Lieve allemaal,

Er zijn alweer 3 weken voorbij. De tijd vliegt hier echt en ik vermaak me prima.

Vorige week ben ik naar Kisumu gegaan, een grote stad hier 70 km vandaan. Ik ging samen met 2 nonnen en Pierrina (de italiaan), Zr. Gladice (en Pierrina) moesten inkopen doen voor de meisjes primary school, we gingen dus met een grote schoolbus want we moesten 12 zakken van 90 kilo meel halen, 9 zakken van 50 kilo suiker, 10 emmers met olie om te koken, 30 boomstammen suikerriet een miljoen uien etc etc. die schoolbus lag dus in no time vol. Gelukkig zijn we op een gegeven moment opgesplitst en ging ik met Zr Vincent (ja dat is een vrouw ja) pinnen en boodschappen voor mij doen. Dat pinnen was nog een hele opgave, ik heb denk ik wel 20 banken van binnen gezien maar nergens accepteerde ze een mastercard. Uiteindelijk toch gelukt, wij uitgehongerd en dorstig door met boodschappen doen omdat we dachten dat die andere sneller dan ons zouden zijn… wat dus niet zo bleek te zijn, zij hadden lekker uitgebreid gelunched en wij dus maar wachten op hun. ’s Avonds laat waren we weer thuis, ik had 12 uur niet gegeten wat echt onmenselijk was voor mijn maag want ik had HONGER als een idioot. Ik denk dat ik voortaan mijn boodschappen maar in Bondo doe, een dorpje hier vlakbij, veel makkelijker en sneller dan die grote warme stinkstad.

Die zondag daarna hadden we de verjaardag van 5 van de nonnen. 1 van die 5 heeft een ongeluk gehad en is ergens anders aan het revalideren dus we gingen daar heen om het te vieren. Dit was 4 (jaaaa je leest het goed, 4!!!) uur rijden. We vertrokken met alle zusters (volgensmij zijn het er 16, ik heb wat tel pogingen gedaan) in zo’n schoolbus. Al die hobbelige zandwegen bezorgen je echt een hernia hier dus ik was blij dat ik voorin mocht. In dat dorp aangekomen begonnen er een aantal rituelen voor die verjaardagen. Ze begonnen met muziek maken en zingen en van alles en nog wat, op een gegeven moment dook 1 non de tuin in en kwam met 5 bloemen terug en voor ik het wist werd heel die tuin geruïneerd omdat iedereen 5 bloemen aan het plukken was (ik heb ook maar vrolijk mee gedaan haha). Toen moest je dus aan iedere jarige een bloem geven en een wens erbij vertellen, na dat hele gebeuren ging iedereen een beetje lunchen en tv kijken en middag dutjes doen op de bank (hebben we daar zo lang voor in de auto gezeten) ik ben toen met Zr. Margareth naar 2 naastgelegen scholen gegaan. Één was voor gehandicapte kinderen dus daar ‘liepen’ allemaal kindjes met houten benen enzo. Er waren ook veel kids die gewoon buiten lagen te wachten tot dat iemand ze daar weer weg zou halen omdat ze zelf niet weg konden komen. De andere school was een ‘gewone’ jongens basisschool. Toen we weer terug waren kon ik mijn cadeaus op de grote hoop gooien (ik had dus helemaal niet zo moeilijk hoeven doen qua cadeau keuze) en werden ze vervolgens uitgepakt. Daarna was het tijd voor taart en als afsluiter begon iedereen nog te dansen, wat grote hilariteit bezorgde toen ze erachter kwamen dat ik best goed kon dansen (en de italiaan totaal niet ghehe). Het was best leuk om een keer zo’n keniaanse verjaardag mee te maken maar wel totaal anders dan in Nederland (geen bitterballen en biertjes en wijntjes hier).

Deze hele week heb ik iedere dag in het weeshuis gewerkt en dat bevalt me prima. Ik ben nu al echt gehecht aan alle kindjes en wil er het liefst 4 of 5 mee naar huis nemen (ik heb wat bestellingen van jullie gehad dus als ik daar aan wil voldoen worden het er al een stuk of 10 haha). Ik heb inmiddels geleerd hoe ik een baby op mijn rug moet dragen met zo’n doek zoals al die afrikaanse vrouwen doen dus dat is wel grappig en ik had Fredrick laatst mee genomen naar mijn huisje, ik moest even snel wat halen en ik dacht dat het wel even kon en dat niemand het zou merken maar toen we op de terug weg waren waren ze hem al aan het zoeken haha. 1 van de moeders had gezegd dat de kans groot was dat ik hem mee had genomen en dat ze de weg naar mijn huisje maar moesten volgen (200 meter vanaf het weeshuis). Toen ze inderdaad gelijk had lagen al die moeders in een deuk.

