meer. Het is een leuke man die van zijn kind houdt. Hij had fruit en kleertjes meegenomen voor de kids, leuk!

Als ik ’s avonds mijn schatjes welterusten zeg voel ik me een beetje verdrietig, ik zie er tegen op om ze over een paar weken hier te laten. Ik weet dat de moeders goed voor ze zorgen maar wat gebeurd er als ze naar huis gaan, naar hun vader? Vooral met Manu vind ik het moeilijk, zal zijn vader hem wel naar het ziekenhuis brengen als hij ziek is, en kan hij zijn medicijnen voor de HIV wel betalen? Ik vraag aan Juliette hoe de vader van Manuel is, ze weet het niet maar ze verteld dat hij een nieuwe vrouw heeft. Ze vraagt zich af of die nieuwe vrouw wel voor dit kind wil zorgen. Het schijnt hier normaal te zijn dat vrouwen de zorg voor een kind van een andere vrouw niet willen dragen..

Zr. Vincent verteld tijdens de afwas (ik eet bij de nonnen op zondag) dat de vader van Manuel een goede man is. Hij stuurt regelmatig extra geld om maïs of fruit voor de kinderen te kunnen kopen en hij komt ook wel eens op bezoek. Ik moest me maar niet te veel aantrekken van wat de moeders zeiden “die hebben hun eigen problemen” zegt ze, dat is ook wel zo.

Vanochtend zou ik met Zr. Melanie mee gaan als ze ging stemmen, want ja vandaag wordt er gestemd in Kenia (zoals je misschien op het journaal hebt gezien). Ik stond al om 6.00 uur op!!! Het was nog helemaal donker buiten en overal vlogen vleermuizen. We gingen naar Nyang’oma primary mixed waar je dus kon stemmen. En er was me toch een rij, er stonden al 200 mensen te wachten! Ik dacht dat ik na 10 minuten mijn bed weer kon inrollen maar dat feest ging helaas niet door. Na een uur wachten en nog geen 5 meter verder in de rij ben ik maar gaan ontbijten en heb ik nog even 20 min. in bed gelegen. Toen weer terug gegaan, toen Zr. Melanie bijna aan de beurt was kwam er zo’n politie mannetje in een legerpakje naar me toe. Hij stuurde me weg, dus voor niks zo lang gewacht. Maargoed, ik hoop maar dat ze overal in het land zo streng zijn, misschien blijft er dan een beetje vrede. (hoewel ik van mama hoorde dat er al 17 doden zijn gevallen (was op het journaal)). Ze zei dat het vooral aan de kust was en ik zit helemaal in het westen dus voorlopig nog geen zorgen hier.

Nadat ik was weggestuurd zat ik even op het trapje van de kerk in de zon totdat de Duitse scharminkels voorbij kwamen (ze zijn nogal dun, sorry voor mijn vooroordelen, ze zijn vast aardig). Ze gingen naar het weeshuis, ik er meteen achteraan, voelde me bijna zo’n enthousiaste afrikaan die Mzungu Mzungu roept maar het lijkt me gewoon leuk om contact te hebben met mensen van mijn leeftijd. Ze speelden met de kinderen (die spontaan allemaal verlegen werden, lekker rustig ochtendje dus) maar waren verder niet echt geïnteresseerd. Ik wilde het weeshuis laten zien enzo maar ze bedankte vriendelijk. Toen ik zei dat de kids bijna eten zouden krijgen en dat ze wel konden helpen reageerden ze niet en toen het etenstijd was waren ze ineens allemaal gevlogen. Ik vraag me af wat zij onder een “werk”week verstaan. Ik moest wel lachen want ze weten niet dat ik Duits kan en ik hoorde ze tegen elkaar zeggen dat ze het naar plas en poep vonden stinken haha. Alex zat bij een van de meisjes op schoot en had toen geplast, de luier lekte door dus haar broek was nat ghehe (ik ben al gewend aan deze geur en plas incidenten dus merk het niet echt meer). Toen ik het later tegen Juliette en Tabita zei lagen ze helemaal in een deuk.

’s Middags waren ze nergens te bekennen dus ik had een heerlijke middag met mijn schatjes. Ze hadden veel energie, waarschijnlijk door de rustige ochtend en ze waren allemaal vrolijk. Ik oefen met Evet met staan en ze kon weer heel even los staan.

Tabita heeft een radio en ik danste met de kindjes op de afrikaanse muziek, leuk om al die kids te zien terwijl ze met hun heupen wiegen. Ik heb Manuel in mijn armen en dans met hem, hij vindt het prachtig. Tabita en Juliette pakken ook allebei en baby en zo staan we allemaal te dansen, genieten!

