Lieve allemaal,

Ik ben inmiddels al een tijdje in Nyang’oma. De reis van Nairobi naar hier was lang maar mooi. Onderweg veel van Kenia gezien maar helaas weinig dieren. Het eerste bijzondere wat we zagen was de Rift Valei, je kon heel ver kijken en het was echt heel droog. Toen we er “doorheen” reden kwamen we grote groepen geiten en koeien tegen, en jawel: Masai! Leuk om te zien (vooral die rode jurken) en jammer dat we zo snel reden. We zijn niet langs het flamingo meer gereden maar ik hoop dat ik daar op de terug weg wel langs kom. Verder hebben we helaas geen bijzondere dieren gezien en al helemaal geen Big 5, wel 2 verdwaalde kamelen en veel ezels.

In Kisumu gingen we uiteraard eerst langs 100 nonnen die echt in iedere uithoek van het land zitten. Ik ontmoette ook Zuster Margareth, hoofd van het weeshuis. Het is een aardig oud vrouwtje en met haar ben ik van Kisumu naar Nyang’oma gereisd. In Nyang’oma heb je op 1 terrein een meisjes basisschool, jongens middelbare school, een basisschool voor dove kinderen, een middelbare techniek school voor dove kinderen, een mini ziekenhuisje, een bakkerij, de kerk en natuurlijk het weeshuis. En dan nog een huge huis voor die nonnen en een huisje voor gasten zoals ik.

Zr. Margareth liet me het huisje zien waar ik dus de komende weken in woon. Ik heb een kamertje met een 1 persoonsbed, bureau, kast, en een nachtkastje. Ik heb overal foto’s opgezet of opgehangen en het ziet er nu best leuk uit.

Mijn “badkamer” is iets primitiever maar ook prima. Geen bad of douche, alleen een groot vat met water, een paar emmers en teiltjes en een wc. Bij gebrek aan stromend water moet ik emmers door de wc gooien om door te spoelen en was ik me dus ook met een emmertje en een teiltje.

Ik heb ontelbaar veel huis en kamergenoten en van de driekwart ben ik waarschijnlijk nog niet op de hoogte dat ze er zijn. Er leeft hier allemaal exotisch ongedierte die volgensmij het liefst op mijn kamer zijn: ieuww!

Ik heb van de week een hartaanval gekregen toen ik een kakkerlak ontdekte (ik durfde hem niet te vermoorden omdat ik ooit in Puck van de Petteflat of Otje gelezen had dat als je die smerige dingen doodt dat er dan 100 voor terug komen en dat het echt een smerig geluid maakt als ze splashen) dus ik heb hem weggejaagd. Ik heb ook al een salamander op mijn klamboe gehad en een mot waarvan ik even dacht dat het een rat of een aap was. Ik ben nog nooit zo dankbaar voor mijn klamboe geweest want door dat ding durf ik nu nog te slapen.

Het weeshuisje is best mooi, er zitten nu dus 30 kinderen waarvan de oudste 2.5 is en de jongste 2 maanden (en veel te vroeg geboren dus dat is echt een mini baboe) . De kinderen gaan hier niet weg als ze 4 jaar zijn, maar als ze 2.5 zijn. Dat is wel jammer want er zijn er nu 4 die 2 jaar of ouder zijn en de rest is allemaal 1 of jonger en kan net zitten/staan/lopen en speelt dus niet super veel.

De zusters doen niet echt iets met de kinderen maar hebben meer een coördinerende taak. Er zijn wel 8 “mothers” die eigenlijk alle zorg voor de kinderen dragen, deze vrouwen zijn niet de moeders van die kinderen maar zijn ingehuurd. Ik heb mezelf maar gepromoveerd tot “mother” bij de 20 oudste kids omdat die kleintjes eigenlijk de hele dag slapen. Er zijn momenteel 3 baboes die HIV positief zijn, ze krijgen allemaal medicatie maar 2 zijn er slecht aan toe. Veel kindjes die hier binnenkomen zijn HIV positief maar door de medicatie die ze krijgen kunnen ze weer HIV negatief worden (niet altijd) dus dat is mooi. Frederik (2.5) en Manuel (1 en HIV+) zijn toch wel een beetje mn lievelingetjes hier hoewel ze allemaal heel leuk zijn. De moeders geven de kindjes bijna nooit knuffels of kusjes en ik wel dus meestal staan ze met een stuk of 5 om me heen met gestrekte armpjes omdat ze opgetild willen worden. De hygiëne is echt verre van zoals het in Nederland is: geen billendoekjes, snoetepoetsers, slabbertjes, flesjes, normale luiers of wc. De kids hebben katoenen luiers die niet echt werken. Ze kruipen vaak terwijl ze op hun kont zitten en trekken dan een spoor van plas achter zich aan omdat die luiers dus ‘doorlekken’. Het zijn net van die slijmsporen van slakken dus.