1 van de baby’s van het weeshuis lag 2 dagen in het ziekenhuis, Beldina, ze is pas 7 maanden en had malaria en hele hoge koorts. Ze kreeg een infuus en andere medicatie en het ging echt slecht met haar. Gelukkig is het ziekenhuisje hier echt 100 meter vandaan dus ik kon lekker vaak op bezoek. Toen ik terug kwam van een middag boodschappen doen in Bondo ging ik bij haar kijken samen met Zr. Vincent toen zagen we ook een moeder van het weeshuis met een andere baby, Fidel (super lief jongetje van net 1 en één van de kids die ik stiekem mee naar huis ga nemen). Zijn halve gezicht was helemaal opgezwollen en hij had ook koorts. Toen hij medicijnen had gekregen en we terug liepen naar het weeshuis had Zr. Vin hem op de arm maar na een paar meter strekte hij zijn armpjes uit naar mij omdat hij door mij gedragen wilde worden. Ik helemaal trots natuurlijk dat zo’n zieke kleine baboe bij mij wil zijn als hij zich niet lekker voelt dus ik nam hem over en sindsdien wil hij het liefste de hele tijd op schoot of in mijn armen, ik voelde me net zijn moeder haha.

Na 2 dagen was Beldina ineens weg dus ik ging aan Zr. Maureen (die van 20 jaar, zij werkt in het ziekenhuis) vragen waar ze was. Toen vertelde ze me dat ze was overleden dus ik stond al bijna te huilen en vond het echt niet leuk en toen lachte ze me super hard uit en zei dat het een grapje was, Beldina was alweer terug in het weeshuis, gelukkig. Het gaat nu steeds beter met haar dus dat is mooi.

Die middag Bondo duurde ook weer langer dan gepland. Ik ging samen met Zr. Margareth en Mary, een meisje van 15. Zij is wees en woont nu bij haar oma maar die is verslaafd aan alcohol en mishandeld haar en betaald haar schoolgeld niet. Daarom moesten we allerlei mensen bezoeken om te praten over een sponsor voor haar schoolfees. Op een gegeven moment waren we in het Bondo district ziekenhuis, echt een grote. 1 van de verpleegsters daar wilde wel materialen voor Mary betalen (boeken, uniform etc). In dat ziekenhuis waren allemaal kindjes die niet konden lopen en zwaar ondervoed waren en er was ook een man in een rolstoel die zo dun was dat je met 2 handen zijn middel kon omringen, hij zag er niet uit alsof hij snel (of ooit) beter zou worden. Het waren net van die beelden die je op tv ziet..

Manuel, mijn lieve kleine poebsie, (het kindje met het oranje shirtje op de foto’s(ja inderdaad, hem neem ik ook mee)) kan inmiddels zitten. Ik was helemaal trots want hij huilde toen ik hier 3 weken geleden kwam echt de hele dag, at bijna niet en zag er slecht uit maar nu hij zit straalt en lacht hij de hele dag alsof hij de coolste vent op aarde is.

Evet is een kindje van 2.5, ze is toen ze klein was heel ziek geweest en was bijna dood vertelde de moeders me. Ze kan nog steeds niet staan, wat er echt gek uit ziet bij een kind van dat formaat. Volgensmij loopt ze geestelijk ook behoorlijk achter. In het begin begon ze altijd zachtjes te snikken als ik haar oppakte maar nu is ze heel vrolijk. Ik oefen veel met haar met staan (en lopen) en ik hoop dat ze het voordat ik wegga kan.

Vrijdag werden de haren van alle kindjes weer kort geknipt ivm hygiëne en luizen. Nadat ik een tijdje de kunst had afgekeken bij 1 van de moeders heb ik zelf ook maar een kind geknipt (niks tondeuse, gewoon een normale schaar) en het resultaat is verbazingwekkend goed (en het kind leeft ook nog).