Daarna hup de kids in bed gegooid en naar huis.

Wanneer de uitslag van de verkiezingen komt weet niemand. De strijd gaat tussen 2 mannen (hoewel er 6 kandidaten zijn). 1 van die 2 is die sukkel van het kopafhakgebeuren en de andere is een man die democratie en gratis onderwijs wil. Men verwacht dat als de stemmen eerlijk geteld worden de democratische zal winnen maar als er corrupt mee wordt omgegaan dan zal die Uhuruluru (Ik kan zijn naam niet uitspreken dus weet niet hoe je het schrijft, maar het is die aap) winnen. Ik ben benieuwd.

Vandaag was ik trouwens een ei aan het bakken, toen ik mijn ei kapot sloeg viel hij naast de pan. Ik zei tegen mezelf “jezus ik ben echt een ei zeg” en realiseerde me toen pas mijn woordgrap haha.

(ja ik lach om mezelf bij gebrek aan gezelschap)

Nu ga ik zo maar slapen want afgelopen nacht was veel te kort. Morgen zal ik in mijn middagpauze wat nieuwe foto’s uploaden als het netwerk het toe laat.

Liefs,

Xxxx

Floor

Geen leuk nieuws: ik heb malaria

Lieve allemaal,

Vandaag is de start van week 6 en ik voel me nog steeds ziek. Vlak nadat ik die vorige blog erop had gezet had ik alweer spijt dat ik had gezegd dat ik me beter voelde… gister maar weer naar het ziekenhuis geweest en jawel: ik heb malaria, HOEZEE

Niet al te best maar wel fijn dat ik nu weet wat het is en dat ik medicijnen krijg. Ik moet 22 pillen per dag slikken en als het goed is gaat het dan snel over. Ik ben blij dat ik niet aan een infuus moet of in het ziekenhuis moest blijven. Alleen ziek zijn op een ander continent is overigens echt niet leuk. Niemand die me thee met beschuitjes komt brengen helaas..

Manuel, mijn lievelingsbaboe, is ook goed ziek en ligt al een paar dagen in het ziekenhuis. Hij is uitgedroogd, heeft hoge koorts, diaree en een long infectie. Doordat hij HIV+ is is hij extra vatbaar voor van alles en nog wat. Ik heb hem dinsdag naar het ziekenhuis gebracht en moest de dokter toen assisteren met het aanleggen van een infuus. (ik weet nu hoe het moet, maar of je echt door mij een infuus aangelegd wil krijgen is nog maar de vraag). Geen verpleegsters hier die daar tijd voor hebben dus ieder willekeurig persoon moet helpen. Omdat Manuel zo’n klein dun botterig mannetje is en omdat hij uitgedroogd was waren zijn bloedvaten niet te zien. Dus we hebben zijn handjes en voetjes en ook zijn benen geprobeerd maar allemaal zonder resultaat, uiteindelijk hebben we het in zijn hoofd aangebracht. Het zag er echt zielig uit en hij leek een beetje op een aliën met een antenne uit zijn hoofd. Na een paar uur heeft hij de naald en alles wat bij dat infuus hoort eruit getrokken dus toen kon alles weer opnieuw. ’S middags is het wel gelukt om het infuus aan te leggen in zijn hand. De dokter wilde tape over zijn duim heen plakken om te zorgen dat dat infuus er niet meer zo makkelijk uit kan. Maar Manu duimt de hele dag, hij heeft er zo’n rimpelduimpje van gekregen alsof hij te lang in bad heeft gezeten. Toen heb ik maar even gezorgd dat er geen tape over zijn duim heen kwam want ik dacht een zieke baby die niet kan duimen is helemaal zielig, dus nu ligt hij weer de hele dag met zijn duim in zijn mond. Inmiddels gaat het een klein beetje beter met hem maar het gaat nog steeds niet goed. Ik heb hem vanochtend zijn ontbijt (Keniaanse Brinta pap) en medicijnen gegeven. Een kwartier later moest hij overgeven en kwam alles er weer uit, hij spuugde ook bloed, echt zielig. Ik heb gister Ribina voor hem gekocht, dat is een soort roos vicé met van alles en nog wat wat goed voor hem is volgens de dokter. Nu maar hopen dat het snel beter gaat.

3 andere baby’s (en een moeder en ik dus) hebben inmiddels ook malaria dus die muggen zijn goed bezig. Gelukkig hoeven de meeste kindjes niet in het ziekenhuis te blijven maar kunnen ze de pillen gewoon in het weeshuis slikken. Sommige moeten aan een infuus en dan moeten ze dus wel blijven. Ik hoop dat deze hele malaria plaag snel over is want overal zijn zieke mensen.

