Lieve allemaal,

Ik ben inmiddels bij de nonnen in Nairobi en het is me hier toch SAAI en RUSTIG. Geen 28 draken meer om me heen helaas, ik mis ze nu al echt heel erg..

Donderdag voor het laatst voor mezelf gekookt, pannenkoeken uiteraard haha.

Vrijdag was mijn laatste volle dag weeshuis. ’s Ochtends gewoon de standaard dingen gedaan, tussen de middag mijn laatste verse broodjes van de bakkerij gegeten en toen om 14.00 mijn afscheidsfeestje voor de moeders gehouden. De kids sliepen toen nog dus dat was mooi gepland. Ik had voor alle moeders (het zijn er 10) cadeautjes gekocht; zeep, suiker en body lotion. Dus die gaf ik en ze waren helemaal blij en enthousiast. Daarna begon iedereen spontaan te zingen en te dansen dus dat was leuk (ik had al tranen in mijn ogen). Op een gegeven moment haalde 1 van de moeders een afrikaanse stof uit een plastic tas, een cadeautje voor mij! Ik wist dat ik die avond wat van de nonnen zou krijgen maar ik had niet verwacht dat ik iets van de moeders zou krijgen omdat ik weet dat ze zo weinig geld hebben. Ze hadden dus toch iets voor me gekocht, ik vond het echt héél lief en moest er van huilen. Daarna weer zingen en dansen en toen gingen er een paar moeders om de beurt voor me speechen. Lief om te horen wat ze over me te zeggen hadden: dat ik ze zo veel had geholpen en dat ik niet bang was voor “pipi’s en poopoo’s” en dat ik zo enorm veel van de kids hield, met name van Manuel en Evet. Ze zeiden ook dat ze me enorm gaan missen en de kids ook. Ze wensten me een veilige terug reis en ik moest de groeten doen aan iedereen thuis (dus bij deze). Daarna had ik de frisdrank en popcorn voor al het personeel, iedereen kwam me uitvoerig bedanken omdat frisdrank en popcorn echt een luxe voor ze is.

Ik had overigens een grapje uitgehaald met een blinde moeder (die altijd de kleren van de kids wast). 1 van de flesjes frisdrank was door een fabrieksfout namelijk maar halfvol dus die had ik aan haar gegeven. De andere moeders lagen al bijna in een deuk maar ik gebaarde dat ze stil moesten zijn. Cecilia dronk haar Fanta gewoon op en ik zag al dat ze het raar vond dat hij zo snel op was gegaan. Daarna heb ik het maar aan haar verteld en haar een nieuwe Fanta gegeven, ze moest er wel om lachen gelukkig.

Toen de kids wakker werden moest er natuurlijk gewoon weer gewerkt worden, Fredrick had alle vloeibare medicijnen die hij te pakken had kunnen krijgen opgedronken. Voornamelijk vitamine dingen dus niet heel schadelijk maar ik heb hem daarna maar wel volgepropt met water om de boel te verdunnen. Hij bleef de hele middag vrolijk rond huppelen dus als het goed is viel het wel mee. Daarna de voetjes van mijn 12 kids van Family 2 geverfd en afgedrukt op papier, omdat deze 12 allemaal hun voetafdruk hebben achter gelaten in mijn hart (jaja poëtisch he).

Ik vond het wel moeilijk ’s avonds met eten geven en naar bed brengen, ik wist dat het de laatste keer was… ’s avonds voor ze naar bed moeten zijn ze altijd druk en vrolijk dus daar geniet ik altijd extra van. Ik gaf duizend kusjes en ben blij dat de groten kusjes terug kunnen geven. Ze kunnen inmiddels ook byeeee zeggen dus dat was ook wel lief.

Daarna met tranen in mijn ogen snel gedouched en mijn cadeautjes voor de nonnen verzameld. Ze hadden een feestmaaltijd bereid. Aan het einde deelde ik mijn cadeaus voor hun allemaal uit, ze waren er blij mee en voor Zr. Margareth en Zr. Vin had ik wat extra’s omdat hun mijn zusters van het weeshuis waren. Daarna kreeg ik een speech van Zr. Vin (ik kon mijn gejank inhouden gelukkig) en cadeautjes: lief!

