Lieve allemaal,

Ik wilde eigenlijk gister een blog plaatsen maar de elektriciteit deed het al 2 dagen niet dus mijn laptop was er inmiddels mee opgehouden. Gelukkig doet hij het weer dus daarom nu maar even snel in mijn lunchpauze.

Het is hier nog steeds heel leuk en ik zou stiekem best wat langer willen blijven. Ik heb het goed naar mijn zin hier. Soms zit ik buiten en denk ik: “ik zit gewoon in Afrika, helemaal alleen en ik heb het goed voor elkaar en ik vind het leuk en de mensen vinden mij leuk, ik moet ervan genieten”. En ik geniet volop hoor, van de natuur, het weer, de mensen, de kinderen, mijn kinderen, de moeders, de nonnen, de zelfstandigheid; alles!

Dan nu over van de week: Barack had maandag met zijn friemel vingers (hij friemelt de hele dag aan alles) klem gezeten met als gevolg dat er een nagel af was. De Keniaanse hygiëne liet het arme ventje in de steek want Betadine of iets dergelijks hebben ze in het weeshuis niet. Na een dag zag de pleister bruin en was hij vastgegroeid aan zijn vinger. Ik kreeg de nobele taak (ahum) om de pleister eraf te halen. De vinger die te voorschijn kwam zag er smerig en ontstoken uit en bloedde als een rund omdat het nieuwe vel nog aan de pleister zat in plaats van aan de vinger..

De moeders vroegen me wat ze moesten doen (blijkbaar zie ik eruit als een dokter haha). Ik heb gezegd dat het me verstandig leek om naar het ziekenhuisje te gaan om het te laten ontsmetten (ik zag al een halve vingeramputaties voor me). We hebben er daarna geen pleister meer opgedaan om te voorkomen dat dat ding weer vastgroeit en het ziet er nu al een stukje beter uit.

Dinsdag ochtend heel vroeg naar Bondo gegaan, ik wilde terug zijn voor de verkiezingsuitslag zou komen. (niemand wist helaas wanneer die kwam). Het was er rustig, geen mango’s helaas dus ik moest iets anders verzinnen voor ontbijt. (het zijn appels geworden). Wel lekkere ananassen gekocht voor de kinderen. Na die boodschappen was mijn geld op dus het werd weer hoog tijd om te gaan pinnen in Kisumu. Ik overlegde met Zr. Vin en we planden om vrijdags te gaan. Dit was niet veilig volgens Zr. Margareth dus toen wilden we woensdag ochtend gaan. Zr. Vincent was duidelijk bang voor oorlog dus uiteindelijk bedachten we dat we het ook wel een week konden uitstellen. Ik had genoeg boodschappen (hoewel 1 appel voor ontbijt wel een beetje weinig is haha).

Dinsdag verder gewoon in het weeshuis geweest, ik had de nagels van alle kinderen geknipt, ze waren lang en vooral vies. Mijn lege flessen van mijn drinkwater gaf ik aan Tabita & Juliette, ze gebruiken ze om gekookt water in te bewaren (hun drinkwater), blij dat ze waren joh.

Doordat het zo droog is, is al het water op. Op de scholen was er al een tijdje niks meer maar nu was ook het water in het weeshuis op. De nonnen hadden een grote tankwagen besteld die dan water komt brengen. 10.000 shilling (86.00 euro) per tank. Heel veel geld vinden ze hier, de moeders vielen bijna flauw toen ze het hoorden.

Op woensdag waren al mijn kleren op dus ik moest noodgedwongen weer wassen. Uiteindelijk valt het altijd wel mee maar op één of andere manier verschoon ik liever poepluiers dan dat ik kleren was haha. Ik had een zwart jurkje aan want ook al mijn broeken waren vies. de moeders vonden hem prachtig, ik ging natuurlijk even showen hihi. Ze riepen alleen maar “aaaahh smart smart” en moesten heel hard lachen om mijn halve mode show.

Toen ik om 15.00 uur alle kids (alle = mijn 12 kids van family 2, de kamer waar ik altijd ben) één voor één uit bed viste en een schone luier gaf waren Tabita en Juliette er nog niet, dat is wel vaker zo. Ik vind het niet zo erg om alleen te doen, zij werken 7 dagen per week 24 uur per dag dus ik probeer zo veel mogelijk te doen, dan kunnen zij een beetje uitrusten. Dus daar stond ik een uur lang luiers te verschonen. ’s Middags lekker buiten gezeten met alle kids, Manuel was vrolijk dus dat was leuk.