Oja, dan nog even over de verkiezingen: aanstaande maandag wordt er gestemd en heel het land is in rep en roer. De vorige keer dat er een president werd gekozen is er een burgeroorlog geweest dus iedereen is nu heftig aan het bidden voor vrede. Ook op de televisie wordt er grote nadruk gelegd op vrede en democratie dus ik dacht; goh ze zijn goed bezig, niks aan het handje komt helemaal goed.

Maar toen las ik maandag een brief die via internet verspreid wordt die bij de nonnen op tafel lag. Het was van de kroonprins van Kenia die blijkbaar president wil worden, als je zo dom was om niet op hem te gaan stemmen kon je alvast je eigen graf en kist gaan kopen want ze zouden je kop eraf hakken en die voeren aan de dieren in Nairobi Nationaal Park. Verder werd er nog benadrukt dat ze schoon genoeg hadden van Europa en Amerika en al die invloeden en dat ze er niks mee te maken wilden hebben.

Best heftig dat er dus echt nog van die idioten zijn die op zo’n manier de macht willen krijgen. Ik hoop maar dat het grootste deel van de mensen op de man stemt die voor democratie pleit en niet op deze aap. Volgens de zusters loop ik overigens geen gevaar maar ik blijf tijdens en vlak na de verkiezingen maar op de compound voor de zekerheid. Dinsdag dus maar niet in mijn eentje boodschappen doen in Bondo dan kan ik daarna altijd nog zien hoe het uitpakt.

Ik hoorde dat het nog steeds slecht weer is in Nederland, balen. Hier is het nog bloedje heet en het heeft pas een paar keer geregend in al die weken, alles is hartstikke droog dus.

Nou dit keer was het niet echt leuk nieuws maar het kan niet altijd feest zijn haha. Ik ga maar weer even bij Manuel en de andere kids kijken.

Liefs,

Xxxx

Floor

"Give me money!"

Lieve allemaal,

Ik ben al iets meer dan een week ziek, vorige week zondag en maandag was het het ergst maar nu gaat het gelukkig al weer beter. Ik ben maandag hier naar het ziekenhuisje geweest en heb toen na een gesprek met de dokter een malaria test gehad, maar gelukkig bleek dat ik geen malaria had. Waarschijnlijk voedselvergiftiging of bacteriën die ik via de babboes heb gekregen, hoewel ik echt een miljoen keer op een dag mijn handen was.. Maargoed, nu veel cola drinken en dan gaat het vanzelf wel een keer over.

Dinsdag ben ik alleen naar Bondo gegaan, achterop op de boda boda, (motortaxi). Dat was best chill want als je met de auto gaat moet je door alle hobbels en kuilen op die zandweg hier maar die boda boda man kan daar makkelijk om heen sturen. Dus dat was lekker genieten in het zonnetje met de wind in mijn haren. Het was ook best fijn om even niet constant met nonnen te zijn en zelf te bepalen waar je wel en niet heen gaat. In Bondo boodschappen gedaan, op de markt was echt een enorm viswijf (en ze verkocht ook nog vis haha) maar verder waren de meeste mensen wel aardig. Heel het weeshuis werd die dag grondig gepoetst en opgeruimd en alle kids kregen nette kleren aan en er werden nieuwe lakens op de bedjes gedaan en van alles en nog wat. Er kwamen namelijk “visitors”, nou dat was dus gewoon een Engelse mevrouw die even een kijkje kwam nemen. Ik moest stiekem wel lachen dat iedereen in rep en roer was voor 1 zo’n mevrouw.

Er is hier inmiddels een hele uitbarsting van malaria, na Beldina hebben nu ook nog 3 andere kindjes en een aantal moeders het. Één meisje van 2 maanden (Mary), ze is er 1 van een tweeling en is echt piepklein en krijgt daarom een infuus via haar hoofd omdat het niet in haar miniscule handje kan. Het ziet er echt heeel sneu uit. En verder hebben ook Jane (1) en Michael (2) het maar die krijgen pillen als medicatie. Als ze ziek zijn eten ze echt (bijna) niet dus het worden allemaal van die skeletjes en Michael loopt nu over het algemeen met zijn broek op zijn enkels omdat hij te dun is, ondanks de malaria is hij nog steeds hartstikke ondeugend dus het komt wel goed met hem.

Er is ook een halve volksverhuizing qua babboes geweest, er zijn er namelijk 3 verhuisd van de Nursery naar de Family. De Nursery zijn de aller kleinste en de Family zijn de wat grotere. Er zijn overigens 4 kamers waar kids slapen: 2 voor de Nursery en 2 voor de Family. Per kamer vd Family liggen nu ongeveer 11 kids en bij de Nursery heb je 2x een tweeling en 1 babboe van 3 maanden. Brighton, Winnie en Godfrey zijn nu verhuisd naar de Family. Godfrey is op de kamer waar ik meestal ben en het is echt een geinig ventje dus dat is wel leuk (Brighton is echt een huilbaby dus ik ben stiekem blij dat we Godfrey hebben ghehe).