Buiten alle poepluiers en andere baby activiteiten werk ik af en toe een ochtendje in de bakkerij. Ik heb laatst op 1 ochtend 888 broodjes (ik heb ze niet geteld maar heb het uitgerekend (ja ik heb gerekend ja)) ingepakt, dramatisch saai maar niks aan te doen.

Afgelopen donderdag heb ik de hele dag kinderhandjes geverfd en afdrukken gemaakt. ik had verf gekocht in Bondo en een laken en wit papier. De grote kids vonden het wel leuk maar de kleintjes snapte er niks van en keken me heel raar aan, ze probeerden steeds de kwast te vangen haha. De allerkleinste heb ik maar overgeslagen want ik dacht niet dat ik hun er een plezier mee zou doen en hun houden hun handjes toch de hele tijd dicht.

Het was best leuk alleen mijn rug vond het iets minder prettig, het resultaat is wel mooi geworden. Ik had het laken van te voren door midden geknipt dus 1 is voor het weeshuis en 1 neem ik mee naar huis als aandenken (en de afdrukken op papier ook).

Mijn huis is nog steeds vol met ongedierte, ik heb echt een fobie voor kakkerlakken ontwikkeld en ik schrik zelfs van mijn eigen schaduw. Af en toe heb ik slapeloze nachten omdat ik zo’n viezelijk beest door mijn kamer zie kruipen. Ik heb mijn bed omgebouwd tot een fort dus daar kunnen ze gelukkig niet inkomen. Iedere keer als ik het licht uit doe hoor ik die beesten overal vandaan tevoorschijn komen: SMERIG.

Gister hoorde ik echt een dodelijk eng geluid, alsof er een enorm beest op mijn raam zat. Ik kon niks vinden en ging gewapend met zaklamp en hamer (die had ik ergens in het huisje gevonden) buiten kijken maar zag niks. Ik durfde niet dicht bij te komen en hoorde het geluid nog steeds. Ik ben toen maar naar de nonnen gelopen (oke.. gerend..) en toen is er 1 met me mee gegaan om te kijken, was dat stomme beest alweer weg.

Het is trouwens maar goed dat ik de grond inspecteer voordat ik uit bed stap en dat ik slippers draag. Vannacht ging ik naar de wc en toen ik terug kwam lag er een plat gestampte kakkerlak in mijn kamer. Ik had niet eens gemerkt dat ik erop was gaan staan (of dat dat ding er überhaupt was).

Buiten kakkerlakken zijn er ook nog een miljoen mieren, motten, zelfs maden (ja smerig he) en niet te vergeten muggen. (de big 5 onder het ongedierte dus). Die muggen schijnen mij nogal lekker te vinden want ondanks lange mouwen en van die stink spray word ik helemaal lek geprikt. En die italiaan loopt de hele dag in een korte broek en een hemdje en is nog geen 1 keer gestoken (oke ik moet toegeven, ik zou haar ook niet lekker vinden als ik een mug was).

Soms ga ik ’s avonds thee drinken bij de nonnen om even bij te kletsen, dan vragen ze me wel eens of ik mee ga voor “prayers”. Ze hebben 1 kamer in hun huis omgetoverd tot een soort kapel met echte kerkbanken en een altaar enzo. Daar zit ik dan op mijn knietjes op zo’n bankje met mijn trainingsbroek en nikies aan. Meestal pak ik zo’n bidboek (iets anders dan een bijbel) zodat ik een beetje mee kan doen, het zingen sla ik maar over want ik denk niet dat God daar gelukkig van wordt.

Afgelopen woensdag was het trouwens as woensdag, op een gegeven moment liep iedereen met zo’n askruisje op zijn voorhoofd dus ik werd ook naar die pastoor gestuurd en kreeg er ook een. Het nadeel was dat je dat veel beter zag op mijn witte mzungu huid dan op een huid van een keniaan. Ik heb het er na een paar uur maar afgewassen want iedereen lachte me uit.

Onze Italiaan begint een beetje irritant te worden. Ik irriteer me eraan dat ze weigert Engels te leren en dat ze ervan geniet dat iedereen daarom maar Italiaans leert. Als ik Hello Pierinna zeg reageert ze met “Byeee”. Bovendien is ze echt zwaan kleef aan met Zr. Gladice (zie kisumu verhaal). Als die non een stap naar links doet gaat Pierinna meteen mee. Ze loopt de hele dag een beetje rond op girls primary (want daar loopt Zr. Gladice ook rond uiteraard) en voelt zich helemaal belangrijk: uhhll

Het water op de scholen is inmiddels op en bij het weeshuis is er nog een beetje. Er worden nu een soort tankwagens gehuurd die naar het Victoria meer gaan om water te halen voor de scholen. Dat water tekort is hier echt een probleem dus het wordt tijd voor een paar dagen flinke regen. Hoewel ik die zon ook wel prima vind. Ik ben al lekker bruin aan het worden en loop iedere dag in een korte broek en teenslippers (jaloers?)

