Lieve allemaal,

Ik zal even uitgebreid de afgelopen week vertellen want er is weer eens véél gebeurd.

De dinsdag dat ik Manuel naar het ziekenhuis had gebracht en het infuus had helpen aanleggen en hij er dus uit zag als een aliën was een dag vol ziekenhuis. De moeders en nonnen en eigenlijk half Nyang’oma weten inmiddels dat Manuel mijn lievelingsbaby is. De dokter en verpleegsters noemden hem steeds mijn zoon. Als ik hem uit bed vis of roep zeg ik altijd: “manu my frieendd” de moeders liggen steeds in een deuk als ze dat horen en zien. Ze vinden me leuk, een mzungu meisje die zo veel van de weesjes houdt en zo veel helpt (zijn hun worden, goed hè?!).

Die woensdag voelde ik me écht beroerd. Iedereen zei dat het kwam omdat Manuel in het ziekenhuis lag. “als het kind ziek is voelt de moeder zich ook vaak ziek” zeiden ze. Ik loop de hele dag op en neer tussen weeshuis, ziekenhuis en eigen huis. Ik wil Tabita (moeder van de kamer waar ik altijd ben) zo veel mogelijk helpen omdat ze alleen voor 11 kids zorgde, dag en nacht. Monica (andere moeder) is constant bij Manuel en Juliette is met vakantie dus ze staat er alleen voor. Ik ben er op de chaos momenten: eet & slaap tijd. Als de kids spelen vlucht ik naar het ziekenhuis of naar mijn bed om bij te komen. Ik had het er over met Zr. Maureen en na enig onderzoek bleek toen dus dat ik malaria had. Ik was blij dat ik eindelijk iets kreeg voor alle klachten. Pillen voor de malaria, voor mijn buik en voor de pijn, 22 per dag dus. Manuel maakte die dag een kleine vooruitgang, de koorts zakte een beetje maar was nog steeds te hoog.

Op donderdag blijkt dat Brighton en Joan (een moeder) ook malaria hebben en ook Nancy is ziek. Ik voel me beroerd, eet alleen een paar droge broodjes. Met Manu ging het toen wel iets beter maar nog steeds niet goed. Het ziekenhuis kon verder niks doen, hij moest uitzieken en de medicijnen moesten hun werk doen. Dus hij mocht naar “huis”. Om het te vieren had ik die middag lolly’s getrakteerd voor de kids en moeders. (voor de gene onder ons die lolly’s gevaarlijk snoep vinden; de nonnen wilden liever lolly’s dan gewone snoepjes want dat is volgens hun minder gevaarlijk). De moeders lachten om mijn blijdschap dat Manu weer terug was en zeiden steeds “you really love that child”.

Scheila, de vrouw die kleertjes naait voor de kids verteld me dat ze kanker heeft. Ik vroeg naar haar trillende handen, het is een bijverschijnsel van de chemo zegt ze. Ze zegt dat ze nog twee kuren moet maar dat ze eerst nog moet sparen om ze te kunnen betalen. Moeilijk vind ik dat, als je geen geld hebt laten ze je gewoon dood gaan hier, geen verzekeringen of potjes van de overheid. Het leven is hier hard.

Die nacht sliep ik heel slecht, enorm veel last van buik- en hoofdpijn en koorts aanvallen. Ik verlang naar huis en naar mijn eigen bed en een lekkere douche maar dat kan niet, ik moet voor mezelf en voor de kids zorgen.

De volgende dag (vrijdag) was stom. Juliette (moeder van mijn kamer, samen met Tabita) komt terug van haar vakantie, ze wordt bij Zr. Margareth geroepen en wordt ontslagen. Ze zou dingen gestolen hebben. Ze komt huilend en krijsend het kantoor van de nonnen uit. Thuis heeft ze 6 kids en een aantal kleinkinderen + een man die ze moet voeden. Allemaal van haar schrale loon van 25 euro per maand. (Ik doe voor ongeveer 20 euro boodschappen voor mezelf voor 1 week (en koop niet veel) dus zeg niet dat 25 euro heel veel is in Kenia). Haar man werkt niet, volgensmij is het een luie lul terwijl zijn vrouw zich kapot werkt. Haar kinderen gaan regelmatig zonder eten naar bed..

Het drama is dus groot want haar ontslag betekent geen inkomen en dus geen voedsel voor het hele gezin. Sheila gaat met Zr. Vincent praten en kan haar ervan overtuigen dat het de dood voor haar hele gezin zal betekenen. Juliette wordt opnieuw bij Zr. Margareth geroepen en het wordt haar “vergeven” (volgensmij heeft ze niks gestolen). Deze heisa duurt de hele middag en alle moeders verliezen hun kids uit het oog omdat ze in shock zijn en bezig zijn met dat hele gebeuren.