Woensdag heb ik maar eens even een wandeling in the middle of nowhere gemaakt tijdens mijn lunchpauze (ja klinkt suf he). ik was namelijk op zoek naar een plek waar ik even kon relaxen (oke, zonnen) zonder dat er steeds kinderen of volwassenen op je af komen die Mzungu Mzungu roepen. Helaas niet echt gelukt, hoewel de wandeling wel leuk was. Best een mooi gebied hier omheen ookal is het heel droog. Ik kwam overal kinderen tegen die naar school gingen of mensen die op hun koeien of geiten aan het passen waren. Op een gegeven moment kwamen er kids uit hun koeienpoep huisje rennen “mzungu give me money, give me money”. Het valt me echt steeds meer op dat heel veel mensen in dit land om van alles en nog wat, maar vooral geld vragen.

Toen ik in Bondo op de markt was waren er vrouwen achter die kraampjes die om geld vroegen. Er zijn véél kinderen die om geld vragen en dan heb je ook nog gewoon nonnen en de moeders die zonder dat ze het volgensmij goed door hebben constant om dingen vragen (mijn camera, geld, zak suiker, geld voor school fees, een nieuwe handtas). Ik wil best iets geven zoals die tandarts kosten voor die moeder toen of afgelopen weekend handtassen voor 2 nonnen met wie ik het goed kan vinden. Maar het wordt echt MEGA irritant dat iedereen de hele tijd van alles wil van mij. Als ik tegen een moeder zeg dat ik boodschappen ga doen in Bondo dan is het eerste wat ze zegt “oh wat neem je voor mij mee”. Ik heb helemaal geen zin om dingen aan mensen te geven als ze er constant om vragen. Als ik iets wil geven dan wil ik dat doen omdat ik iemand aardig vind en omdat ik het echt graag wil, niet omdat ik me moreel verplicht voel.

Toen ik in Uganda was waren er wel kids die om snoepjes vroegen ofzo maar ik kan me niet herinneren dat iemand ooit om geld heeft gevraagd. Volgensmij is dit land een beetje verpest door de toeristen en al die mensen hier denken dat iedere blanke stinkend rijk is. Achja frustraties

(FRUST (voor de gene onder ons die dat begrijpen)).

Ik heb afgelopen week ook maar weer mijn kleren gewassen want ongeveer alles was op. Ik heb er echt een hekel aan dus had het zo lang mogelijk uitgesteld, nou dat heb ik geweten. Ik ben de hele ochtend bezig geweest (korte reminder: geen wasmachine hier, dus lekker met de hand en zo’n raar stuk zeep). Toen ik klaar was had ik allemaal gaatjes in mijn vingers van het ‘schrobben’ en van dat wasmiddel, maarr ik heb nu wel weer schone kleren dus dat is mooi.

Nog iets uitzonderlijks: ik heb maar weer aardappelen gegeten. Pas de 2^e keer hier, en weer gebakken want ik verlang nog steeds niet naar gekookte aardappels. Die aardappelen waren wel gelukt maar dat wat ik er bij gemaakt had was aangefikt en ik had echt de neiging om een pizza uit de diepvries te halen en hem in de oven te gooien.. maar nee, dat kan natuurlijk niet.. dus ik heb mijn aangefikte sausje maar opgegeten haha.

Harm (mijn kleine (nu best grote) broertje was vrijdag jarig dus ik heb maar weer getrakteerd in het weeshuis en heb zelf mijn laatste stroopwafel (mimi) opgegeten. De volgende dag bleek dat de Italiaan weg was, hoera, dubbel feest. (okee gemeen). Ze heeft geen doei tegen me gezegd en ik hoorde gister van 1 van de nonnen dat ze dus terug naar Italië is, ze is bang dat er hier oorlog uitbreekt met de verkiezingen (begin maart) en wil daarom voor de verkiezingen terug zijn.

Gister had ik mijn iPod meegenomen naar de kids en ze vonden het prachtig. Hoewel ze het niet echt begrepen en steeds het oortje uit hun oor haalde, er naar keken, en weer naar hun oor brachten. Evet was er bang voor en Martin was alleen maar aan het gillen dus dat was wel grappig. Ik heb gister ook mango sap gemaakt voor alle kids en dat was me toch lekker… heb zelf ook maar genomen met het excuus dat die kids het vast niet allemaal op konden.