Opeens kwam er een politie helikopter heel laag over, iedereen rende naar buiten en werd helemaal enthousiast. Ik ook. Van een laagvliegende helikopter ja. Ik had bijna zo’n euforisch gevoel alsof ik een vliegtuig crash had overleefd en in de rimboe was gestrand en er eindelijk een teken van leven kwam en de redding nabij was. Ik begin steeds meer op een Afrikaan te lijken hier. (Alleen mijn huidskleur doet niet helemaal mee.)

Die nacht onweerde het heel erg. Het regende zo hard dat het wel hagel leek en de donders en bliksems waren vlakbij. Even was ik bang dat de bliksem in zou slaan en mijn huis af zou branden maar toen ik ging tellen tussen bliksem en donder bleek dat het al over was. Toch even snel gecheckt of mijn keuken niet in de fik stond (neuroot die ik ben) maar er was niks aan de hand dus ben toen maar weer gaan slapen.

Donderdag ochtend ben ik de hele ochtend met Manu in het ziekenhuis geweest, hij moet iedere week op controle voor de HIV en krijgt na de controle weer een nieuwe voorraad medicijnen dus dit keer nam ik hem mee. “How is your son?” vroeg de dokter (en de verpleegsters). Het gaat goed met hem, gelukkig. ’s Middags gewoon weeshuis, Zr. Vin kwam naar me toe en zei dat we de volgende ochtend toch naar Kisumu gingen. De uitslagen waren nog steeds niet bekend en het was rustig dus het kon vast wel. ’s Avonds ging ik maar eens uitrekenen hoeveel geld ik nog had en hoeveel ik dus wilde pinnen. Toen dacht ik, wat is mijn pincode ook al weer? Uuhhhhhh…. Haha pincode vergeten… Redelijk dom van mezelf, vooral omdat ik zo’n nerd ben die nooit haar pincode aan iemand verteld. Gelukkig wist ik hem na wat hulp van het thuisfront weer en kon ik de volgende dag gewoon pinnen.

Na weer een korte nacht met onweer en regen vertrokken we om 7.00 uur naar Kisumu. We gingen met een gewone auto heen die als taxi fungeerde. Voorin werden 3 mensen gepropt (1 man zat met zijn zaakje half op de versnellingspook, moet vast prettig geweest zijn haha), achterin zaten 5 mensen en in de kattenbak 3. Erg comfortabel ritje dus, zeker als je het formaat van de gemiddelde Keniaan bekijkt. Om half 9 waren we in Kisumu en toen hoorden we dat ze om 10.00 uur de uitslag van de verkiezingen bekend wilden maken. Zr. Vin wilde voor die tijd Kisumu weer uit zijn dus de pas werd erin gezet. Eerst snel gepind (ja de pincode wist ik nog), toen naar de supermarkt, daarna een fiets taxi genomen naar een huis van de nonnen in Kisumu, er moest een brief gepost worden, toen de fiets taxi naar de markt. Daar heb ik snel wat fruit voor de kids gekocht en toen op zoek naar een Matatu richting Bondo. Een Matatu is een 12 persoons busje waar ze ongeveer 24 mensen in stoppen. Met als gevolg dat er een dikke Keniaanse vrouw op mijn schoot belandde, top! Gelukkig ging ze er vrij snel uit. In Bondo de boda boda naar Nyang’oma gepakt en toen waren we om 11.30 uur alweer terug. Een nieuw record volgens de nonnen. Zr. Margareth verteld dat er in April opnieuw gestemd moet worden omdat er geen één presidentskandidaat 51% van de stemmen had en dat moet. Ik vond het wel prima, ik dacht dat het dan vast wel rustig zou blijven in het land. We hadden in Kisumu al een vrachtwagen van het leger gezien vol met mannen en geweren, redelijk angstaanjagend..

In het weeshuis is de vader van Barack op bezoek, hij is al net zo dun als zijn kind, Barack lijkt echt op een aapje. Martin en Evet zijn heel vrolijk, leuk om ze zo samen te zien spelen en gillen. Evet is echt opgebloeid in de tijd dat ik er ben. We oefenen nog steeds veel met staan, ze begint er plezier in te krijgen!

’s Nachts weer onweer en harde regen, het regenseizoen is zijn intrede aan het doen.

Op zaterdag hoor ik van de moeders dat Uhuru Kenyatta toch officieel president van Kenia is geworden. Pff balen, ik had gehoopt op Raila Odinga, hij is voor democratie en gratis onderwijs. Uhuru moet nog berecht worden in Den Haag voor alle gruwel moorden van 2008 die op zijn naam staan..