Zaterdag ochtend heel vroeg opgestaan, ontbijt overgeslagen want dat vond ik zonde van mijn tijd. Ik wilde liever nog iets langer bij mijn kids zijn nu het nog kon. Om 9.00 uur écht afscheid genomen van moeders en kinderen. Ik vond het echt moeilijk maar gelukkig waren alle kinderen vrolijk. Nelly gaf eindelijk haar eerste kusje (net op tijd haha). Nog snel een knuffel voor Tabita en Juliette die ook allebei moesten huilen en nog 100 miljoen kusjes voor mijn lieve schatjes. Toen half jankend Zr. Vin gedag gezegd en daarna bracht Zr. Margareth Lisa, Luther en mij naar Bondo. Daar pakten we de matatu naar Kisumu. Luther wilde wat “vrienden” bezoeken (hij noemt iedereen die hij tegen komt meteen een vriend) en Lisa en ik gingen natuurlijk naar Nakuru. Ik was blij dat ik niet alleen ging want anders had ik waarschijnlijk de hele tijd gejankt, nu voelde ik me snel beter en probeerde ik er niet meer aan te denken.

In Kisumu vis gegeten want de pizza kok was er weer eens niet (suprise), daarna nog snel Zr. Maureen ontmoet want die had de hele week een meeting gehad in Kisumu dus ik had haar helemaal geen gedag kunnen zeggen. Ze vond het echt niet leuk dat ik ging maar het was wel leuk om haar nog even te zien. Daarna de bus naar Nakuru gepakt. Daar aangekomen op zoek gegaan naar een hotel, er was vrij weinig fatsoenlijks. Alles lag aan een veel te drukke weg en zag er vies en bouwvallig uit maar uiteindelijk wel iets gevonden. Volgens mijn reis boek waren de douches in dit hotel ouderwets maar ik heb zelden zo van mijn douche genoten. Eindelijk stromend én warm water! Na de douche maar opzoek gegaan naar een (pizza) restaurant. Onderweg kwamen we één of andere keniaanse vent tegen die carlos heette. Hij nodigde zichzelf uit om met ons mee te gaan en pakte een stoel en schoof zo aan.. zo werkt dat hier. We hebben wel 2 uur gewacht op onze pizza, ik was wel wat gewend maar werd langzamerhand toch wel redelijk gefrustreerd. Die circus (zo noemde Lisa en ik hem) bleef onder tussen maar door praten over allerlei onzin. Toen kwam eindelijk die pizza (die niet te eten was) daarna snel naar ons hotel gegaan, circus wilde nog wel een biertje met ons drinken, nou nee.. goodiebye zeiden Lisa en ik. Uiteindelijk vroeg hij om ons nummer. Ik zei dat ik bijna weg ging dus dat het geen nut had (ghehe) en Lisa had geen excuus dus die was de sigaar.

De volgende dag vroeg opgestaan en een boda boda naar de krater gepakt. Deze caldera vulkaan is de ena grootste van de wereld dus we hadden echt een enorm uitzicht. Heel indrukwekkend om te zien wat voor immens gat er 350 jaar geleden is geslagen door die uitbarsting. Je kon de zwarte lava stromen nog zien. Er was een gids daar die heel trots vertelde dat hij in de lonely planet gids genoemd werd bij het stukje over de krater dus we hadden geluk. Hij bracht ons naar een uitkijk post die redelijk gammel was maar het gaf ons wel een mooi uitzicht over de hele krater. Na 2 uur zijn Lisa en ik terug gaan wandelen in de hoop dat we ergens een mooi uitzicht op Lake Nakuru zouden hebben, met misschien wel flamingo’s. Na een uur en wat sluiproutes door tuintjes en stukken wei hadden we een mooi uitzicht over het hele meer. Geen flamingo te bekennen natuurlijk maaarrrr ik had wel mooi een olifant gespot. Kneiter ver weg en je kon het alleen maar zien aan de contouren maar toch wel even mooi dat ik dat beest ontdekt had.

Daarna een boda boda genomen en ons weer in de binnen stad laten droppen. Daar een mango op de markt gegeten als lunch en daarna op zoek gegaan naar souvernirsstalletjes. Dat was niet echt bijzonder want ze hebben overal het zelfde dus ik heb het inmiddels wel gezien. Er was wel een leuke vrouw (28) die vertelde dat ze een relatie had met een duitse vent van 48 (bah bah) we hebben zo’n 2 uur in haar stalletje gezeten en gekletst en ons kapot gelachen over van alles en nog wat dus dat was wel leuk. Daarna zijn we terug gegaan naar ons hotel, hebben wat gelezen, weer lekker gedouched en toen op zoek gegaan naar een beter (sneller) restaurant. We kwamen uit in een tent met alleen maar Kenianen, prima dachten wij, dan kan het vast niet duur zijn. Dat was het ook niet maar Engels konden ze niet, de helft van de gerechten op de kaart was niet beschikbaar en ook cola hadden ze niet. De tilapia die we kregen was binnen 5 minuten klaar (hoera) maar zag eruit en rook alsof hij al 3 dagen op ons had zitten wachten, maar hij smaakte toch best wel goed dus uiteindelijk viel het reuze mee. Circus had ons de hele dag gestalkt met belletjes en sms’jes waar wij uiteraard niet op reageerden. Als Lisa en ik iemand (meestal mannen) irritant vinden dan zeggen we “goodiebye”, meestal hebben de mensen dan wel door dat ze beter door kunnen lopen (waarna wij extra hard lachen). De meeste mensen in dit land zijn echt aardig hoor, maar de mannen willen over het algemeen maar twee dingen; seks of trouwen. Nou daar bedanken wij dus voor.