Vannochtend weer braaf om 7 uur naar de kerk geweest. Ik moest wel lachen want als de pastoor dat “heilige water”over al die mensen gooit met zo’n soort wc borstel loopt er een klein jongetje naast met een emmertje van dat water. Iedere keer als de pastoor die wc borstel nat heeft gemaakt houdt hij hem boven het hoofd van dat kind voordat hij er mee gaat zwaaien dus dat kind was helemaal doorweekt haha. Ook wel grappig om te zien als hij met dat ding naar kinderen zwaait want die kids duiken allemaal weg omdat ze niet nat willen worden.

Ik ben inmiddels op de helft van mijn verblijf hier en vermaak me nog steeds. Hoewel ik af en toe wel wat dingen van thuis mis (appeltaart, pizza, Famke, croissantjes met aardbeienjam, mijn eigen bed en jullie allemaal). Maar dat komt allemaal wel goed. Ik zal volgende week weer een blog plaatsen met nieuwe verhalen en ik zal binnenkort ook weer proberen wat nieuwe foto’s te uploaden.

Liefs,

Xxxxx

Floor

The Big 5, verjaardagen, gebarentaal maar vooral: poepluiers

Lieve allemaal,

Er zijn alweer 3 weken voorbij. De tijd vliegt hier echt en ik vermaak me prima.

Vorige week ben ik naar Kisumu gegaan, een grote stad hier 70 km vandaan. Ik ging samen met 2 nonnen en Pierrina (de italiaan), Zr. Gladice (en Pierrina) moesten inkopen doen voor de meisjes primary school, we gingen dus met een grote schoolbus want we moesten 12 zakken van 90 kilo meel halen, 9 zakken van 50 kilo suiker, 10 emmers met olie om te koken, 30 boomstammen suikerriet een miljoen uien etc etc. die schoolbus lag dus in no time vol. Gelukkig zijn we op een gegeven moment opgesplitst en ging ik met Zr Vincent (ja dat is een vrouw ja) pinnen en boodschappen voor mij doen. Dat pinnen was nog een hele opgave, ik heb denk ik wel 20 banken van binnen gezien maar nergens accepteerde ze een mastercard. Uiteindelijk toch gelukt, wij uitgehongerd en dorstig door met boodschappen doen omdat we dachten dat die andere sneller dan ons zouden zijn… wat dus niet zo bleek te zijn, zij hadden lekker uitgebreid gelunched en wij dus maar wachten op hun. ’s Avonds laat waren we weer thuis, ik had 12 uur niet gegeten wat echt onmenselijk was voor mijn maag want ik had HONGER als een idioot. Ik denk dat ik voortaan mijn boodschappen maar in Bondo doe, een dorpje hier vlakbij, veel makkelijker en sneller dan die grote warme stinkstad.

Die zondag daarna hadden we de verjaardag van 5 van de nonnen. 1 van die 5 heeft een ongeluk gehad en is ergens anders aan het revalideren dus we gingen daar heen om het te vieren. Dit was 4 (jaaaa je leest het goed, 4!!!) uur rijden. We vertrokken met alle zusters (volgensmij zijn het er 16, ik heb wat tel pogingen gedaan) in zo’n schoolbus. Al die hobbelige zandwegen bezorgen je echt een hernia hier dus ik was blij dat ik voorin mocht. In dat dorp aangekomen begonnen er een aantal rituelen voor die verjaardagen. Ze begonnen met muziek maken en zingen en van alles en nog wat, op een gegeven moment dook 1 non de tuin in en kwam met 5 bloemen terug en voor ik het wist werd heel die tuin geruïneerd omdat iedereen 5 bloemen aan het plukken was (ik heb ook maar vrolijk mee gedaan haha). Toen moest je dus aan iedere jarige een bloem geven en een wens erbij vertellen, na dat hele gebeuren ging iedereen een beetje lunchen en tv kijken en middag dutjes doen op de bank (hebben we daar zo lang voor in de auto gezeten) ik ben toen met Zr. Margareth naar 2 naastgelegen scholen gegaan. Één was voor gehandicapte kinderen dus daar ‘liepen’ allemaal kindjes met houten benen enzo. Er waren ook veel kids die gewoon buiten lagen te wachten tot dat iemand ze daar weer weg zou halen omdat ze zelf niet weg konden komen. De andere school was een ‘gewone’ jongens basisschool. Toen we weer terug waren kon ik mijn cadeaus op de grote hoop gooien (ik had dus helemaal niet zo moeilijk hoeven doen qua cadeau keuze) en werden ze vervolgens uitgepakt. Daarna was het tijd voor taart en als afsluiter begon iedereen nog te dansen, wat grote hilariteit bezorgde toen ze erachter kwamen dat ik best goed kon dansen (en de italiaan totaal niet ghehe). Het was best leuk om een keer zo’n keniaanse verjaardag mee te maken maar wel totaal anders dan in Nederland (geen bitterballen en biertjes en wijntjes hier).