Het kwam erop neer dat ik voor 28 huilende, schreeuwende kids moest zorgen. Godzijdank had iemand de tv kast ontgrendeld en dat bakbeest aangezet. Ik heb toen 23 kinderen (de andere 5 zijn te klein) voor de tv gesleept die ze redelijk interessant vonden. Dat maakte de middag wat dragelijker want 10 hysterische moeders en 28 kleine opdonders bezorgen je een hoop koppijn, zeker als je malaria hebt.

Zaterdag was de rust gelukkig wedergekeerd, na een triljoen pillen voel ik me eindelijk weer wat beter. De moeders zorgen weer voor de kids, Manuel gaat vooruit en Evet kan zelfs hééél even los staan! Ik heb nog weinig energie en Juliette die overdreven vrolijk is bezorgd me hoofdpijn. Ik snap niet hoe ze zo vrolijk kan zijn na wat er de dag daarvoor gebeurd was, ik was nog steeds een beetje onder de indruk van het hele gebeuren.

Het gouden randje van Afrika gaat er langzaam af. Zeker met dat ziek zijn erbij en al dat geld gedoe. Geen geld voor chemo: ga maar dood. Geen geld meer door ontslag: ga maar dood. Er moet echt een verzekeringen systeem komen of een Keniaans Vadertje Drees die er een verzorgingsstaat van maakt.(ja ik heb goed opgelet bij Maatschappijwetenschappen) .

Die dag slikte ik mijn laatste malaria pillen, ik hoef dan alleen nog maar de pillen voor mijn buik en voor de pijn te slikken.

Gister was de malaria helemaal over en ook de buikpijn was eindelijk weg. Ik voelde me meteen een stuk fitter. Om 9.00 uur naar de kerk geweest. Er was geen mis van 7.00 uur vanwege de scholen die vakantie houden wegens de verkiezingen. Dus weer een mis in een inheemse taal waar ik niks van begrijp, gelukkig geen 3 uur deze keer dus het was prima te doen. Aan het einde van de mis wordt een groepje Duitse jongeren naar voren geroepen. Ik ben helemaal verbaasd dat ik blanke mensen zie en mijn eerste gedachte was: “wat zijn ze wit!”. Ze doen een Duits liedje en vertellen wat ze komen doen; ze zijn op “werkweek” voor 2 weken en zouden komen kijken/helpen op de scholen, door de verkiezingen is 1 week van die 2 al een faal want alle scholen zijn dicht (lekkere organisatie van die Duitsers). Ze zijn bleek en zien er slecht uit, als ik ze na de mis aanspreek komen ze niet echt over als enthousiaste jongeren die graag naar Afrika wilden. Ik vraag me af of hun ouders ze gedwongen hebben om te gaan want ze zien er depri uit, maargoed misschien valt dat allemaal reuze mee.

Manuel lachte EINDELIJK weer (naar mij!) dus dat maakte de dag meteen leuk. Iedere keer als ik hem uit zijn bedje tilde afgelopen dagen trok hij zijn mondje samen en ontstonden er rimpels in heel zijn gezicht. Hij leek een beetje op ET (de aliën) of een marsmannetje dus ik ben hem maar mijn kleine marsmannetje gaan noemen.

De vader van Fidel kwam ook nog op bezoek, eerst wilde ik Fidel graag mee naar huis nemen maar nu ik zijn vader heb gezien hoeft dat niet meer. Het is een leuke man die van zijn kind houdt. Hij had fruit en kleertjes meegenomen voor de kids, leuk!

Als ik ’s avonds mijn schatjes welterusten zeg voel ik me een beetje verdrietig, ik zie er tegen op om ze over een paar weken hier te laten. Ik weet dat de moeders goed voor ze zorgen maar wat gebeurd er als ze naar huis gaan, naar hun vader? Vooral met Manu vind ik het moeilijk, zal zijn vader hem wel naar het ziekenhuis brengen als hij ziek is, en kan hij zijn medicijnen voor de HIV wel betalen? Ik vraag aan Juliette hoe de vader van Manuel is, ze weet het niet maar ze verteld dat hij een nieuwe vrouw heeft. Ze vraagt zich af of die nieuwe vrouw wel voor dit kind wil zorgen. Het schijnt hier normaal te zijn dat vrouwen de zorg voor een kind van een andere vrouw niet willen dragen..

Zr. Vincent verteld tijdens de afwas (ik eet bij de nonnen op zondag) dat de vader van Manuel een goede man is. Hij stuurt regelmatig extra geld om maïs of fruit voor de kinderen te kunnen kopen en hij komt ook wel eens op bezoek. Ik moest me maar niet te veel aantrekken van wat de moeders zeiden “die hebben hun eigen problemen” zegt ze, dat is ook wel zo.