Evet kan die dag écht zelf los staan. Ik ben apetrots natuurlijk. Ik geniet ervan dat ik een kind iets geleerd heb wat de moeder normaal aan zo’n kindje leert, ik voel me net hun moeder soms.

Tussen de middag zat ik in de zon te lezen, ik ben toen echt loei hard verbrand. Alles doet pijn. ’s Middags klimt Jane in de wasbak, leuk kind is het. Ze zit daar dolgelukkig als een koningin op haar troon.

Gister ochtend weer vroeg opgestaan maar er was weer geen mis van 7.00 uur. Ik was even vergeten dat de schoolkids nog vakantie hebben. Dus toen maar weer gewacht op de mis van 9.00 uur. Daarna lekker naar mijn schatjes geweest. Tussen de middag gelunched bij de nonnen en aangekondigd dat ik er bijna vandoor ga. Ze gaan me missen zeggen ze, vooral Maureen. Ik ga hun ook echt missen, ik kan echt met ze lachen. ’s Middags zijn er een paar van de Duitsers in het weeshuis, ik klets met 2, ik mag ze wel. Ze willen deze week een groot spel doen met alle school kids als ze terug zijn van vakantie, er zijn dan verschillende ‘stations’, of ik ze wilde helpen, Ja leuk!

Het Luo woord voor aap is ‘onger’, ik heb het aan mijn kids geleerd en vooral Martin schreeuwt het het liefst de hele dag (wat mij en mijn moeders steeds een lach kick bezorgd). Nu had ik ze gister avond bij het eten geleerd een aap na te doen (oeh oeh oeh met arm bewegingen). Nou Tabita, Juliette en ik kwamen niet meer bij, iedereen riep “onger onger” of deed een aap na. Op een gegeven moment kwam Zr. Margareth binnen, haar ogen puilden bijna uit toen alle kids onger naar haar schreeuwde of “oeh oeh oeh” geluiden maakte. Ik heb het toen maar even verklaard haha. Ik ging stralend naar mijn huisje en later naar de nonnen om te eten. Ik had mijn kids geleerd hoe ze een aap na moesten doen! Hihi ik vind het nog steeds leuk. Ik ga ze echt missen straks.

Vanochtend uiteraard weer in het weeshuis geweest (jaja 7 dagen per week). Evet heeft uitslag op haar rug en is het ene moment heel vrolijk en het andere moment barst ze in huilen uit en grijpt ze naar haar rug. Ik heb het er met Zr. Margareth over gehad en ik neem haar vanmiddag mee naar het ziekenhuisje om het te laten onderzoeken. Manu kan zelf uit een beker drinken! Hij is nog geen 1 en drinkt al zelf de versgemaakte advocado sap uit een beker (in Nederland lopen kids ongeveer tot hun 10^e met een flesje rond maar hier doen ze niet aan flesjes). Toen ik deze blog aan het typen was kwam Edwin langs, hij doet klusjes voor de nonnen en brengt water naar mijn huisje als het op is. Hij kwam even polshoogte nemen “zeg Flora, ben jij eigenlijk getrouwd”. Ik had gister tegen hem gezegd dat ik bijna weg ga en helemaal in het begin had hij al aangekondigd dat hij met een blank meisje wilde trouwen dus volgens mij was het tijd voor actie voor hem. Ik vertelde dat ik een vriendje in Nederland heb, hij was zichtbaar teleurgesteld en vroeg of het niet mogelijk was om een nieuwe vriendin aan dat vriendje te geven. Nee dat was niet mogelijk zei ik lachend. Hij benadrukte dat ik tegen niemand (hier) mocht zeggen dat hij het gevraagd had. “Don’t let the cat out of the bag” was het spreekwoord wat hij steeds zei.

Nu worden mijn babboes bijna wakker dus tijd om te gaan. Volgende week dinsdag ga ik hier waarschijnlijk weg. Ik zie er tegen op om afscheid te moeten nemen van alles en iedereen hier, ik voel me best wel thuis hier maarja. Als ik weg ga, ga ik eerst 2 nachtjes naar Kakamega Forest, dan 2 nachtjes naar Lake Nakuru en dan door naar Nairobi. Over 17 nachtjes ben ik weer in de kou in Nederland, blehhh.

Veel liefs, ik hoop dat alles goed gaat daar.

Xxxx

Flooret Het i