Deze hele week heb ik iedere dag in het weeshuis gewerkt en dat bevalt me prima. Ik ben nu al echt gehecht aan alle kindjes en wil er het liefst 4 of 5 mee naar huis nemen (ik heb wat bestellingen van jullie gehad dus als ik daar aan wil voldoen worden het er al een stuk of 10 haha). Ik heb inmiddels geleerd hoe ik een baby op mijn rug moet dragen met zo’n doek zoals al die afrikaanse vrouwen doen dus dat is wel grappig en ik had Fredrick laatst mee genomen naar mijn huisje, ik moest even snel wat halen en ik dacht dat het wel even kon en dat niemand het zou merken maar toen we op de terug weg waren waren ze hem al aan het zoeken haha. 1 van de moeders had gezegd dat de kans groot was dat ik hem mee had genomen en dat ze de weg naar mijn huisje maar moesten volgen (200 meter vanaf het weeshuis). Toen ze inderdaad gelijk had lagen al die moeders in een deuk.

1 van de baby’s van het weeshuis lag 2 dagen in het ziekenhuis, Beldina, ze is pas 7 maanden en had malaria en hele hoge koorts. Ze kreeg een infuus en andere medicatie en het ging echt slecht met haar. Gelukkig is het ziekenhuisje hier echt 100 meter vandaan dus ik kon lekker vaak op bezoek. Toen ik terug kwam van een middag boodschappen doen in Bondo ging ik bij haar kijken samen met Zr. Vincent toen zagen we ook een moeder van het weeshuis met een andere baby, Fidel (super lief jongetje van net 1 en één van de kids die ik stiekem mee naar huis ga nemen). Zijn halve gezicht was helemaal opgezwollen en hij had ook koorts. Toen hij medicijnen had gekregen en we terug liepen naar het weeshuis had Zr. Vin hem op de arm maar na een paar meter strekte hij zijn armpjes uit naar mij omdat hij door mij gedragen wilde worden. Ik helemaal trots natuurlijk dat zo’n zieke kleine baboe bij mij wil zijn als hij zich niet lekker voelt dus ik nam hem over en sindsdien wil hij het liefste de hele tijd op schoot of in mijn armen, ik voelde me net zijn moeder haha.

Na 2 dagen was Beldina ineens weg dus ik ging aan Zr. Maureen (die van 20 jaar, zij werkt in het ziekenhuis) vragen waar ze was. Toen vertelde ze me dat ze was overleden dus ik stond al bijna te huilen en vond het echt niet leuk en toen lachte ze me super hard uit en zei dat het een grapje was, Beldina was alweer terug in het weeshuis, gelukkig. Het gaat nu steeds beter met haar dus dat is mooi.

Die middag Bondo duurde ook weer langer dan gepland. Ik ging samen met Zr. Margareth en Mary, een meisje van 15. Zij is wees en woont nu bij haar oma maar die is verslaafd aan alcohol en mishandeld haar en betaald haar schoolgeld niet. Daarom moesten we allerlei mensen bezoeken om te praten over een sponsor voor haar schoolfees. Op een gegeven moment waren we in het Bondo district ziekenhuis, echt een grote. 1 van de verpleegsters daar wilde wel materialen voor Mary betalen (boeken, uniform etc). In dat ziekenhuis waren allemaal kindjes die niet konden lopen en zwaar ondervoed waren en er was ook een man in een rolstoel die zo dun was dat je met 2 handen zijn middel kon omringen, hij zag er niet uit alsof hij snel (of ooit) beter zou worden. Het waren net van die beelden die je op tv ziet..

Manuel, mijn lieve kleine poebsie, (het kindje met het oranje shirtje op de foto’s(ja inderdaad, hem neem ik ook mee)) kan inmiddels zitten. Ik was helemaal trots want hij huilde toen ik hier 3 weken geleden kwam echt de hele dag, at bijna niet en zag er slecht uit maar nu hij zit straalt en lacht hij de hele dag alsof hij de coolste vent op aarde is.

Evet is een kindje van 2.5, ze is toen ze klein was heel ziek geweest en was bijna dood vertelde de moeders me. Ze kan nog steeds niet staan, wat er echt gek uit ziet bij een kind van dat formaat. Volgensmij loopt ze geestelijk ook behoorlijk achter. In het begin begon ze altijd zachtjes te snikken als ik haar oppakte maar nu is ze heel vrolijk. Ik oefen veel met haar met staan (en lopen) en ik hoop dat ze het voordat ik wegga kan.