Vanochtend zou ik met Zr. Melanie mee gaan als ze ging stemmen, want ja vandaag wordt er gestemd in Kenia (zoals je misschien op het journaal hebt gezien). Ik stond al om 6.00 uur op!!! Het was nog helemaal donker buiten en overal vlogen vleermuizen. We gingen naar Nyang’oma primary mixed waar je dus kon stemmen. En er was me toch een rij, er stonden al 200 mensen te wachten! Ik dacht dat ik na 10 minuten mijn bed weer kon inrollen maar dat feest ging helaas niet door. Na een uur wachten en nog geen 5 meter verder in de rij ben ik maar gaan ontbijten en heb ik nog even 20 min. in bed gelegen. Toen weer terug gegaan, toen Zr. Melanie bijna aan de beurt was kwam er zo’n politie mannetje in een legerpakje naar me toe. Hij stuurde me weg, dus voor niks zo lang gewacht. Maargoed, ik hoop maar dat ze overal in het land zo streng zijn, misschien blijft er dan een beetje vrede. (hoewel ik van mama hoorde dat er al 17 doden zijn gevallen (was op het journaal)). Ze zei dat het vooral aan de kust was en ik zit helemaal in het westen dus voorlopig nog geen zorgen hier.

Nadat ik was weggestuurd zat ik even op het trapje van de kerk in de zon totdat de Duitse scharminkels voorbij kwamen (ze zijn nogal dun, sorry voor mijn vooroordelen, ze zijn vast aardig). Ze gingen naar het weeshuis, ik er meteen achteraan, voelde me bijna zo’n enthousiaste afrikaan die Mzungu Mzungu roept maar het lijkt me gewoon leuk om contact te hebben met mensen van mijn leeftijd. Ze speelden met de kinderen (die spontaan allemaal verlegen werden, lekker rustig ochtendje dus) maar waren verder niet echt geïnteresseerd. Ik wilde het weeshuis laten zien enzo maar ze bedankte vriendelijk. Toen ik zei dat de kids bijna eten zouden krijgen en dat ze wel konden helpen reageerden ze niet en toen het etenstijd was waren ze ineens allemaal gevlogen. Ik vraag me af wat zij onder een “werk”week verstaan. Ik moest wel lachen want ze weten niet dat ik Duits kan en ik hoorde ze tegen elkaar zeggen dat ze het naar plas en poep vonden stinken haha. Alex zat bij een van de meisjes op schoot en had toen geplast, de luier lekte door dus haar broek was nat ghehe (ik ben al gewend aan deze geur en plas incidenten dus merk het niet echt meer). Toen ik het later tegen Juliette en Tabita zei lagen ze helemaal in een deuk.

’s Middags waren ze nergens te bekennen dus ik had een heerlijke middag met mijn schatjes. Ze hadden veel energie, waarschijnlijk door de rustige ochtend en ze waren allemaal vrolijk. Ik oefen met Evet met staan en ze kon weer heel even los staan.

Tabita heeft een radio en ik danste met de kindjes op de afrikaanse muziek, leuk om al die kids te zien terwijl ze met hun heupen wiegen. Ik heb Manuel in mijn armen en dans met hem, hij vindt het prachtig. Tabita en Juliette pakken ook allebei en baby en zo staan we allemaal te dansen, genieten!

Daarna hup de kids in bed gegooid en naar huis.

Wanneer de uitslag van de verkiezingen komt weet niemand. De strijd gaat tussen 2 mannen (hoewel er 6 kandidaten zijn). 1 van die 2 is die sukkel van het kopafhakgebeuren en de andere is een man die democratie en gratis onderwijs wil. Men verwacht dat als de stemmen eerlijk geteld worden de democratische zal winnen maar als er corrupt mee wordt omgegaan dan zal die Uhuruluru (Ik kan zijn naam niet uitspreken dus weet niet hoe je het schrijft, maar het is die aap) winnen. Ik ben benieuwd.

Vandaag was ik trouwens een ei aan het bakken, toen ik mijn ei kapot sloeg viel hij naast de pan. Ik zei tegen mezelf “jezus ik ben echt een ei zeg” en realiseerde me toen pas mijn woordgrap haha.

(ja ik lach om mezelf bij gebrek aan gezelschap)

Nu ga ik zo maar slapen want afgelopen nacht was veel te kort. Morgen zal ik in mijn middagpauze wat nieuwe foto’s uploaden als het netwerk het toe laat.

Liefs,

Xxxx

Floor