Gister ochtend waren we al om 8.00 uur bij de bus maatschappij, Lisa haar bus naar Kisumu zou om 9.00 vertrekken. Toen ze weg was ben ik maar naar een groot winkelcentrum in de buurt gegaan, daar heb ik wat gedronken en in één keer een heel boek uit gelezen. Ik moest namelijk wachten tot 13.00 uur, mijn bus zou om 13.30 uur vertrekken en je moet een half uur van te voren aanwezig zijn. Uiteindelijk vertrok mijn bus om 14.30 uur (african time, polle polle). Ik was om 17.00 uur in Nairobi en werd daar opgehaald door een chauffeur van de nonnen, daarna moesten we naar het ziekenhuis om Zr. Ann op te halen. Uiteindelijk waren we een uur later ‘thuis’. Ik vind het hier maar saai. De nonnen zitten in een ander gedeelte dan ik, dit is een soort hotel dus ik ben nu echt zo’n einzelgänger die in haar eentje moet eten enzo.

Vandaag ben ik naar een olifanten weeshuis geweest (tja als je in een kinderweeshuis hebt gewerkt moet je ook wel naar een olifanten weeshuis als het er toch is). Ik was enorm in shock, niet van de olifanten, maar van al die mzungu’s. verschrikkelijk wat irritant. Ik schaamde me bijna dood. Enorme kut kinderen (pardon) die niet luisteren en die ik het liefst wilde slaan. Veel te dikke mensen in mini rokjes en broekjes. Vet op plaatsen waar je het niet hoort te hebben en dan die VERSCHRIKKELIJK irritante Jappaners met hun huge ass camera’s.

De olifantjes waren wel heel schattig, bezoekers zijn maar 1 uur per dag toegestaan omdat al deze beesten uiteindelijk terug het wild in gaan. De meesten zijn wees omdat hun moeder is vermoord voor de slagtanden. Op een gegeven moment kwam er ook een schoolklas kijken, ter voorlichting en in de hoop dat zij later niet gaan stropen op deze beesten. Het was wel echt leuk om te zien (zolang je niet naar al die toeristen keek dan).

Daarna terug gegaan naar mijn ‘hotel’ ’s middags ben ik hier om de hoek naar het winkel centrum geweest. Verbazingwekkend hoeveel blanken hier rond lopen, en hoe onaardig iedereen is. Ik ben inmiddels gewend dat iedereen die je tegen komt vraagt hoe het met je is, dat is gewoon in die kleine dorpjes als Nyang’oma en Bondo maar hier groet niemand je, even wennen dus.

Op een gegeven moment ben ik in een veel te duur restaurant gaan zitten en heb een wijntje (lekker!!!) (ja en pizza uiteraard) besteld. Even genieten van mijn ena laatste dagje in Afrika dacht ik, nu kan het nog.

Morgen ga ik misschien naar het Nairobi nationaal park. Ik heb eigenlijk niet zo’n zin en het is ook helemaal niet zo leuk om alleen te gaan. De chauffeur is toch niet geïnteresseerd in al die beesten dus je kan niet echt tegen iemand roepen “hee kijk een leeuw”. Dus ik vind het eigenlijk ook wel prima om niet te gaan en dan te wachten tot ik over een paar jaar met iemand samen terug ga (Jesse/mama voel je aangesproken). Ik heb alle beesten (behalve de neushoorn) al in Uganda gezien dus het is niet echt nodig en het is ook best wel duur natuurlijk. Ik zie wel, vanavond eerst maar eens overleggen met Zr. Ann of iemand me morgen avond naar het vliegveld kan brengen en dan zien we wel weer verder.

Nou lieve mensen, over 2 nachtjes ben ik al weer thuis. Ik heb nu wel echt zin om thuis te komen. Ik vind Nairobi niet zo fantastisch, ik vind de kleine dorpjes in Afrika veel leuker dan die grote steden. Bovendien is het hier echt koud! (20 graden) ik ben dat helemaal niet meer gewend dus Nederland zal wel helemaal verschrikkelijk zijn haha. Ik hoop dat mijn vlucht goed gaat en dan sta ik als het goed is donderdag middag/avond op schiphol.

Tot snel!

Liefs,

Xxxx

Floor