Vrijdag werden de haren van alle kindjes weer kort geknipt ivm hygiëne en luizen. Nadat ik een tijdje de kunst had afgekeken bij 1 van de moeders heb ik zelf ook maar een kind geknipt (niks tondeuse, gewoon een normale schaar) en het resultaat is verbazingwekkend goed (en het kind leeft ook nog).

Buiten alle poepluiers en andere baby activiteiten werk ik af en toe een ochtendje in de bakkerij. Ik heb laatst op 1 ochtend 888 broodjes (ik heb ze niet geteld maar heb het uitgerekend (ja ik heb gerekend ja)) ingepakt, dramatisch saai maar niks aan te doen.

Afgelopen donderdag heb ik de hele dag kinderhandjes geverfd en afdrukken gemaakt. ik had verf gekocht in Bondo en een laken en wit papier. De grote kids vonden het wel leuk maar de kleintjes snapte er niks van en keken me heel raar aan, ze probeerden steeds de kwast te vangen haha. De allerkleinste heb ik maar overgeslagen want ik dacht niet dat ik hun er een plezier mee zou doen en hun houden hun handjes toch de hele tijd dicht.

Het was best leuk alleen mijn rug vond het iets minder prettig, het resultaat is wel mooi geworden. Ik had het laken van te voren door midden geknipt dus 1 is voor het weeshuis en 1 neem ik mee naar huis als aandenken (en de afdrukken op papier ook).

Mijn huis is nog steeds vol met ongedierte, ik heb echt een fobie voor kakkerlakken ontwikkeld en ik schrik zelfs van mijn eigen schaduw. Af en toe heb ik slapeloze nachten omdat ik zo’n viezelijk beest door mijn kamer zie kruipen. Ik heb mijn bed omgebouwd tot een fort dus daar kunnen ze gelukkig niet inkomen. Iedere keer als ik het licht uit doe hoor ik die beesten overal vandaan tevoorschijn komen: SMERIG.

Gister hoorde ik echt een dodelijk eng geluid, alsof er een enorm beest op mijn raam zat. Ik kon niks vinden en ging gewapend met zaklamp en hamer (die had ik ergens in het huisje gevonden) buiten kijken maar zag niks. Ik durfde niet dicht bij te komen en hoorde het geluid nog steeds. Ik ben toen maar naar de nonnen gelopen (oke.. gerend..) en toen is er 1 met me mee gegaan om te kijken, was dat stomme beest alweer weg.

Het is trouwens maar goed dat ik de grond inspecteer voordat ik uit bed stap en dat ik slippers draag. Vannacht ging ik naar de wc en toen ik terug kwam lag er een plat gestampte kakkerlak in mijn kamer. Ik had niet eens gemerkt dat ik erop was gaan staan (of dat dat ding er überhaupt was).

Buiten kakkerlakken zijn er ook nog een miljoen mieren, motten, zelfs maden (ja smerig he) en niet te vergeten muggen. (de big 5 onder het ongedierte dus). Die muggen schijnen mij nogal lekker te vinden want ondanks lange mouwen en van die stink spray word ik helemaal lek geprikt. En die italiaan loopt de hele dag in een korte broek en een hemdje en is nog geen 1 keer gestoken (oke ik moet toegeven, ik zou haar ook niet lekker vinden als ik een mug was).

Soms ga ik ’s avonds thee drinken bij de nonnen om even bij te kletsen, dan vragen ze me wel eens of ik mee ga voor “prayers”. Ze hebben 1 kamer in hun huis omgetoverd tot een soort kapel met echte kerkbanken en een altaar enzo. Daar zit ik dan op mijn knietjes op zo’n bankje met mijn trainingsbroek en nikies aan. Meestal pak ik zo’n bidboek (iets anders dan een bijbel) zodat ik een beetje mee kan doen, het zingen sla ik maar over want ik denk niet dat God daar gelukkig van wordt.

Afgelopen woensdag was het trouwens as woensdag, op een gegeven moment liep iedereen met zo’n askruisje op zijn voorhoofd dus ik werd ook naar die pastoor gestuurd en kreeg er ook een. Het nadeel was dat je dat veel beter zag op mijn witte mzungu huid dan op een huid van een keniaan. Ik heb het er na een paar uur maar afgewassen want iedereen lachte me uit.