De kids die al zindelijk zijn gaan zelf naar de “wc”, lees: een betonnen vloer met een gat erin. Ze zitten dan in een kringetje om dat gat heen en overal liggen plasjes of hoopjes poep...

Ik help met de dagelijkse dingen dus ik verschoon de luiers, geef ze eten, wat een prakje is dat je in je handen moet kneden en vervolgens in hun mond moet duwen. Na het eten krijgen ze een soort pap te drinken en dan zet ik ze buiten waar ze de hele ochtend spelen.

Ik speel dan met ze en geef ze af en toe op hun donder omdat ze elkaars speelgoed afpakken of zand eten. Ik heb al het speelgoed wat ik van jullie in Nederland heb gekregen gegeven en ze vinden het prachtig. Ondanks dat de meeste bijvoorbeeld nog niet kunnen puzzelen zijn ze fan van de puzzelstukjes. Eerst stopten ze altijd stenen in hun mond om op te kauwen omdat hun tandjes beginnen door te komen. Nu kauwen ze gelukkig op die houten puzzelstukjes, nog steeds niet ideaal maar wel veel beter. Tussen de middag geef ik ze weer te eten en schone luiers en dan doen ze een middag dutje. In de tussentijd ga ik dan naar mijn huisje om lunch te maken en wat te lezen op de ebook die ik mee heb. Om 15.00 ga ik terug, vis alle kinderen uit bed, weeeer schone luier, spelen, eten, drinken, slapen.

’s Avonds kook ik weer voor mezelf (lekker vaak pannekoeken) en ga optijd slapen omdat de elektriciteit vaak uitvalt en ik anders toch niks te doen heb.

Mijn raam is aan de kant van de weg en ’s nachts hoor ik veel geluiden. Van dronken mannen en geiten tot dove mensen die zonder dat ze het beseffen rare geluiden maken. Bovendien is hier ook nog een jongen die niet helemaal goed is. Hij kan niet praten maar als hij aandacht wil laat hij een soort boeren, heel chill dus. Ik slaap met mijn iPod in omdat ik anders gek word van al die onbekende geluiden.

Op de compound staat dus ook een kerk en daar moest ik meteen de zondag na aankomst heen dus ik, hup om 6 uur uit bed. Toen ik in die kerk zat (met zo’n afzichtelijke lange rok aan) waren er ongeveer al 300 man die allemaal omkeken. Ik ging lekker veilig op de achterste bank zitten. De 700 mensen die nog binnen kwamen (al die kids van die scholen enzo) zagen mij natuurlijk zitten bij binnenkomst, nou dat was een potje ongemakkelijk haha, iedereen lachte en praatte over mij. Doordat er zo veel dove kinderen zijn was er niet alleen een gewone pastoor maar ook een pastoor die de mis in gebarentaal deed zodat die kids het ook konden volgen.

De zusters hier (ongeveer 24, maar het worden er steeds meer) wonen in een best groot huis en hebben als enige van het dorp stromend, warm water. Ze zijn best aardig maar wel erg onder de indruk van God. Zr Maureen is het leukst, zij is de enige van rond mijn leeftijd (ze is 20) en we lachen veel over allerlei onzin. De andere zusters zijn soms behoorlijk ouderwets (ze vinden bijvoorbeeld dat Jesse een bruidschat aan mijn ouders moet betalen(wat papa vast een goed idee vindt) of dat ik ook non moet worden ). Ik heb de eerste paar dagen bij de nonnen gegeten omdat mijn keukentje nog niet klaar was en ik nog geen boodschappen had kunnen doen. Ze kookten vaak iets apart voor mij zodat ik geen ugali hoefde te eten, dat was wel lief.