Vandaag moest ik eigenlijk om 7 uur naar de kerk maar ik had me verslapen, tja dat krijg je als facebook ineens werkt op zaterdag avond. Dus ik was min of meer verplicht om naar de mis van 9 uur te gaan, dit is een mis in het zwahilli dus ik begreep er helemaal niks van. Die mis van 7 duurt meestal anderhalf uur dus ik dacht nouja anderhalf uur lang mijn zondes overdenken en bedenken wat ik allemaal wil doen vandaag etc etc dat overleef ik wel. Maar nee hoor, die mis duurde meer dan 3 uur!!! En ik heb er geen woord van verstaan, nou dan is 3 uur lang hoor. En het nare is dat Pierinna er dus ook was, maar zij is er na een tijdje dus gewoon van door gegaan en had al allerlei dingen gedaan toen ik na 12^e eens een keer uit die kerk kwam. Toen ben ik maar even naar mijn babboes gaan kijken en heb daar geholpen. ’s Middags ging ik met Zr. Melanie een rondje compound doen, zij werkt op de jongens middelbare school dus die wilde ze me laten zien. De jongens waren allemaal verlegen en voelden zich waarschijnlijk te cool om enthousiast te doen. Daarna zijn we naar de meisjes basisschool gegaan, dat was één en al gegiebel en op een gegeven moment waren er 30 kids die aan mijn huid en haren zaten te voelen en vol verbazing waren. Ik ben de 2^e Mzungu (blanke) die ze zien vertelden ze (na Pierrina). Na al die gillende en lachende meisjes zijn we naar de dove school gegaan. Hier zijn kinderen van de leeftijd van 4 tot 20. Ik ken echt al best veel gebaren en de kleintjes vroegen om snoepjes en wilden dat ik foto’s van ze maakte. Daarna zijn we in een klas gaan kijken bij jongeren van rond de 17 jaar. Ze stelden allemaal vragen (in gebarentaal) die ik en Zr. Melanie zo goed mogelijk probeerden te beantwoorden. Op een gegeven moment werd me gevraagd of ik van Ugali hield en toen ik mijn tong uit stak als teken dat ik het vies vind lag iedereen helemaal dubbel. Daarna werd ik ook nog ten huwelijk gevraagd door een paar jongens. (maar ik heb ze afgewezen hoor Jesse, geen zorgen).

Het was best leuk om vandaag even niet de hele dag tussen plas drinkende (ja dat doen ze echt ja) en in hun broek poepende huilende baby’s te zitten en even op de scholen te kijken.

Komende week is weer een week vol weeshuis, dinsdag moet ik maar even naar Bondo want mijn eten en drinkwater is op. Ik drink nu dus gekookt regenwater en ga morgen maar pannenkoeken eten denk ik want ik heb nog meel en 2 eieren. (ja weer pannenkoeken ja)

De baboes beginnen steeds meer te praten en kunnen inmiddels al “hallo Flora” = “Hallo ploplo”

“kiboko”=”pas op he” in zwahilli en “welterusten”=”etruste”

Nu ga ik maar richting mijn bed, het is hier 2 uur later dan bij jullie en ik voel overal muggen kriebelen en ben bang dat er zo een leger kakkerlakken voor mijn neus staat. Ik hoop dat het goed gaat in Nederland. Ik mis jullie wel, soms voelt het net alsof ik van de aardbodem verdwenen ben maar het gaat hier goed en ik heb het naar mijn zin. Ik vraag me af of ik nog zonder deze baboes kan als ik weer terug naar Nederland moet. Maar geen zorgen, ik kom gewoon op afgesproken datum terug hoor.

Veel liefs en bedankt voor al jullie leuke reacties en mailtjes. Sorry dat ik soms zo laat reageer maar ik heb echt een hekel aan het internetten gekregen (ja raar he)

Xxxxxxxxxxx

Floor