Onze Italiaan begint een beetje irritant te worden. Ik irriteer me eraan dat ze weigert Engels te leren en dat ze ervan geniet dat iedereen daarom maar Italiaans leert. Als ik Hello Pierinna zeg reageert ze met “Byeee”. Bovendien is ze echt zwaan kleef aan met Zr. Gladice (zie kisumu verhaal). Als die non een stap naar links doet gaat Pierinna meteen mee. Ze loopt de hele dag een beetje rond op girls primary (want daar loopt Zr. Gladice ook rond uiteraard) en voelt zich helemaal belangrijk: uhhll

Het water op de scholen is inmiddels op en bij het weeshuis is er nog een beetje. Er worden nu een soort tankwagens gehuurd die naar het Victoria meer gaan om water te halen voor de scholen. Dat water tekort is hier echt een probleem dus het wordt tijd voor een paar dagen flinke regen. Hoewel ik die zon ook wel prima vind. Ik ben al lekker bruin aan het worden en loop iedere dag in een korte broek en teenslippers (jaloers?)

Vandaag moest ik eigenlijk om 7 uur naar de kerk maar ik had me verslapen, tja dat krijg je als facebook ineens werkt op zaterdag avond. Dus ik was min of meer verplicht om naar de mis van 9 uur te gaan, dit is een mis in het zwahilli dus ik begreep er helemaal niks van. Die mis van 7 duurt meestal anderhalf uur dus ik dacht nouja anderhalf uur lang mijn zondes overdenken en bedenken wat ik allemaal wil doen vandaag etc etc dat overleef ik wel. Maar nee hoor, die mis duurde meer dan 3 uur!!! En ik heb er geen woord van verstaan, nou dan is 3 uur lang hoor. En het nare is dat Pierinna er dus ook was, maar zij is er na een tijdje dus gewoon van door gegaan en had al allerlei dingen gedaan toen ik na 12^e eens een keer uit die kerk kwam. Toen ben ik maar even naar mijn babboes gaan kijken en heb daar geholpen. ’s Middags ging ik met Zr. Melanie een rondje compound doen, zij werkt op de jongens middelbare school dus die wilde ze me laten zien. De jongens waren allemaal verlegen en voelden zich waarschijnlijk te cool om enthousiast te doen. Daarna zijn we naar de meisjes basisschool gegaan, dat was één en al gegiebel en op een gegeven moment waren er 30 kids die aan mijn huid en haren zaten te voelen en vol verbazing waren. Ik ben de 2^e Mzungu (blanke) die ze zien vertelden ze (na Pierrina). Na al die gillende en lachende meisjes zijn we naar de dove school gegaan. Hier zijn kinderen van de leeftijd van 4 tot 20. Ik ken echt al best veel gebaren en de kleintjes vroegen om snoepjes en wilden dat ik foto’s van ze maakte. Daarna zijn we in een klas gaan kijken bij jongeren van rond de 17 jaar. Ze stelden allemaal vragen (in gebarentaal) die ik en Zr. Melanie zo goed mogelijk probeerden te beantwoorden. Op een gegeven moment werd me gevraagd of ik van Ugali hield en toen ik mijn tong uit stak als teken dat ik het vies vind lag iedereen helemaal dubbel. Daarna werd ik ook nog ten huwelijk gevraagd door een paar jongens. (maar ik heb ze afgewezen hoor Jesse, geen zorgen).

Het was best leuk om vandaag even niet de hele dag tussen plas drinkende (ja dat doen ze echt ja) en in hun broek poepende huilende baby’s te zitten en even op de scholen te kijken.

Komende week is weer een week vol weeshuis, dinsdag moet ik maar even naar Bondo want mijn eten en drinkwater is op. Ik drink nu dus gekookt regenwater en ga morgen maar pannenkoeken eten denk ik want ik heb nog meel en 2 eieren. (ja weer pannenkoeken ja)

De baboes beginnen steeds meer te praten en kunnen inmiddels al “hallo Flora” = “Hallo ploplo”

“kiboko”=”pas op he” in zwahilli en “welterusten”=”etruste”

Nu ga ik maar richting mijn bed, het is hier 2 uur later dan bij jullie en ik voel overal muggen kriebelen en ben bang dat er zo een leger kakkerlakken voor mijn neus staat. Ik hoop dat het goed gaat in Nederland. Ik mis jullie wel, soms voelt het net alsof ik van de aardbodem verdwenen ben maar het gaat hier goed en ik heb het naar mijn zin. Ik vraag me af of ik nog zonder deze baboes kan als ik weer terug naar Nederland moet. Maar geen zorgen, ik kom gewoon op afgesproken datum terug hoor.

Veel liefs en bedankt voor al jullie leuke reacties en mailtjes. Sorry dat ik soms zo laat reageer maar ik heb echt een hekel aan het internetten gekregen (ja raar he)

Xxxxxxxxxxx

Floor