OJa, 1 zuster hier noem ik de gorilla, ze is echt enorm en dik en haar neusgaten hebben een spanwijdte van 5 cm per stuk, ze kijkt altijd boos en stelt vragen alsof ik een mondeling examen godsdienst heb. Nou die vrouw werd dus boos tegen mij vorige week. Ik ging namelijk ontbijten en ging keurig netjes mn handen wassen, daarna wilde ik thee inschenken en dan bidden, nou toen werd ze dus helemaal gek. Ik moest eerst bidden en toen mocht ik pas thee inschenken. Pfoe dat was een potje een ongemakkelijk gesprek met God. Ze was echt zo boos naar me aan het kijken terwijl ik aan het bidden was en ze willen ook nog dat ik het hard op doe haha, gênant! Ik ben wel blij dat ik nu lekker voor mezelf kook en dus ook alleen eet, dan heb ik al die ongemakkelijke dingen niet meer. Zuster Margreth en de andere zuster van het weeshuis zijn overigens wel heel lief hoor, en een paar andere ook wel. Ik ben vorige week met 2 zusters naar Bondo geweest, een dorpje verderop en dat was best gezellig.

De moeder van het weeshuis die ik het aardigst vind, en waar ik de hele dag mee samen werk, noemt me haar dochter. We lachen best veel samen. Van de week had zuster Margareth een wc borstel voor me gekocht voor in mijn huisje en die lag in het weeshuis zodat ik hem mee kon nemen. Ik vertelde die moeder dat ik niet met dat ding over de compound wilde lopen omdat ik dat zo gênant vond, toen lag ze helemaal dubbel van het lachen. En toen ik zei dat het net zo’n ding was als waarmee ze in de kerk het heilige water over alle mensen gooien (en dat na deed) toen plaste ze bijna in haar broek geloof ik. Ze had een paar dagen geleden heel erg kiespijn maar ze heeft geen geld om de tandarts te betalen (4,00 euro) dus dat heb ik haar maar gegeven, met het risico dat ze om ieder wissewasje naar me toe komt maar dat ga ik dan niet doen. Als die mothers naar de tandarts of dokter willen moeten ze toestemming vragen aan de zusters. Ze wonen hier en zorgen dag en nacht voor de kindjes, en verdienen bijna niks.

Het is wel jammer dat ze dus niet een keer een dagje vrij hebben want ik zou best een keer een dagje met ze naar een nationaal park ofzo willen. Met de nonnen kan dat ook niet zo makkelijk omdat zij ook dagelijkse verplichtingen hier hebben helaas maar in de komende weken komt er vast een keer tijd vrij om er tussen uit te gaan.

Nou mensen het gaat best goed met me, begin steeds meer mijn draai te vinden. In het begin had ik best veel heimwee maar nu ik druk ben overdag en lekker mijn eigen plekje heb gaat het al wat beter.

Ik heb inmiddels een Italiaanse huisgenoten (van de menselijke soort dus geen ongedierte dit keer) die geen woord Engels kan op “hello” na. Inmiddels zijn alle nonnen en ik dus maar een poco poco Italiana aan het spreken. Vanwege die doven scholen hier kan bijna iedereen gebarentaal dus ik inmiddels ook een beetje. Ik kan al hallo, how are you, fine, good morning, good evening, my name is en ik ben momenteel het alfabet aan het leren maar dat is nog best lastig. Ondertussen praat iedereen hier ook nog 2 inheemse talen door elkaar (zwahilli en luo) dus dat leer ik ook nog een beetje. Mijn Engels is nog nooit zo goed geweest en als ik thuis kom kan ik ook nog gebarentaal, Zwahilli, Luo en Italiaans.

Ik heb dus een modem gekocht voor mijn laptop (duuuuur) en kan met een soort beltegoed (internet tegoed) wat ik koop dus af en toe internetten. Het is echt extreem sloom en facebook of skype kan hij al niet handlen dus we houden het voorlopig maar bij dit en mailen. ([email protected]). Bellen is helaas ook redelijk duur ondanks mijn Keniaanse simkaart.

Ik hoop dat alles goed gaat in Nederland, de Koningin gaat aftreden hoorde ik? Is de sneeuw al weg? Ik mis jullie.

Veel liefs en een dikke kus,

Xxx

Floor